ALTCOUNTRYFOLK

Cade & the Taliesins - The Spiral

2010-02-14T09:07:00.004+01:00

“What if I really was Bob Dylan I would rather write new songs every day” zingt Cade Johnson ons tegemoet op zijn debuut cd. Als Cade and The Taliesins worden elf nummers in verschillende huiskamers opgenomen. Cade combineert op de cd "The Spiral" het folkgenre met avant-gardemuziek. Samen met Jeff Minter (elektrische gitaar en zang), Thermand day (basgitaar en zang), Rylan Marshall (drums), Brandon Philipsen (Djembe) en Gina Koch (achtergrondzang) brengt de heer Johnson ons een variatie aan folky, ambiente en avant-garde liedjes. Ze worden soms opgefrist door synthesizerklanken.

Soundscapes, waarin melancholie en milde abstractie de boventoon voeren. Het is gemakkelijk om de stem van Cade te vergelijken met Nick Drake, maar vaak is het terecht. "The Spiral" van Cade & The Taliesins is van onaardse schoonheid, die zonder de nodige clichés uiterst fraai en interessant klinkt.

www.myspace.com/cadesounds

www.cdbaby.com/cd/CadeandtheTaliesins

Tim O'Connell - It's My Song, Dammit!

2010-02-13T08:31:00.002+01:00

Tim O’Connell is negentien jaar als hij besmet raakt met het schrijversvirus. Als hij tien jaar later het nummer A Singer Of Songs componeert verdwijnt het in eerste instantie in de vergetelheid. Johnny Cash ontdekt het in de archieven en neemt het samen met producer Rick Rubin op. Zowel Cash als Rubin zijn zwaar onder indruk van het nummer, maar weten niet wie de componist is. A Singer of Songs verschijnt pas in 2005 na de dood van Johnny Cash op de Boxset Unearthed. Het liedje wordt door de pers bejubeld en aan Cash toegeschreven. Als het nummer wordt gezien als essentieel voor het repertoire van Johnny Cash begint de eigenlijke componist zijn mondje te roeren. En...Tim O’Connell brengt samen met in Nashville gevestigde muzikanten, een solo-cd op de markt met de titel "It's My Song Dammit". De reden van deze titel is wel duidelijk!

Tim O'Connell laat op het album een indrukwekkende reeks aan americanaliedjes horen. Vanaf de eerste klanken van het Johnny Cash-achtige Without You grijpen Connells liedjes je naar de strot. Bedwelmende muziek die naar je hoofd stijgt. Het album bevat onder meer akoestische liefdesliedjes als This must be love en het duet met Jill Walsh in Talkin 'about love. Het bluesy Little Radio met een raakvlak naar John Lee Hookers Boom Boom, een zinderende gospelsong met medewerking van The Voices of Praise Gospel Choir (That's Righteous Road) en een handvol prachtige americananummers complementeren het album. Tim weet een enorme spanning in de nummers weer te geven en ook vast te houden. De cd It's my song Dammit! zal je keer op keer een enorme kick geven.

www.cdbaby.com/cd/TimOConnell
www.tallmanrecords.com
www.tallmanrecords.com

www.myspace.com/talldarkranger

The Dave-Bruce Alliance - Jersey to California

2010-02-12T08:43:00.007+01:00

Dave Nachmanoff groeit op in de zestiger jaren in Californië. Hij studeert af aan de universiteit in muziek en filosofie. Na zijn afstuderen gaat hij zich op de muziek richten. Dr. Dave, zoals hij wordt genoemd, brengt zijn eerste solo-album uit in 1997; Candy Shower, direct gevolgd door een live-cd Snapshots. Dave heeft een groep fanatieke fans voor zich gewonnen en treedt regelmatig in Amerika op. Als begeleidend gitarist is hij vorig jaar samen met Al Stewart in Europa op tournee geweest. Dave componeert tevens op verzoek liedjes voor speciale aangelegenheden. De uit New Jersey afkomstige Bruce Kalter, die Nachmanoff live aan het werk had gezien raakte onder de indruk. Via het custom song system stuurde hij een songtekst naar Dave, die er muziek voor componeerde. Beiden werden zo enthousiast, dat een samenwerking ontstond.

(Bruce Kalter) (Dave Nachmanoff)

Het resultaat ligt hier voor mij met de titel "Jersey to California" van The Dave-Bruce Alliance. De teksten zijn van Bruce Kalter. De muziek is verzorgd door Dave Nachmanoff. Oftewel de nieuwe Bernie Taupin en Elton John. De folk-rock-pop liedjes zijn prettig om naar te luisteren en liggen lekker in het gehoor. Flower Box, 57 Belverde en Mr. Norple doen je verlangen naar zon, zee en strand. Op "Jersey To California" staan songs, die associaties oproepen met Al Stewart en Tom Petty of met recent uitgebrachte platen van Tony Gilkyson en Patrick Bloom. Het album bevat ook minder creatieve nummers zoals het Carribische Papaya Girl en Cheap Condos On Mars. De grootste tranentrekker en bloedmooie ballad is Summer Eyes. Een liedje vol pure romantiek en een breekbare sfeer, die nog meer spanning had opgeroepen met echte violen. Muziek is voor velen een belangrijk ingrediënt. Als het goed wordt uitgevoerd, zoals op "Jersey To California", nuttigen wij het met groot plezier.
Je houd aan deze plaat van The Dave-Bruce Alliance een goed gevoel over. Muziek die je raakt in je ingewanden waar je intellectuele verdedigingsmechanismen geen controle over heeft.

www.youtube.com/watch?v=4ZspL9SK58o

www.cdbaby.com/cd/dballiance
www.myspace.com/davenach

www.myspace.com/brucekalter

Yardsale - Knock Alley West

2010-02-11T07:17:00.003+01:00

Yardsale is een achtkoppige band uit Louisville. Onlangs werd de eerste volledige cd ("Knock Alley West") uitgebracht. Bij beluistering van de cd valt direct de herkenbaarheid van de muziek op. De opener Until I can’t remember laat een zanger (Kirk Kiefer) horen met invloeden van Mick Jagger en Lou Reed. De climax van het liedje wordt bereikt als de Huckleberry Horns komen opdraven. Deze hornsectie bestaat uit Elmer White en Melanie Dillman. Het is één en al energie die deze band uitstraalt. Tussen de herkenbare Stones, Black Crowes en Byrds klanken laat men ons op adem komen met Lost My Minds, het akoestische Reflection en Slowmotion. Liedjes waar de stem en de akoestisch en elektrische gitaar samen smelten tot erg mooie rockballads.

"Knock Alley West" valt tevens op door de variatie aan songs, die door de band bijeen zijn gebracht. Naast de altcountry en rocksongs is ook het honky-tonk genre vertegenwoordigd in de ode aan Emmelou Harris Dream of Amerillo. Het nummer Mississipi Flooding heeft op de plaat een metamorfose doorgemaakt. Op het podium is het een bluesrocker van uitzonderlijke klasse. Op Knock Alley West heeft Yardsale gekozen voor een fris melodietje met schitterende samenzang van Ellen Cherry. Er valt over "Knock Alley West" veel te vertellen, maar ik denk dat je er zelf maar eens naar moet luisteren. Liedjes met een pakkend refrein waar de melancholie snel is bereikt. De plaat barst van de invloeden uit de jaren zestig en zeventig. De band leunt er dan ongegeneerd op. En mag het, eenvoud in de muziek is waarschijnlijk het mooiste wat er is. Een heerlijke aanrader, deze "Knock Alley West" van Yardsale

www.cdbaby.com/cd/Yardsale2

www.myspace.com/yardsale

Chris Carey - Sunset Moon

2010-02-10T07:35:00.003+01:00

Chris Carey is net uit de luiers of hij zocht in huis alles op waarmee hij kon drummen. Ondanks verwoede pogingen van zijn moeder om hem piano te leren spelen pakt chris op elfjarige leeftijd toch de drumstokjes op. Tegenwoordig is hij drummer bij de formatie Railbird. Hij wordt in 2008 geínspireerd door Neil Young, Bob Dylan, Willie Nelson en Johnny Cash om zelf liedjes te schrijven en uit te voeren. Dat resulteert in het solo-debuut "Sunset Moon. Op deze "cd speelt Carey op de akoestische- en elektrische gitaar, mondharmonica en uiteraard de drums. Muzikaal wordt hij ondersteund door Tony Markelis(basgitaar), Kevin Maul (dobro en pedal steel), Tim Wechgelaer (viool en mandeolin) en Sarah pedinotti (achtergrondzang en tevens zangeres bij de band Railbird). Bij beluistering van "Sunset Moon valt mij op, dat de muziek van Chris Carey blijft hangen en mij diep weet te raken.

De cd bevat tien semi-akoestische altcountry en americana pareltjes, zoals het prachtige ingetogen gezongen Travelling Song. Een nummer dat zeker niet zou hebben misstaan op de lp Harvest van Neil Young. Op subtiele wijze zingt hij over een ruwe zeeman, die zijn thuis mist in Angels & Sailors. Dit liedje wordt weemoediger door het prachtige vioolspel van TimWechgelaer. "Sunset Moon" bezit tevens een aantal songs, die van mij airplay verdienen.Feelin Good en Nothin' on my mind zouden zo door Chris de charts in worden gezongen. Carey durft tevens zijn grenzen te verleggen in het bluessy Freewheelin. A Rose is van uitzonderlijke klasse, mede door een schitterend duet met Sarah Pedinotti. Chris Carey bewijst op zijn solo-cd, dat hij een uitstekend zanger en liedjesschrijver is. De melodieuze nummers worden in vele gevallen ingeleidt door Careys mondharmonicaspel.De combinatie van melancholische en meedogenloos klinkende composities zullen zeker in de smaak vallen bij folk, americana en altcountryliefhebbers. "Sunset Moon" is een plaat die onopvallend om je aandacht bedelt. Een warm album, die je tegen je aan zal drukken.

www.cdbaby.com/cd/ChrisCarey

www.myspace.com/chriscareymusic

Yankee Network - Yankee Network

2010-02-09T08:35:00.005+01:00

De vier heren van Yankee Network hebben hun naam ontleend aan de eerste FM radiostation in Amerika. De band bestaat uit Brook Cumor (zang,akoestisch en elektrische gitaar, mondharmonica), Scot Mclain (drums), Cammerson Miller (zang, akoestisch en elektrisch gitaar, mandoline, lapsteel) en Brien Sumna (basgitaar).
De debuut-cd van Yankee Network bevat een assortiment aan aanstekelijke songs.
Lekkere ongepolijste semi-akoestische altcountry en rootsrock van een band, die regelrecht bruist van de energie.

Brooks stem toont een duidelijke gelijkenis met iemand als Dan Baird. Luister maar eens naar een nummer als Porch Fell Down om je te overtuigen. Nowhere To Go doet je denken aan een akoestische variant van de Drive-by Truckers. Back to the roots en dan kom je natuurlijk uit bij onder meer Jayhawks, Uncle Tupelo, Ol'97, Yayhoos en Sons of Bill. De twaalf overheerlijke, door rauw gitaargeluid aangedreven, nummers doet je denken aan de tijd dat muziek nog gemaakt werd door mensen van vlees en bloed. De liedjes op het debuutplaatje worden zeker niet verkracht door allerlei technische trukjes in de studio. De vier heren rocken als een trein, die plezier hoog in het vaandel hebben staan. Kortom: die vier gasten van Yankee Network uit Baltimore laten ons op dit album zowel pakkende gitaarliedjes, venijnige altcountry en een enkel rock 'n billy nummer horen. Er wordt op deze cd veertig minuten lang een feestje gebouwd, die je vanaf de eerste klanken uit je bol laat gaan.

www.yankeenetwork.net

www.myspace.com/yankeenetwork

Adrian St. John - West

2010-02-08T09:21:00.003+01:00

Als Adrian St. John als Indiaanse jonge vrouw op achtienjarige leeftijd naar Californië vertrekt gaat het mis. Liefde, geld- en drankproblemen zijn schering en inslag. De ommezwaai komt bij het beluisteren van "Blue" van Joni Mitchell. De liedjes op deze plaat hebben zoveel impact op de folkrockzangeres, dat zij haar hoofd weer boven water weet te houden. Ze put kracht uit de liedjes van Joni. Er zit uiteindelijk tien jaar tussen haar eerst geschreven liedje en de opname voor haar debuutcd. Het bijeengeschraapte geld was voor de Indiaanse genoeg om een cd op te nemen. “West” is een plaat, die ze met behulp van een aantal gastmuzikanten heeft opgenomen. Jen Swartz (drums), Ben Fordham (viool), M.P. Thomas (basgitaar) en jordan shapiro (gitaar en pedaalsteel) stonden Adrian st. john bij tijdens de opnames van haar debuut-cd.

Ze is gezegend met een stem vol liefde, passie en gevoel. "West" is een cd met Ierse (door de zeer aanwezige viool) en Indiaanse invloeden. Ze brengt muziek met een rijke melodie, warme klanken en een krachtige boodschap met betrekking tot haar familie. De ritmische aanstekelijke countryfolk en rockliedjes doen je meeneuriën en brengen een ‘glimlach’ in je oren. Muziek die een rotsvast geloof uitdrukt in de manier waarop de liefde en het leven kunnen leiden tot onze beste kant. Adrian St. John heeft haar naam bij mij definitief op de kaart gezet. “West” is een meeslepende cd, die vol enthousiasme wordt gebracht.

www.adrianstjohn.com

www.myspace.com/adrianstjohn

Austin Collins & The Rainbirds - Wrong Control

2010-02-07T07:15:00.003+01:00

Binnenkort wordt het langverwachte nieuwe album uitgebracht van Austin Collins & The Rainbird. De voorganger "Roses are Red" kreeg vele positieve reacties van de schrijvende pers. De in 2008 uitgebrachte plaat bestond uit aan Slobberbone en Son Volt verwante altcountrymuziek. Voor de cd "Wrong Control", die op twee maart op de markt zal verschijnen, is wederom gekozen voor producer Will Johnson. Austin wordt op de nieuwe schijf bijgestaan door Dylan Mcdougall (leadgitaar) en Craig Bagby (drummer). "Wrong Control" klinkt steviger dan Something Better (2005) en Roses are Red (2008). Will Johnson stuurt de heren uit Texas op dit album de richting van de stevige rock, gecombineerd met flarden americana en altcountry.

De rock en popnummers Island, Frailer Ground en Just The Same zijn weliswaar zwaar verteerbaar, maar klinken als een klok. Toch moet mij van het hart dat Austin, Dylan en Craig herkenbaarder klinken in het semi-akoestische altcountryliedje Care. Het afsluitende Centromatic-achtige Centerpiece is spannend en broeierig tegelijk. Hiermee ligt tevens het zwaartepunt van "Wrong Control". De lekker in het gehoorklinkende rootsy liedjes van "Roses are Red" hebben op dit album plaats moeten maken voor te sterk aangezette elektrische gitaarklanken. De merendeels door Collins zelfgeschreven liedjes zijn prettig naar te luisteren. Het is de productie van Will Johnson, die mij dit album niet laat overtuigen.

http://www.austincollins.net

Kasey Anderson - Nowhere Nights

2010-02-05T09:52:00.007+01:00

Als de klanken wegebben van de fameuze easyrockende song Real Gone, live ingespeeld met fel smerig gitaarwerk met de rauwe zang van Kasey Anderson word ik stil. Waarom wordt deze sfeer niet op de gehele cd gecreërd door producer Eric 'Roscoe' Ambel? Het nieuwe album "Nowhere Nights" van de inmiddels negentwintigjarige Kasey Anderson staat vol broeierige, somber en ingetogen liedjes als Bellantum Blues, Home en From Now On. De herkenbare sound van de Drive-by Truckers, Tom Petty en Dan Baird viert hoogtij in vrolijke radiovriendelijke rootsliedjes als All Lit Up, Torn Apart en Nowhere Nights.

Eric Ambels touringband begeleidt Kasey Anderson op deze nieuwe plaat. Gitarist Dan Lowinger, bassist Bo Stewart, drummer Julian MacDonough en keyboardspeler Lewi Longmire laten in vele gevallen geen ruimte voor subtiliteit. "Nowhere Nights" bestaat zeker uit een mooie collectie aan liedjes. Teksten over hoop, liefde, twijfel en spijt worden op karakteristieke wijze gebracht met de hese keelklanken van Kasey Anderson en de ongemeen vurige gitaarpartijen van Dan Lowinger. Het album biedt alleen te weinig variatie aan ballads en uptempo-songs om uit te groeien tot een boeiend geheel. De te duidelijk aanwezige vinger in de pap van producer Eric Ambel wordt tijdens de beluistering ook een storend factor. "Nowhere Nights": interessant, meeslepend en iets te eentonig.

www.youtube.com/watch?v=2uDKNZ40nmM&feature=youtu.be

http://www.kaseyanderson.com/

www.myspace.com/kaseyanderson

Adam Carroll & Michael O'Connor - Hard Times

2010-02-04T08:35:00.004+01:00

Wie graag luistert naar akoestische liedjes in de pure vorm zal zeker gaan genieten van de cd "Hard Times" van de Texaanse singer-songwriters Adam Carroll & Michael O’Connor. Adam is bekend van onder meer de cd's "Far Way Blues" (2005) en "Old Town Rock ’n Roll" (2008). Hij heeft in het verleden opgetreden met zijn goede vriend Scrappy Jud Newcomb en Beaver Nelson. Michael treedt vaak op als begeleider van songwriter Slaid Cleaves. Het duo Adam Carroll & Michael O’Connor heeft met de cd "Hard Times" een plaat gemaakt met prachtige nummers. Beetje bluesy, soms wat folk en americana. Het tweetal begeleiden elkaar uitstekend op de akoestische gitaar. De humorvolle teksten ( 'the parkingmeter has done his time' of 'I’m tired of myself') en prachtige liedjes zijn van eigen hand. Ze worden uitermate integer uitgevoerd op dit album. Daarbij krijgen ze hulp van David Caroll (staande bas) en Gabe Rodes (gitaar,piano, ukelele).

Met zijn in bourbon doordrenkte rauwe stem geeft O’Connor dat extra scherpe randje mee, waardoor de tien liedjes niet zoetsappig gaan klinken. Carroll heeft een karakteristieke songwriterstijl met een raakvlak naar Grayson Capps. Beide singer-songwriters schromen niet om elkaars liedjes te vertolken. Het moet gezegd, muzikaal klikt het uitstekend tussen de twee zangers. "Hard Times" is zeker weggelegd voor liefhebbers van muziek van John Prine en Todd Snider. Goede wijn behoeft geen krans. De luisteraar moet de uiterst vakkundige gebrachte liedjes maar voor zich laten spreken. "Hard Times" laat zich maar moeilijk uit de cd-speler verdrijven. Een pracht plaat vol met doorleefde vertolkingen van twee Texanen.

www.myspace.com/adamcarrollmusic

www.myspace.com/michaeloconnormusic

Inky Glass - Miss Fit

2010-02-03T08:15:00.003+01:00

Een talent is ze zeker, zangeres Inky Glass uit de Bronx, New York. Ze laat namelijk met haar debuut-cd Miss Fit een enorme indruk achter. Haar stem vertoont overeenkomsten met de legendarische Nico en de voor vele onbekende Franse zangeres Hermine Demoriane. Hermine overdonderde mij in 1984 met haar debuut-ep World on my Plates. Je hoort op deze cd acht melodisch, soms klagere blues en folkliedjes met duidelijke beïnvloeden van Janis Joplin, Patti Smith, Billie Holiday en Tom Waits. De sfeer die op deze studio-cd hangt is die van een open-mic avond in een klein cafe. Soms klinkt Inky Glass (echte naam Heidi Kohlman) als een ontembare hyena (Roses), maar uiterst duister in Cortar De La Venas ('six more miles to your suicide').

Ze zingt op een manier die het binnenste van het menselijke brein heftig in beroering brengt. Vijfentwintig minuten lang is de zangeres ingetogen en dan weer rauw en furieus met onder meer teksten over de wijk Harlem en het overlijden van haar dierbare vriend. Ondanks dat de acht liedjes soms lastig en heftig gepassioneerd klinken weet Inky Glass de muzikale boog tot aan het eind gespannen te houden.

www.youtube.com/watch?v=-v6rEn49VjA&feature=related

www.cdbaby.com/cd/InkyGlass1
http://www.inkyglass.com/

Robin Roberts & Billie Preston - Pay-Day Motors

2010-02-02T08:03:00.006+01:00

Singer-songwriter en banjospeler Robin Roberts en folkzangeres Billie Preston zijn afkomstig uit Wichita, Kansas. Ze zijn afzonderlijk van elkaar tientallen jaren aktief in de folkscene. Het tweetal heeft de krachten gebundeld op de cd "Pay-Day Motors". Samen met gastmuzikanten Scott Piper (viool) en Kirk Sorensen (mondharmonica) krijgen wij vijftien ingetogen, bijna breekbare maar daardoor aangrijpend mooie nummers te horen in het folk en bluesgenre. Alle liedjes hebben een laid-back karakter, alsof je met zijn allen rond het kampvuur zit.

De intieme en melancholische nummers worden een uur lang op fingerpickin’ wijze gebracht op akoestische gitaar en banjo. De weemoedige liedjes zijn subliem en weten ondanks dat ze net boven een wandeltempo uitstijgen toch volop te boeien. Dit wordt mede veroorzaakt door de bedwelmende zangprestatie van Billie Preston. Het duo valt tevens op door de fraaie harmonieuze samenzang. Pay Day Motors is een sfeervolle en gevoelige newfolkplaat,die teruggrijpt naar de wortels van de Amerikaanse folk en countryblues.

www.cdbaby.com/cd/rrobertsbpreston
http://www.myspace.com/billiethesinger http://www.myspace.com/robin909roberts

Howard Gladstone - Roots and Rain

2010-01-31T16:06:00.004+01:00

Muziek heeft voor mij te maken met emoties. Een liedje moet in staat zijn om de luisteraar in hart en ziel te raken. Een intens gevoel die je er aan overhoud als de muziek is afgelopen. "Roots and Rain" van de Canadees singer-songwriter Howard Gladstone is wat dat betreft helemaal in orde. Net zoals bij de vorige drie cd’s "Sunflowers Light The Room" (2002), "Candles On The River" (2005) en "The Breath In The Wind" (2007) blinkt de nieuwe cd uit door een subtiele, relaxte sfeer. Op de nieuwe cd heeft de singer-songwriter uit Toronto samengewerkt met een reeks muzikale vrienden.. De basis blijft toch de fluwelen stem van Gladstone en zijn akoestische gitaar. De geïnspireerde songwriter hecht evenzeer belang aan de songteksten als aan de muziek.

De thema’s eenzaamheid, liefde, exotische oorden en het opboksen tegen een harde en gemene wereld komen onder meer aan bod in de melancholische en warme liedjes als Tammy, Sweet Lies, Fall So deep en Kauai Night. Doordat het album geen overtollige instrumentatie bevat gaat alle aandacht naar die heerlijke stem van Howard Gladstone. De sfeer, die de begeleiders Robin Pirson (drums) Chris Robinson (saxofoon en klarinet), Shelley Coopersmith (viool en sitar) Kevin Zarnett (basgitaar), Denis Keldie (accordeon) en Tony Quarrington (akoestische- en elektrische gitaar) creëren, versterkt het dromerige karakter van deze plaat. Bij de beluistering van de introspectieve singer-songwriter- en americanaliedjes op "Roots and Rain" krijg ik een fijn gevoel. Een prachtige cd die mij niet snel zal vervelen.

www.cdbaby.com/cd/howardgladstone4

www.myspace.com/howardgladstonemusic

Little Birdie - I Left The City Burning

2010-01-31T08:21:00.004+01:00

De Canadese Orit Shirmoni is een zangeres met een uiterst krachtige soulstem. Zij vormt samen met gitarist Andre Kirchoff in 2004 het duo Little Birdie. Het debuut "Cinematic Way" (2006) met een akoestisch en elektrische sound was geproduceerd door Mark Goodwin. Voor het tweede album "I Left The City Burning" heeft Orit inspiratie opgedaan in Berlijn, waar ze een aantal maanden verbleef, optrad en het album schreef. Shirmoni en Kirchoff zijn op het nieuwe album dicht bij de sound van de live-optredens gebleven, dit op verzoek van de vele fans. Het lijkt bijna of het duo in je huiskamer zit te spelen. Orit en Andre klinken op deze nieuwe schijf als een eenheid. Al meteen bij het geweldige mooie titelnummer creërt het folkduo een landelijke dromerige sfeer. Op het album staan mooie intieme liedjes met eenvoudig gehouden arrangementen.

De songs worden gespeeld in een bezetting van zang, akoestisch- en elektrische gitaar, accordeon, lap-steel of een opzwepende mondharmonica zoals in het bluesy Tears Of Laura- Mae. De elf composities (tien van Orit, één van Andre) op de cd "I Left The City Burning" zijn aanstekelijk en pakkend, maar tevens van pure schoonheid. Ik krijg er een vertrouwd gevoel bij. Vooral door de warme en melancholische stemmen vallen de nummers meteen op. Muziek die soms ook heel breekbaar kan klinken waar het kippenvel centimeters dik op je huid gaat zitten. Bijna vijfendertig minuten lang hoor ik een plaat die mij betovert door de poetische, spannende, maar vooral mooie songs.

Momenteel is Orit Shimoni terug in Duitsland voor optredens. Tevens schrijft ze liedjes voor een nieuwe plaat.

Zaaleigenaren die Orit Shimoni willen boeken voor een akoestisch optreden in Nederland in maart of april kunnen een email met als onderwerp “Little Birdie” sturen naar: altcountryforum@gmail.com

http://www.cdbaby.com/cd/littlebirdie2

http://www.myspace.com/weelittlebirdie

Jonathan Burks - Loudmouth Soup

2010-01-30T08:15:00.003+01:00

Of je het nu folk-punk noemt of de ideale combinatie tussen party music en country, dat doet er niet toe. Op "Loudmouth Soup" van Jonathan Burks uit Milwaukee fluistert, murmelt, schreeuwt en krijst hij zijn twaalf songs samen met een gedreven begeleidingsband. Jonathan klinkt op de vlotte en intrigerende liedjes meer als een ladderzatte zanger dan een brave Hendrik. Rauw, gebarsten vol smerige rock ’n roll, folk en punk. De bandleden Joe Pescio, Luther Paul, Nick Westfahl en Dan Boyle zorgen voor een bloeddorstig, vervaarlijk en soms ingetogen sound. Uiterst ontwapenend zijn nummers als Fancy Hobo, It’s On en I’m Drunk.

De nieuwe plaat bevat naast vrolijke drankliedjes met een hoofdrol voor de honky-tonk piano ook ingetogen, diepzinnige nummers. Wat mij tevens opvalt is de monotone zang van Jonathan Burks. Het doet mij vaak denken aan onder meer Lou Reed, Jonathan Richman en John Cooper Clark . Met een titel ("Loudmouth Soup") die refereert naar een biertje zijn de dirty drinkin’ songs op het nieuwe album een prettige belevenis om naar te luisteren, uiteraard met de nodige drank bij de hand.

www.youtube.com/watch?v=p2Ci6YcB5R4&feature=related

www.myspace.com/jonathanburks

Danny & The Champions Of The World - Streets Of Our Time

2010-01-29T08:25:00.003+01:00

Met de altcountryband Grand Drive brengt Danny George Wilson vijf cd’s op de muzikale markt. In 2005 verschijnt zijn solo-cd "The Famous Mad Mile". Een jaar later richt hij de band Danny & The Champions Of The World op. Een naam, die ontleend is aan een titel van een kinderboek uit 1975 van Roald Dahl. De cd "Streets Of Our Time" is de opvolger van het naamloze debuut uit 2008. De nieuwe plaat bevat een ongemeen spannende samensmelting tussen country, bluegrass, folk en rock’n roll. Wat deze heren en dame gemeen hebben is een tomeloos enthousiasme en een grote beheersing van de instrumenten. Dat Danny George wilson een uitstekend songschrijver is laat hij ons horen op dit album.

Magistrale en meeslepende nummers met een warme en fijne sound, die zo sterk in elkaar zitten dat ze met een bepaalde nonchalanche worden uitgevoerd. Ongepolijst, brutaal met mooie samenzang. De liedjes vertonen raakvlakken met onder meer The Avett Brothers, Gene Clark, Gram Parsons en Bruce Springsteen. Door de toevoeging van de banjo en pedal steel heeft Streets Of Our Time het country-gevoel meegekregen. Deze twee cd van Danny & The Champions of the World is een prettige plaat om naar te luisteren met melodieuze en pakkende liedjes. Je hoort overduidelijk een prima stel muzikanten, die plezier hebben in het maken van muziek.

www.myspace.com/dannyandthechampionsoftheworld1

Drive-by Truckers - The Big To-Do

2010-01-27T10:37:00.003+01:00

Lovend waren de meeste recensenten over het zevende studio album "Brighter than Creation’s Dark" van de altcountry- en southernrockband The Drive-by Truckers uit Athens,Georgia. Het was een plaat die het bekende geluid van de band combineerde met countryklanken. Zo positief als de pers over deze plaat uit 2008 was, zo kritisch gestemd waren de fans. Zij misten de befaamde southern rock van de groep. Zanger en gitarist Patterson Hood beloofde met klem een nieuwe cd met een ouderwetse rocksound. Op zestien maart wordt het langverwachte album uitgebracht. Het is tevens de eerste release op het label ATO Records van Dave Matthews en Michael Mcdonald. "The Big To-Do is een album, geproduceerd door David Barbe en bevat acht nummers van Patterson Hood, drie van Mike Cooley en twee van Shonna Tucker.

De cd gaat voortvarend van start met vier liedjes (Daddy Learned To Fly, Fouth Night Of Drinking, Birthday Boy en Drag The Lake Charlie) in de hoogste rockversnelling. Spontaan met lekkere grooves en een rammelende piano. De rustige songs The Wig He Had Her Wear en You got Another zijn minder geslaagde pogingen. "The Big To-Do" verliest hierdoor even zijn aantrekkingskracht. In de uitzinnige rocknummers This Fucking Job, After The Scene en Get Downtown (met invloeden van That’s Allright Mama van Elvis Presley en Great Balls On Fire van Jerry Lee Lewis) worden wederom de registers opengetrokken met een huilende, vervormde sound van de elektrische gitaren. Door de decibels en de stampende ritmes zal je huis op zijn grondvesten schudden. Santa Fe is een heerlijke countyrocker van Patterson Hood in semi-uptempo. Het prachtig door Mike Cooley gedragen akoestische Eyes Like Glue sluit een album af met vele sterke momenten en het ware nietsontziende Muscle Shoarls geluid, gecombineerd met het fameuze gitaargeweld van de Drive-by Truckers.

www.myspace.com/drivebytruckers

www.drivebytruckers.com

Tim Barry - 28th & Stonewall

2010-01-27T06:10:00.005+01:00

Na twaalf jaar als zanger en gitarist van de punkband Avail met negen cd’s op zak, verkoos Tim Barry een carrière als singer-songwriter boven het werken met een groep. Dat heeft hem zeker geen windeieren gelegd. Na de cd’s "Laurel Street Demo" (2005), "Rivanna Junction" (2006) en "Manchester" (2008) is "28th & Stonewall" Barrys vierde cd als solo-artiest. De veertien liedjes op deze plaat heeft hij in drie weken tijdens een tournee geschreven. Nummers die omschreven kunnen worden als folk en low-fi country. Met hulp van co-producer Lance Koehler en bevriende muzikanten uit zijn woonplaats Richmond, Virginia, heeft Tim Barry de sublieme songs vastgelegd. Op zijn nieuwe cd brengt de folk- en punkzanger meer kleur in de sfeer op het album, dit in tegenstelling tot de meer sombere en donkere voorganger "Manchester".

Het openingsnummer van het album, de countryrocker Thing of The Past, zet meteen de toon met een lekkere hooky gitaarloopje. De toevoeging van een brassband aan het bluesy Will Travel werkt aanstekelijk. Tranen dreigen te vallen tijdens het prachtige Moving On Blue met een hoofdrol voor Daniel Clark op piano en Barrys zus Caitlin Hunt op viool. Tim Barry is het meest op dreef in nummers als Short G’bye, Memento Mori en 500 miles met duidelijke invloeden van Chuck Ragan en Scott H. Biram. Spraakmakend is het nummer Prosser’s Gabriel. Een emotioneel beladen nummer over de slavernij in de 17e eeuw in Virginia. Hoefsmit Gabriel Prosser was de leider van een geplande opstand tegen de slavendrijvers. Door de aanhoudende regen werd dit oproer uitgesteld, waardoor de plannen uitlekten. Gabriel en een aantal mede rebellen werden opgehangen. Pas in 2002 werd hij voor zijn in de kiemgesmoorde actie geëerd. Gouveneur Tim Kaine verleende Gabriel Prosser en zijn volgers in 2007 alsnog officieus amnestie, want zijn actie betekende wel het einde van de slavernij in Virginia.

Het album sluit gelukkig luchtig af met de meezinger Busdriver. In dit nummer wordt behalve de tourmanager, iedereen bedankt voor alle hulp tijdens een slopende tournee. "28th & Stonewall" is een uitstekend album met een diepgaand, smaakvol en uiterst integer gevoel van een gedreven persoonlijkheid. Bij elke beluistering wint de cd aan diepgang.

www.suburbanhomerecords.com
www.timbarryrva.com

www.myspace.com/timbarryrva

Ken Will Morton - True Grit

2010-01-26T01:21:00.004+01:00

Het wordt hoog tijd dat de wereld Ken Will Morton uit Athens, Georgia, gaat ontdekken. Van 1993 tot 2003 was hij zanger en gitarist van The Wonderlust (powerpop) en The Indicators (rootsrock). In 2003 bracht Ken zijn langverwachte solodebuut "Rock ’n Roll Hands" uit, een cd die door de pers de hemel werd ingeprezen. Met de opvolgers "King Of Coming" (2006), "Devil In Me" en "Kick’ Out The Rungs" (beiden uit 2008) bleef hij kwalitatief schitterende platen uitbrengen met invloeden van Bruce Springsteen, Ryan Adams en The Jayhawks. Een grote doorbraak is tot nu toe uitgebleven. Hopelijk komt daar verandering in als volgende maand Mortons nieuwe cd "True Grit" wordt uitgebracht.

De zanger met de warme en prettige stem brengt ons op deze nieuwe schijf wederom schitterende liedjes, die geworteld zijn in de americana, roots en folk. Er staan twaalf eigen nummers op dit album dat werd geproduceerd door Mark Ambrosino. Gastmuzikanten die Ken Will Morton in de studio bijstonden, zijn Dave Richards (basgitaar), Dave Morgan (toetsen), Tom Laverack (akoestische- en elektrische gitaar, piano) en Ambrosino (drums, zang). De semi-akoestische plaat kent vele hoogtepunten. Van een werkelijk oorstrelende schoonheid zijn de liedjes Breath en On My Feet. Ook andere uitschieters als de tex-mexsong Cannot Win For Losing en de rootsrockers Restless Heart en Gamblin’man zijn om te snoepen. Het album glijdt veertig minuten lang als een heerlijk warme deken over je heen. Liefhebbers van americana en rootsrock hebben nog een groot geheim te ontdekken als zij niet bekend zijn met een unieke muzikant als Ken Will Morton. Zijn vijfde cd "True Grit" is namelijk aangrijpend mooi met een mix van ingetogen, slepende en medium-tempo songs.

www.myspace.com/kenwillmorton

Chris Ingham - Samsara

2010-01-26T01:09:00.003+01:00

Chris Ingham is een singer-songwriter die zelf alle instrumenten heeft ingespeeld op zijn debuut-cd "Samsara", al is dit vaak beperkt tot de akoestische gitaar met een enkele toevoeging van elektrische gitaar of drums. Als een volleerde doe-het-zelver was de productie tevens in eigen handen. Bijna vijftig minuten lang brengt Ingham ons veelal relaxte en ingetogen folkliedjes met minimale akoestische begeleiding.

Soms klinkt hij erg mooi en intens (Free Tonight, I’m Moving On en Another Day), maar in onder meer de songs Mid-Air Collisions en The Breakdown rammelt en kraakt de low-fi productie, zodat de verveling om de hoek komt kijken. Wereldschokkend is het zeker niet. Daar zijn de nummers iets te eenzijdig voor, maar er zijn momenten op "Samsara" dat het verdomd lekker klinkt. Vooralsnog geef ik de eigenzinnige Chris Ingham daarom het voordeel van de twijfel.

www.myspace.com/cjingham

www.cdbaby.com/cd/ChrisIngham

Jerry Joseph and the Jackmormons - Badlandia

2010-01-24T22:31:00.004+01:00

Hij woont in Harlem, New York City, en heeft het rock ’n roll hart op de juiste plaats zitten. Jerry Joseph is een veelzijdige muzikant. Samen met The Jackmormons heeft hij inmiddels vijf cd’s uitgebracht. Jerry treedt ook regelmatig op met the Stockholm Syndrome, die is geformeerd uit bands als Widespread Panic en Gov’t Mule. Hij heeft tevens samen met percussionist Steve Drizos onder de naam The Denmark Veseys een cd uitgebracht, die geproduceerd is door David Barbe (Drive-by Truckers). Ondanks de vele nevenactiviteiten houdt Jerry Joseph toch genoeg tijd over om samen met The Jackmormons ouderwets te rock ’n rollen en te jammen. Ze hebben de laatste jaren heel wat cult-following gekregen in Amerika. In Europa betekenen ze helaas niet zoveel, maar hun populariteit aan de andere kant van de oceaan is echt wel groot. De nieuwe cd "Badlandia" is geen studio-album. Het betreft opnames van de shows, die vorig jaar zijn gegeven op 28, 29 en 30 augustus in het eetcafé The Banditos in Montana.

Op de cd staan acht nieuwe nummers. De complexe rauwe rocknummers vertonen raakvlakken met Led Zeppelin, The Black Crowes en Allman Brothers band. De lengte van de nummers varieert van acht tot dertien minuten. We horen overduidelijk dat er magie is tussen de muzikanten. De interactie tijdens het jammen zorgt er voor dat de nummers bij iedere show steeds weer anders zullen zijn. Vanaf de opener Fiona blinken Jerry Joseph (zang, gitaar), JR Ruppel (zang, basgitaar) en Steve Drizos (drums) aangevuld met gastmuzikante Jennifer Conlee-Dros, uit in lang uitgesponnen jams. De acht songs op "Badlandia" bevatten heerlijke zompige grooves waar elke muziekliefhebber wel waardering voor zal kunnen opbrengen. Het is muziek die onder uit de buik lijkt te komen. Rock met ballen!

http://www.myspace.com/jerryjosephsolo

http://www.cosmosexschool.com/

Three Day Treshold - Straight Out Of The Barrel

2010-01-24T09:42:00.004+01:00

De heren Kier Byrnes (banjo,mandoline, gitaar), Johnny Stump (bass), Evan Gayry (dobro), Zac Taylor (gitaar) en PJ Aspesi (drums) van de band Three Day Treshold schotelen ons al tien jaar aanstekelijke country, rootsrock en cow-punk voor, repertoire dat de meest koele kikker laat ontdooien. Deze vriendelijke en knotsgekke muzikanten uit Boston serveren ons op hun nieuwe plaat elf nummers lang een dampende mix van heerlijke opzwepende muziek met een knapperig randje. Het repertoire vertoont raakvlakken met bands als Slobberbone, Pogues, Dan Baird en Uncle Tupelo. Op "Straight Out of the Barrel" horen wij songs die soms een alcoholgeurtje hebben, zoals in Coffee/Whiskey, Jim Beam en Whiskey River.

De nummers bevatten tevens zoveel levenslust, dat je er moeilijk bij stil kunt zitten. Wat deze vijf knapen doen, is zo aanstekelijk dat elke vorm van weerstand meteen in de kiem gesmoord wordt. Met toegankelijke rootsrockliedjes als Atlas Blues, Little Bit Lonesome en Gator Farm moet je wel meezingen. Of je het wil of niet. De combinatie van de energieke rootsrock en de rebelse cowpunk is uitermate onweerstaanbaar. De heren van Three Day Treshold rocken en swingen een half uur lang als de neten. "Straight Out Of The Barrel" is een lekker ouderwetse plaat voor iedereen, waarbij je compleet uit je dak zal gaan. Succes verzekerd!.

www.youtube.com/watch?v=Ana2522IA7w&feature=related

www.myspace.com/threedaytreshold

www.cdbaby.com/cd/3day6

Joe McInnis - Tacoma

2010-01-23T09:06:00.004+01:00

Joe McInnis is een singer-songwriter uit Washington, die tevens liedjes schrijft en zingt voor de americanaband Shotgun Kitchen. Van Joe ontving ik onlangs zijn solo-cd. De stem van McInnis heeft een rafelig randje en doet soms denken aan Bob Dylan of Donovan. Als gitarist beheerst hij de fingerpickin’-stijl als geen ander. De twaalf songs op de cd "Tacoma" zijn van eigen hand. Het zijn liedjes van een singer-songwriter die gedragen door afwisselend gitaarspel ogenschijnlijk zonder veel moeite zijn verhalen vertelt.

Nummers als Hopeless Love, Down in my basement en Monkey Town gaan over ieders leven, over leed en liefde, gebracht met de nodige dosis humor. Over het liedje Sex with your severed Head zegt McInnis zelf: what can I say, it's just dark humor.In folky liedjes The Cowboy en It’s My Candy Now wordt McInnis op schitterende wijze bijgestaan door Erika Bellanger (viool) en Bekah Jurgensen (achtergrondzang). De cd "Tacoma" bevat een heerlijke collectie aan liedjes, die zo makkelijk wegluisteren dat ze blijven rondzweven in je hoofd. Een prachtig ingetogen en breekbare plaat van singer-songwriter Joe McInnis, het soort onbekende lokale ‘grootheid', waar ik altijd naar op zoek ben. Ik ben blij dat ik hem heb gevonden!

http://www.myspace.com/sallysunclejoe

http://www.myspace.com/shotgunkitchen

http://www.cdbaby.com/cd/JoeMcInnis

Mark Wehner - Wait ... I Wasn't Finished

2010-01-22T08:30:00.003+01:00

Met een platencontract op zak en uitstekende contacten bij radiostations in Philadelphia, Daytona Beach en Orlando was Mark Wehner de man achter het wekelijkse programma Americana Tonight. Er werd aandacht besteed aan de beginnende en gevestigde artiesten in Nashville. Tevens was hij oprichter van de Creative Indepent Artists (CIA). Hij probeerde artiesten op weg te helpen als zij zich gingen vestigen in Nashville. Op een gegeven moment wilde Mark toch ook zelf weer muziek maken. Samen met producer en gitarist Dan Frizsell en een stel bevriende muzikanten, zoals Pat McGrath, Michael Webb en Steve Hinson, dook hij in Nashville de Legends & Cave Artists studio in om de opvolger van de cd "That's The Way That It Goes" uit 2003 op te nemen. Een leger aan achtergrondzangers en -zangeressen (Mark Leland Wehner, Camille Kinloch, Kimberle Dahme, Francie Dayton, Lisa Carver, Shara Johnson en Walt Wilkins) verzorgt op "Wait...I wasn't finished" de schitterende samenzang.

Deze cd bezit een twaalftal nummer met een zeer warme en herkenbare sound. Het geluid is lekker direct en niet volgeplamuurd. Mark Wehner bezit over een buitengewoon doeltreffende pen voor het schrijven van geweldige countryliedjes De melodieuze nummers pakken je direct bij de eerste beluistering en je bent verkocht voor je het weet. Je kunt amper stil zitten tijdens de stampende countryrockers As Fast As You Can, Dixie Flyer en Anny Lee met een geslaagde wisselwerking tussen de akoestische en elektrische instrumenten. De uptempoliedjes worden regelmatig afgewisseld met mooie semi-akoestische ballads als It might as well rain en From here to you. Mede door de uitgebreide vocale ondersteuning is deze plaat een echte must voor liefhebbers van dit genre. "Wait...I wasn't finished" bevat tijdloze muziek, die stevig is geworteld in de tradities van de countryrock.

http://www.markwehner.net

www.cdbaby.com/cd/MarkWehner

Jay Howlett - Carnival Lights

2010-01-21T08:40:00.003+01:00

De Texaan Jay Howlett is een singer-songwriter, die zijn teksten vergezeld laat gaan met simpele pakkende melodielijnen. Vanaf zijn eerste naamloze cd uit 1998 tot en met het nieuwe album "Carnival Lights" profileert hij zich als troubadour en verhalenverteller. In de liedjes, die muzikaal gesteund worden door gastmuzikanten uit Noord-Californië als Joe Craven (viool en mandoline) Marty Atkinson (elektrische en akoestische gitaar, lap-steel), Dave Nachmanoff (accordeon) Carol McComb (achtergrondzang), is er plaats voor liefde, tranen en vooral de realiteit en intensiteit van het leven in Amerika. In het titelnummer stelt Jay, dat iedereen zijn zorgen wel even vergeet op de kermis. De uitbundige akoestische tonen van het nummer brengen je al snel in bekoring.

In het fascinerende The Guardsman’s Letter probeert Jay de emotie over te brengen van een soldaat, twijfelend over gemaakte keuzes en de consequenties hiervan. In het vrolijke americananummer Red Western Flyer observeert de zanger zijn eigen levenswijze van een afstandje. Of het nu de verstilde liedjes zijn (Calistoga Tractor Parade en Six Years), de gospel in Your Clown of de momenten waar Howlett nogal wat instrumenten uit de kast haalt (Somewhere Like That en Legend of the Parking Lot), de folk- en americanamuziek blijft altijd breekbaar, harmonieus en lieflijk. "Carnival Lights" is een intrigerende plaat met een hoge mate van zeggingskracht. Persoonlijk en ontroerend, waar Jay Howlett menig gevoelige snaar weet te raken.

http://www.youtube.com/user/JayHowlettMusic#

http://www.myspace.com/blahblahwoofwoofmusic

http://www.cdbaby.com/cd/jayhowlett3

Daniel Kamas - Santa Elena (ep)

2010-01-19T12:39:00.004+01:00

Daniel Kamas is een singer-songwriter uit Seattle, die het van de daken af wil schreeuwen op zijn myspace-pagina. Zijn debuut-ep "Santa Elena" met vier eerlijke, eenvoudige en sfeervolle nummers wordt begin maart uitgebracht. Met een stem als schuurpapier en een energieke stijl van gitaarspelen trekt hij vijftien minuten lang de aandacht met liedjes, die een vage glimlach op gezicht toveren.

Duidelijk muziek waar je je vingers bij aflikt. De overige instrumentale aankleding heeft Daniel beperkt gehouden tot een subtiele toevoeging van een cello, piano of viool. Hierdoor creërt hij een warm en oprechte sfeer. Het mag duidelijk zijn: "Santa Elena" is een interessante kennismaking met een bezielende vertolker, die beslist de nodige aandacht verdient.

www.myspace.com/danielkamas

www.cdbaby.com/cd/DanielKamas

Jon Dee Graham - It's Not As Bad As It Looks

2010-01-18T22:30:00.004+01:00

Jon Dee Graham is in zijn woonplaats Austin, Texas, een legende. Het gebeurt ook niet elke dag, dat je driemaal toetreedt tot de Hall of Fame van de Austin Music Hall. De man met een behoorlijke bagage aan repertoire heeft met "It’s Not As Bad As It Looks" zijn zesde cd afgeleverd. Samen met The Fighting Cocks’ Mike Hardwick (elektrische gitaar), Andrew Duplantis (bas) en Joey Shuffield (drums) wordt er enthousiast op los gerockt op het nieuwe album. De altrockliedjes My Lucky Day en La la klinken, met het jengelende gitaarwerk van Jon en Mike, als een equivalent van Neil Young en Warren Zevon. Popsong is een vrolijk R.E.M.-achtig nummer met een jaren-tachtigsound. De vibrerende rocksong Beautifully Broken klinkt soepel en losjes uit de pols. Het vuur spat bijna letterlijk uit de boxen. Het geheel bezit een drive

zoals je die maar zelden tegenkomt.

Naast een goudmijn aan lekker scheurende rocksongs herbergt het nieuwe album de blues in God’s Gonna Give You What You Need. Tijdens dit nummer is Graham op zijn best met een gedreven slide solo. De ballads Best en I Will Be Happy Again zijn akoestische muzikale landschappen, die voor kippenvelmomenten zorgen.
Vanaf het openingsnummer wordt je tijdens het luisteren naar deze plaat ingepakt en niet meer losgelaten voor de overige tien supersterke songs. "It’s Not As Bad As It Looks" is geen grensverleggende plaat. Het album zorgt wel voor aangenaam luisterplezier.

Binnenkort zijn Jon Dee Graham & The Fighting Cocks op de Nederlandse en Belgische podia te aanschouwen:

28 Januari : Vera, Groningen

29 Januari : Toogenblik, Brussel

30 Januari : In The Woods, Lage Vuursche

31 Januari : Q-bus, Leiden

8 Februari : Paradiso, Amsterdam

http://www.youtube.com/watch?v=NGQE0iRgVSg

www.myspace.com/jondeegraham

Craig Bancoff - Eden

2010-01-18T21:35:00.004+01:00

De cd “Eden” van singer-songwriter Craig Bancoff is gestoken in een mooie uitklapbare hoes, van dezelfde klasse als de muzikale rijkdom op dit zilverkleurige schijfje. Er staan liedjes op, die je meezuigen als stond je in een moeras. De man uit de Amerikaanse staat Pennsylvanië heeft dan ook een prachtige en overtuigende stem. De verzameling americanaliedjes worden fraai instrumentaal ingevuld. Verantwoordelijk hiervoor zijn Tom Hampton (mandolin, pedalsteel, banjo), Matty Muir (drums), Adam Winokur (basgitaar), Mike Frank (piano, hammondorgel) en Shelley Weiss (viool). De productie is niet overdadig, maar wel schitterend uitgebalanceerd.

De nummers zijn stuk voor stuk onderhoudend, lieflijk en warm. Ze hebben tevens raakvlakken met The Jayhawks en Crowded House. De muzikanten presenteren op het album “Eden” verfijnde liedjes, die mij geen moment verveelden. Verwacht geen uitbundige rockers, maar eerder melodieën met terughoudende gitaren en een prima stemgeluid van de zanger met de kleine snik. Het americana-genre bestaat al jaren, maar het smaakt nog steeds naar meer. De cd “Eden” van Craig Banhoff is voor mij dan ook het paradijs op aarde, die zich niet zo snel uit mijn cd-speler laat verdringen.

http://www.craigbancoff.com

www.myspace.com/craigbancoff

www.cdbaby.com/Artist/CraigBancoff

Gail Swanson - Simple Truth

2010-01-17T11:04:00.004+01:00

Vijftien jaar geleden stond Gail Swanson nog in het voorprogramma van The Doobie Brothers. Gitarist Pat Simmons van The Doobies ontfermde zich over de zangeres met de rauwe, doorleefde stem. Gail heeft onlangs haar zesde cd "Simple Truth" uitgebracht met prachtige rootsy americana en singer-songwriterliedjes. De dwarsfluit waarmee ze op eerdere cd’s furore maakte is ingeruild voor de akoestische gitaar. Goede vriend Simmons produceerde drie van de tien nummers (Matter To You, The One That Got Away en Beautiful Again).

Gail Swanson creërt met haar ingetogen uitvoeringen een warmbloedig muzikaal sfeertje. Voeg daarbij de prachtige vocale bijdragen van onder meer Willie Nelson (The One That Got Away en Half a Heart) en Michael McDonald (End Of the World) en je heb genoeg ingrediënten voor een uitstekend album. Swanson legt een oprecht gevoel in haar songs. Een imponerend leger aan gastmuzikanten (Hutch Hutchinson, John Cruz, Tom Conway, Paul Marchetti en Pete Wasner) weet de liedjes treffend, smaakvol maar zeker subtiel in te vullen.Vernieuwend is het niet, maar de melancholieke liedjes van constante kwaliteit smaken overheerlijk. De cd "Simple Truth" overtuigt op alle fronten. Er wordt vol passie gezongen door Gail Swanson en haar gasten. Dit wondermooie album weet mijn ziel te raken.

http://www.youtube.com/watch?v=hN2e6UY1fZ4

http://www.gailswanson.com

www.myspace.com/gailswanson

www.cdbaby.com/cd/swanson4

I See Hawks In L.A. - Shoulda Been Gold 2001 - 2009

2010-01-16T09:23:00.003+01:00

I See Hawks in L.A. zijn vier heren uit Californië, die met hun melodieuze countryrock en prachtige samenzang de hoogtijdagen van The Flying Burrito Brothers en Gram Parsons in herinnering brengen. "Shoulda Be Gold 2001-2009" is een selectie uit hun laatste drie cd’s, aangevuld met niet uitgebracht materiaal. De liedjes klinken aangenaam en uitgekiend, maar met weinig kartelrandjes. Iedere rechtgeaarde countryliefhebber zal deze muziek waarschijnlijk aanspreken. Frisse liedjes zonder al te scherpe gitaren, weinig rampestampers, maar mooie composities met harmonieuze hoogstandjes.

Op "Shoulda Be Gold 2001-2009" mis ik het afwisselende repertoire. Slechts één bluegrassnummer en één psychedelische countrysong zijn vertegenwoordigd op deze schijf met zeventien liedjes. Een opvallend welkome afwisseling zijn de drie voor dit album opgenomen nieuwe nummers. Mede door drummer Shawn Nourse, die verantwoordelijk was voor de productie, en de sublieme bijdragen van Carla Olson hebben de liedjes een heldere sound, die afwijkt van de overige nummers op deze cd. De plaat kabbelt tachtig minuten in vrijwel hetzelfde countrytempo voort. En daar kunnen zelfs gastmuzikanten als Dave Zirbel (Commander Cody), Gabe Witcher (Merle Haggard) en Rick Shea geen verandering in brengen.

www.youtube.com/watch?v=EiTX21ZWbPg&feature=related

www.myspace.com/iseehawksinla

http://www.iseehawks.com

The Coal Porters - Durango

2010-01-15T10:52:00.003+01:00

Als de countryrockgroep The Long Ryders in 1989 weinig muzikale activiteiten ontplooit richt gitarist en bandleider Sid Griffin The Coal Porters op. De band uit Londen bestaat tegenwoordig uit de rasartiesten: Sid griffin (mandoline, zang), Neil Robert Herd (gitaar, dobro, zang), Dick Smith (banjo, zang), Carly Frey (viool, zang),en Jeff Kazmierski (double bass). De eerdere cd’s "Rebels without Cause" (1991) en "Land of Hope and Crosby" (1994) hebben de kenmerkende sound van elektrische countryrock. Als Sid in 1998 gevraagd wordt als producer voor een cd van Lindisfarne raakt hij door de akoestische benadering van de groep, geïnteresseerd in het bluegrassgenre.

The Coal Porters combineert op het nieuwe album "Durango" de traditionele en hedendaagse bluegrass met de altcountrymuziek. De sterke composities, de instrumentale bekwaamheid en de gedrevenheid van de band creëren een magische sfeer op deze cd. De liedjes zijn afwisselend van de hand van Sid Griffin en Neil Robert Herd, aangevuld met de traditionals Pretty Polly, Sail Away en een verfrissende bluegrasscover van het 35 jaar geleden door Neil Young geschreven Like a Hurricane. Hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen. Van de voortreffelijke meerstemmige zang in nummers als Let’s Say Goodbye, No More Chains en I’m Not Going Away kan ik maar niet genoeg krijgen.De betoverende banjo- en de heldere mandolineklanken van Griffin en Smith (Moonlight Midnight) zijn onmisbaar op deze cd. Het opzwepende vioolspel van Carly frey (Sail Away) en het aanstekelijke repertoire veroorzaken tijdens de beluistering een vrolijk gevoel bij mij. De pakkende en uitbundige liedjes van The Coal Porters blijven dan ook in mijn hoofd hangen. "Durango": een cd met een bezwerende werking.

www.youtube.com/watch?v=Md9kwzFTxEI

www.myspace.com/thecoalporters

Daphne Denniston - Married to the Dashboard (2009)

2010-01-14T14:39:00.005+01:00

Daphne Denniston is een zangeres die liedjes schrijft over het leven zelf, beschouwend en vol troost. "Married to the Dashboard" is, volgens eigen zeggen, haar eerste echte americanaplaatje. Onder productionele leiding van Sven Erik Seaholm heeft zij muzikale ondersteuning gekregen van Peter Bolland (gitaar, lapsteel), Reverend Stickman (basgitaar), Bill Ray (drums) en Brooke Mackintosh (percussie). Daphnes zuster Carrie Denniston zorgt voor de achtergrondvocalen. Het album bevat dertien knappe americanaliedjes en arrangementen. Soms is de sfeer opgewekt (Jake Brakes), dan weer gekweld (The city is burning) of rauw (Other men’s Roses), maar ontroeren doet het altijd.

(foto is genomen tijdens het schrijven van Bob's Riverfront Diner)

Afgelopen week bereikte Daphne treurig nieuws over het plotselinge overlijden van de eigenaar van Bob’s Riverfront Diner. Over Bob, het restaurant en het heerlijke eten gaat het prachtige altcountryliedje met de naam van het restaurant. In het ingetogen akoestische I can’t you tell about Montana wil Daphne niets zeggen over haar geboorteplaats. De herinneringen komen veelal voort uit haar dromen. "Married to the Dashboard" van Daphne Denniston geeft blijdschap, troost, weemoed en geborgenheid. Ze beschikt over een prachtige stem. Met veel gevoel zingt ze nummers die je meevoeren naar je binnenste. De sfeer die ontstaat door haar persoonlijke songteksten en de muzikale inkleuring proef je nog maar zelden. Een interessante dame, deze Daphne Denniston.

www.youtube.com/user/daphneod#p/a/f/1/6H7MRymZpCo

www.myspace.com/darkwhiskeyonabackroad

www.cdbaby.com/cd/daphnedenniston2

Jesse Brand Train - Back Here On The Floor (2009)

2010-01-11T18:01:00.003+01:00

Jesse Brand is een vierenveertigjarige zanger en gitarist, die door diepe dalen is gegaan. Hij heeft te kampen gehad met depressieve gemoedstoestanden en overdadig gebruik van drank en drugs. Hiervoor belandde hij regelmatig in de gevangenis. Als drummer voor Clint Moody komt Jesse in aanraking met de plaatselijke bekende singer-songwriter Jordan Mycoskie. Van Tom Snyder (liedjesschrijver van Charlie Daniels) mag Jesse een cd opnemen. Onder de naam Jesse Brand Train zijn vanaf 2004 tien albums uitgebracht. Het publiek waar Jesse Brand Train voor speelt, varieert van tachtig mensen in een plaatselijke kroeg tot tachtigduizend in het voorprogramma van Bob Dylan en Cross Canadian Ragweed. Zijn pasgeboren zoontje laat Brand inzien dat hij moet afkicken. Daarom geeft hij zichzelf aan.

Zonder de stimulerende middelen maar met Forrest Lee Jr (gitaar), Jim Thacker (basgitaar), Michael Gray (drummer), Jason Tucker (toetsen) en Willie van Wook (viool) levert hij zijn tiende cd “Back Here On The Floor” af. Op buitengewoon indringende wijze maakt hij ons op deze cd deelgenoot van zijn moeilijke leven en de vreugde bij de geboorte van zijn zoon Connor. Het speelplezier spat er aan alle kanten van af in Carry On. Vooral drummer Michael Gray ramt er lekker op los, terwijl de doorleefde stem van Jesse Brand spannend klinkt. In de altrockliedjes Rebel Soul en Perfectly Crazy doet de band denken aan de Britse groep The Faces. De viool beïnvloedt de sfeer in het semi-akoestische countryliedje Just To See You. De mannen van Jesse Brand Train kunnen buitengewoon subtiel en ingetogen spelen. Dat blijkt in het meeslepende Off Her Feet. De levensvisie van Jesse Brand is onder invloed van de komst van zijn zoon optimistischer dan ooit. Een toepasselijker titel dan Back Here On The Floor" had Brand niet aan zijn tiende cd kunnen geven. Het is een boeiend en persoonlijk document van een man die door de hel is gegaan en er sterker dan ooit uit tevoorschijn is gekomen. Een plaat vol onderhuidse spanning met invloeden van Steve Earle en Bruce Springsteen, die zeker aandachtige beluistering verdient.

www.myspace.com/fiveslumprecords

www.cdbaby.com/Artist/JesseBrandTrain

Diana Catherine & the Thrusty Tweeters - The Spirit Ranch Sessions (2009)

2010-01-10T22:27:00.004+01:00

De uit Toronto afkomstige Diana Catherine debuteert in 2008 met de ep "The Great Catastrophe of the Sixth Sin". Ze wordt incidenteel bijgestaan door bassist Kevin Robinson. De stem en stijl van Diana komen overeen met Courtney Love en Margo timmins (Cowboy Junkies). Diana (zang, gitaar, mondharmonica) en Kevin (elektrische gitaar) worden gecomplementeerd met Nic Disanto (basgitaar) en Matt Blackie (drums). Als Diana Catherine and the Thrusty Tweeters besnuffelen de vier tourbeesten het afgelopen jaar vele Canadese en Amerikaanse podia. De legendarische producer Bud Snyder (Allman Brothers Band) biedt zijn diensten en zijn studio The Spirit Ranch aan voor een uitgebreide opnamesessie.

Het uiteindelijke resultaat heeft dan ook de toepasselijke titel "The Spirit Ranch Sessions" gekregen. De productie van het album bezit een overheerlijke live-sound. De rauwe gitaarklanken van Robinson en Disanto met het ongelooflijk krachtig stemgeluid van Diana Catherine vormen een perfecte combinatie op dit album. Blues, southern rock en countrynummers passeren in een sneltreinvaart op een cd boordevol emotie en soul. De gedreven zangeres met een lekker gruizige stem tilt met haar Thrusty Tweeters de liedjes naar een hoog niveau. Er wordt de luisteraar driekwartier lang een pittige cocktail voorgeschoteld vol pakkende en ongecompliceerde blues, country en rocksongs, die aangenaam wegluisteren. "The Spirit Ranch Sessions" is tevens een uitstekende cd van een band die het in zich heeft de muziekliefhebber met nog veel meer moois te verblijden.

http://www.youtube.com/watch?v=DceuHEN0wDQ

http://www.dianacatherine.com

www.myspace.com/dianassound

www.cdbaby.com/cd/dcatherinettweeters

Noah Gabriel - Crooked

2010-01-10T14:06:00.005+01:00

Noah Gabriel doet op jonge leeftijd mee aan talentenjachten in zijn woonplaats Chicago. Hij maakt eerst zijn school af voordat hij zich volledig stort op de muziek. Als twintigjarige verwerft Noah zijn eerste platencontract. Er volgen twee albums "In Aurora" (2005) en "Truth, Love, Faith and Soul" (2007), die Gabriel veel plaatselijke bekendheid oplveren. Ik mis op deze cd's een mooi uitgebalanceerde bluessound. Noah Gabriel klinkt als een blueszanger met te veel soul in zijn stem. De instrumentatie klinkt vaak te clean op deze cd's. Twee jaar later ziet zijn derde cd "Crooked" het levenslicht met hulp van dezelfde bevriende muzikanten.

Je hoort op dit nieuwe album een zanger met een flexibele stem, die soms een te goede zanger wil zijn. Hierdoor mist hij de rust en emotionele oprechtheid. Dit resulteert in overdreven bluesy uithalen. De nieuwe plaat is gevarieerder als zijn voorgangers, maar soms is het mij toch iets te poppy. De dominerende gitaarbijdragen van Gabriel hadden iets subtieler gemogen. De rustpunten From Grace en het titelnummer weten mij gelukkig te boeien. De nummers hebben een mooie afwisseling tussen de akoestische en elektrische gitaren. Noah Gabriel toont op de nieuwe cd "Crooked" als zanger en bluesrocker over veel talent te beschikken. De liedjes zouden meer tot zijn recht zijn gekomen bij een ingetogener en kleiner gehouden muzikale omlijsting. Ook het aanbod van zestien blues- en popnummers met een totale speelduur van ruim zestig minuten is teveel van het goede om de aandacht van de luisteraar erbij te houden.

www.myspace.com/noahgabriel

www.cdbaby.com/cd/NoahGabriel1

Tokyo Tramps - With These Arms

2010-01-08T12:21:00.003+01:00

Bij het afronden van het afgelopen jaar stuitte ik op een opmerkelijk trio uit het land van de rijzende zon. Drie Japanners vormen de band Tokyo Tramps die heel erg goed de blues spelen.(speelt) Satory Nakagawa (zang, elektrische gitaar), Yukiko Fuji (zang, bas) en Kosei Fukuyama (zang, drums) vertrokken uit Tokyo naar Amerika om de oorsprong van de muziek te ontdekken. De bandnaam Tokyo Tramps is afkomstig uit Springsteens "Born to Run": Tramps like us, baby, we were born to run". Het dynamische trio speelt op de nieuwe cd "With These Arms" de Chicago-blues met een vleugje pop en onvervalste gitaarhooks. De twee heren en dame creëren een bluessfeer, die je in een kroeg in Chicago of New Orleans zou verwachten. Het drietal weet iedere groove tot een waar kunststuk te verheffen.

Saturo laat in Nothing But The Blues en Everybody Wanna Be Stoned zijn slide-gitaar meesterlijk scheuren. Muddy Waters Rollin & Tumblin' wordt door Saturo's gitaarspel en de discodrumpartijen van Kosei een verrassend nieuw leven ingeblazen. Door de hartverwarmende zang van Yukiko en Satoru en zijn weergaloze gitaarspel wordt I’ll Give You All Of My Best naar een hoogtepunt getild. Het album "With These Arms" zweeft tussen heftige blues en popmuziek in. De uptempo nummers zijn onweerstaanbaar en worden op enthousiaste wijze gespeeld. De ingetogen nummers weten mij met de doorleefde zang van Saturo, Yukiko en Kosei flink te raken. Deze drie vriendelijk ogende Japanners van Tokyo Tramps geven mij op overtuigende en overrompelende wijze het bluesgevoel mee.

http://www.youtube.com/user/TokyoTramps#p/a/u/1/iav5bKN3DwM

www.myspace.com/tokyotramps

www.cdbaby.com/cd/tokyotramps4

Yeller Bellies - Here To Suffer

2010-01-07T22:00:00.004+01:00

De band Yeller Bellies komt uit de gokstad met zijn bloedhete woestijn Las Vegas. De roots van de heren Rob Bell (zang en mandoline), Joel Gilhouse (gitaar) , Mitch Potter (basgitaar) en Jimmy Krah (drums) liggen geworteld in de punkscene, bluegrass, blues en heavy metal. De heren hebben sinds 2006 het podium gedeeld en onveilig gemaakt met onder meer Jesse Dayton en Th' Legendary Shack Shakers. De opvolger van de debuutschijf "Boys Will Be Boys" (2008) is afgelopen maand verschenen.

De cd "Here to suffer" bestaat uit een combinatie van rauwe rock ‘n roll, ongecompliceerde surfrock en vuile, opzwepende rockabilly. De nieuwe cd is uitermate pittig en wild met een overdonderende productie van Dave Hornbeck. De rock 'n roll machine van the Yeller Bellies hapert geen moment. Op deze cd staan twaalf eigen nummers met een uitstekende cover van Robert Johnsons Preachin' The Blues. De heren spelen met zoveel vuur en overdadige energie, dat ik na beluistering zwetend achterover gesmeten lig in mijn bureaustoel. Wat een toffe plaat is "Here To Suffer". Ook een mooie opvallende hoes, die geïnspireerd is op de film 'In the Night of the Hunter' van Robert Mitchum.

http://www.myspace.com/yellerbellies

http://www.cdbaby.com/cd/yellerbellies2

Chad Johnson - History

2010-01-07T08:44:00.003+01:00

Singer-songwriter Chad Johnson uit Minnesota combineert in zijn zelfgeschreven nummers akoestische rock met folk- en countrymuziek. Zijn debuut-cd "Once In Your Life" uit 2004 is voor hem succesvol. Chad verkoopt alle tweehonderd exemplaren van het album. De daaropvolgende jaren geeft hij de voorkeur aan zijn gezin. Na vijf jaar van afwezigheid is Johnson in 2009 weer de studio in gedoken voor het opnemen van een nieuw album. De zestien akoestische nummers op de nieuwe cd "History" zijn stuk voor stuk onderhoudend en aangenaam.

De verhalenverteller zingt warm en gemoedelijk over zijn gezin, familie en vrienden. De sterke emotionele songs blijven overeind met of zonder toevoeging van studiomuzikanten. De zanger laat de luisteraar genieten van sfeervolle folkliedjes. In My Son klinkt een trotse vader. Normandy is een eerbetoon aan de opa van Chads vrouw, een veteraan die meevocht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het oerdegelijk muzikale vakmanschap van Johnson komt tevens bovendrijven in americananummers als Long Limousine en Lost Friends. De sfeer van de cd is uiterst sober gehouden met aanstekelijke nummers en persoonlijke luisterliedjes. Chad Johnson heeft met "History" een cd gemaakt met een melancholische onderlaag voor liefhebbers van folk, country en americana. De plaat geeft je 72 minuten lang luisterplezier en zal zijn glans niet snel verliezen.

http://www.myspace.com/chadjohnsonsmusic

http://www.cdbaby.com/cd/chadj

Kate Reid - I'm Just Warming Up

2010-01-05T09:22:00.003+01:00

De 38-jarige Canadese Kate Reid is een zangeres in de traditie van een jonge Joni Mitchell en Rickie Lee Jones. Tijdens optredens is Kate een energieke vrouw, die regelmatig grapjes maakt over haar geaardheid. In haar autobiografische teksten neemt ze zichzelf als lesbienne vaak op de korrel. Op haar nieuwe cd "I'm Just Warming Up" brengt Reid, samen met onder meer producer en gitarist Adam Popowitz, een prachtig uitgebalanceerde variatie aan folkrock en luisterliedjes in de fingerpicking stijl. De cd staat vol humoristische en boeiende verhalen. In de folkrockopener Ex-junkie Boyfriend breekt ze met haar vriend, waarmee ze in Vancouver samenleefde. In het grappige The Only Dyke At The Open Mic vertelt Kate ons bagger te hebben gescheten om als enige lesbienne bij een Open Mic het podium te betreden, na een optreden van Nirvana. Kurt Corbain zat laveloos aan de bar.

In de mooie relaxte folkliedjes Reach To You en Dirty Girl is de liefde aan de orde. Het zijn nummers met een happy end. No More Missing Daughters is het intrigerende verhaal over minimaal 62 verdwenen dochters in de Vancouver Downtown Eastside in 2002. Kate Reid combineert op haar laatste cd de serieuze en naar de keel grijpende liedjes met nummers die een glimlach op je gezicht toveren. Lee Oliphant (basgitaar), Richard Brown (drums), Jo Chapman (klarinet), Kori Miyanishi (viool) en Sarah Macdougall (achtergrondzangeres) zorgen voor de extra dynamiek of juist voor subtiele accenten die in dienst staan van Kate's liedjes. De cd "I'm Just Warming Up" kan worden omschreven als treffend, ontroerend en humoristisch met de nodige heerlijke folkrock en schitterende ballads. Het wordt eens tijd dat wij deze folkzangeres uit Vancouver in Nederland gaan verwelkomen.

http://www.youtube.com/watch?v=uoeFxABIXh4&feature=related

www.myspace.com/katereidacoustic
www.cdbaby.com/cd/katereid2

Pistol Pete's Dinosaur Truckers - Down The Road

2010-01-04T09:56:00.004+01:00

De band Pistol Pete's Dinosaur Truckers komt uit Duitsland. De nummers op deze nieuwe cd worden evenwel in goed Engels gezongen. Vanaf 2006 tourt de band door Europa met aanstekelijk americana, roots en oldtimeymuziek. Zanger Pete bezit een energieke en rauwe stem. Samen met zijn maten Daniel (akoestische gitaar, lapsteel), Till (mandoline, akoestische gitaar) en Tobi (contrabas) krijgt de luisteraar op "Down This Road" vijftig minuten en zestien nummers lang meezingbare en toegankelijke liedjes te horen.

De zelfgeschreven tracks op deze cd klinken ouderwets vertrouwd in het americana-, bluegrass- en soms rockabillygenre.Het eerste nummer Tear Your Walls Down zet meteen de toon voor wat je verder krijgt voorgeschoteld, namelijk aangename up-tempo muziek. Je kent het al jaren maar toch blijft het lekker smaken. "Down This Road" is een heerlijk fris en ouderwets plaatje.

www.myspace.com/dinosaurtruckers

www.cdbaby.com/cd/ppdtruckers

Ryne Doughty - Ryne Doughty

2010-01-04T09:30:00.003+01:00

De uit Boulder, Colorado, afkomstige Ryne Doughty is een singer-songwriter die onlangs zijn debuut-cd uitbracht. Op deze naamloze cd staan tien liedjes met elementen uit de folk, blues, country en bluegrass. Ryne begeleidt zich tijdens optredens op de akoestische gitaar. Voor dit solo-project kreeg hij in de studio hulp van gerenommeerde muzikanten: Gregory Alan Isakov (banjo), Jen Gilleran (drums en percussie), J.C. Thompson (akoestische en electrische basgitaar), Phillip Parker (cello) en Morgan Harris (electrische gitaar). Doughty manifesteert zich op deze cd als een groot muzikaal talent met een aparte stijl van spelen in verschillende stemmingen.

De verzorgde folk- en country luisterliedjes vallen op door de subtiele en afwisselende instrumentatie. We horen een meesterlijke verhalenverteller aan het werk in nummers waar de melancholie vanaf druipt. De liedjes klinken mij als pareltjes in de oren. Ze moeten iedere muziekliefhebber eigenlijk wel aanspreken. Het warme stemgeluid van Doughty en de intensiteit van zijn composities dwingen je tot het herhaald beluisteren van dit prima debuut.

www.myspace.com/rynedoughtymusic

www.cdbaby.com/cd/rynedoughty

Stan DeWitt - Musical Moonshine

2010-01-03T07:48:00.004+01:00

De Californische singer-songwriter Stan DeWitt is een multi-getalenteerde duizendpoot. Hij is onderwijzer, gitarist, componeert filmmuziek en is tevens een liedjesschrijver. "Music Moonshine" is alweer zijn vierde cd. "Bend" (2008), "Reaching Back" (2002) en "Long Day's Journey" (2001) gingen hieraan vooraf. Dit is de eerste cd van Stan zonder hulp van andere muzikanten. Een echte soloplaat, die hij zelf heeft geproduceerd. Het album bevat dertien romantische en persoonlijke liedjes. Een simpele, ritmisch bespeelde akoestische gitaar is het uitgangspunt. Die aanpak dreigt soms wat eenzijdig te worden. Stan weet met zijn prettige en gevoelige stem de aandacht vast te houden.

DeWitt klinkt dromerig in The Stars Sang A Song. Daarin zingt hij vol liefde over de eerste ontmoeting met zijn verloofde Lynda, waarmee Stan in mei gaat trouwen. De folkliedjes Nobody Knows, Holding You In The Dark en Simple and True zijn tevens speciaal voor zijn geliefde geschreven. Zij overwon de zware strijd tegen de borstkanker. Het korte instrumentale 500 Miles is opgedragen aan zijn moeder en Lynda’s vader, die vorig jaar zijn overleden. De mooie liedjes op de plaat komen in deze subtiele muzikale omlijsting beter tot hun recht dan op zijn voorgaande cd’s. "Music Moonshine" klinkt warm en authenthiek, gemaakt met alle liefde en toewijding. De cd bevat dan ook fijne singer-songwriter- en sfeermomenten van Stan DeWitt zonder enige vorm van sentimentaliteit.

www.myspace.com/standewitt

www.cdbaby.com/cd/standewitt2

Fitzgerald - Nothing Left But The Leaving (2009)

2010-01-01T10:41:00.003+01:00

Fitzgerald bestaat nog geen jaar, maar de debuut-cd "Nothing Left But The Leaving" van dit uit Iowa afkomstige kwartet is nu al een feit. De groep bestaat uit Matthew Cain (zang, gitaar, keyboard en banjo), Walter Goodknight (gitaar en achtergrondzang), Troy Ferrell (drums) en Jason Parks (basgitaar).De tien nummers op deze plaat zijn in twaalf uur tijd nagenoeg live in de studio opgenomen. Het is spul dat stomend uit je speakers komt.

Zonder onnodige toeters en bellen nestelen de rock 'n roll songs van Fitzgerald zich bij elke luisterbeurt dieper in het gehoor. Luister maar eens naar Worn Me Down en Some Sin. De onvervalste en energieke rocknummers hebben heerlijk pakkende riffs en krijsende gitaarsolo's. De stampende songs worden moeiteloos afgewisseld met enkele subtiele akoestische rustpuntjes. De nummers Devil’s Garden en Here And Gone laten je even op adem komen. Hierna vuurt Fitzgerald wederom rauwe no-nonsense rock ’n roll in de hoogste versnelling op de luisteraar af. Een heerlijk plaatje om het nieuwe jaar luidkeels in te luiden, heel wat minder gevaarlijk dan ontploffende lawinepijlen en gillende keukenmeiden.

www.myspace.com/fitzgerald

www.cdbaby.com/cd/Fitzgerald1

Chris Baker - 28th & Taylor St. Blues

2009-12-31T00:05:00.005+01:00

De Texaan Chris Baker zit al meer dan een decennium in de muziek. Als veertienjarige speelde hij gitaar in de funky band Elsie. De daaropvolgende jaren was hij actief met de Chris Baker Band, College Station en Magee Payne Band. Momenteel is Baker de zanger en gitarist van de groep Southern Reverb met folkrock en country op het repertoire. "28th & Taylor St. Blues" is Bakers tweede solo-uitstapje. Het volgt "The Ride" uit 2004 op. De cd, die op vijf verschillende locaties is opgenomen, bevat tien liedjes met een combinatie van folk, country en rock.Chris Lewis (drums) en Mark Ridell (basgitaar) van Southern Reverb zijn enkele muzikanten die Chris in de studio's hebben bijgestaan.

Baker speelt op deze tweede schijf schitterend slide-gitaar. Zijn emotioneel geladen zang ontroert tijdens de gehele cd. Hij bezit tevens de kunst om aangename melodieën te schrijven, gecombineerd met verhalen over zijn eigen leven. Een plaat die beurtelings herinneringen oproept aan onder meer John Hiatt en Slaid Cleaves. Het album bevat tevens pakkende folkrock met het knallende titelnummer als hoogtepunt. Chris wisselt regelmatig de toonzetting af met subtiele luisterliedjes zoals Until My Days en Undeservingly Yours. Ik kom maar niet af van deze cd met zijn schitterende melodielijnen. Ook als ik de deur uitga, blijft de cd in m'n kop zitten. "28th & Taylor St. Blues" van Chris Baker is een mooi slotakkoord van een prachtig muziekjaar. Chris heeft zeven jaar gewerkt aan deze plaat. Als hoestekst schrijft hij dan ook: 'By the grace of God, it's finally come together'.

http://www.chrisbakerband.com/

www.cdbaby.com/cd/bakerchris2

Jeremy Nunnelly - Just The Same

2009-12-30T23:56:00.004+01:00

Een zanger, gewapend met gitaar, mondharmonica en liedjes over zijn eigen jeugd. Het zijn de ingrediënten die terug te vinden zijn op de debuut-ep "Just The Same" van de uit South-Carolina afkomstige Jeremy Nunnelly. Hij zingt en speelt op een eerlijke en heldere manier doeltreffende liedjes in de folk- en bluegrasstraditie. De teksten getuigen van eenvoud en eerlijkheid.

Jeremy brengt zes liedjes zonder opsmuk. Gewoon lekker zingen en spelen is het motto. Met zijn warme stem en fel akoestisch gitaarspel geeft Jeremy Nunnelly in twintig minuten een kijkje in zijn eigen belevingswereld. Liedjes die je vanaf het begin tot het eind bij je strot grijpen en niet meer los laten. Gedreven en vol vuur zingt hij over zijn tijd als jongen op de boerderij (Good man Home) of over zijn liefdevolle ouders (Muscadines). "Just The Same" herbergt een stel fantastisch akoestische songs van een zanger en gitarist met veel talent. Deze ep, waar het speelplezier van afstraalt, smaakt naar meer. Ik hoop dan ook dat er spoedig een volledig album wordt uitgebracht van Jeremy Nunnelly.

www.myspace.com/jeremynunnelley

www.cdbaby.com/cd/JeremyNunnelley

Chris Coole - Old Dog

2009-12-30T19:19:00.004+01:00

De naam Chris Coole zal je waarschijnlijk weinig zeggen. De gitaar- en banjo-virtuoos uit Toronto is echter al geruime tijd actief als muzikant. Hij heeft zijn diensten verleend als sideman of als producer aan meer dan 75 albums voor diverse muzikanten. Voor zijn eerste solo-project kreeg Chris veel steun en hulp van andere muzikanten. Desondanks is er zorgvuldig omgesprongen met de toevoeging van extra instrumenten. De cd "Old Dog" bevat zowel eigen composities en covers als traditioneel materiaal. Akoestische folk, blues, bluegrass en banjo-fingerpickin’ komen aan bod op "Old Dog" met een lichte voorkeur voor de prachtige ballads.

In nummers als The Bottle Got The Best Of Me en $100 word je als luisteraar meegezogen met de gedrevenheid van de zanger en de sfeer die zangeres Kristin Cavoukian oproept. Cooles interpretatie van andermans nummers als Six Days On the Road (van Carl Montgomery) en Daniel and the Sacred Harp (van Robbie Robertson) hebben een verslavende werking op de luisteraar en zijn dan ook zeer geslaagd. De relaxte Tulsa-sound in folkliedjes als Hell To Pay en Cole Young heeft een hoog J.J. Cale gehalte. "Old Dog" is een album dat de luisteraar meeneemt op een bezielde muzikale reis vol emoties. Twaalf liedjes die voor een bijzonder aangename luisterervaring zorgen.

http://www.chriscoole.com

www.cdbaby.com/cd/ChrisCoole

Mike Eckstein - Far West Day Dream

2009-12-30T01:33:00.002+01:00

De Californische Mike Eckein is een muzikant, die liedjes schrijft en zingt. De teksten worden in de studio voorzien van geïmproviseerde melodielijnen. Althans, die indruk krijg ik bij het beluisteren van Far West Day Dream. Op deze cd staan liedjes met een psychedelische klankkleur. De akoestische nummers komen wereldvreemd en avant-gardistisch over. Een vergelijking met Syd Barrett is dan vrij snel gemaakt.

Het merendeel van het gebodene is instrumentaal en is soms moeilijk om doorheen te komen. Alleen tijdens de prettig gezongen folksongs How Do en In Peril weet Mike Eckstein mij echt te boeien. Far West Day Dream herbergt naast aardige folkliedjes tevens onvoorspelbare en ongestructureerde composities. De debuut-cd van Mike Eckstein zal dan ook niet voor iedereen zijn weggelegd.

www.myspace.com/mikeeckstein

www.cdbaby.com/cd/eckstein

James Ruff - Long Journey Home

2009-12-28T11:59:00.003+01:00

De uit New York afkomstige singer-songwriter James Ruff heeft veel van de wereld gezien. Tijdens zijn reizen deed hij kennis op van onder meer de flamenco en de Afrikaanse drums. Die bagage heeft Ruff gebruikt tijdens de opname van zijn debuut-cd "Long Journey Home". Van sober en passievol spel tot aan akoestisch getokkel blijf je als luisteraar geboeid door de geïnspireerde gitaarklanken. James maakt je in zijn liedjes deelgenoot van zijn emoties en gevoelens. De verlangens, jeugdherinneringen en dromen zijn onderwerpen, die regelmatig in zijn teksten terugkomen.

Hij zingt en speelt zo overtuigend, dat je vanzelf in zijn nummers wordt meegezogen. De melancholische songs zijn geschreven in de folk- en rocktraditie. Een uitzondering is het nummer Coconut Song. Een ontmoeting met de in Costa Rica populaire zanger Walter Ferguson inspireerde James tot het schrijven van het lied met een Caraïbisch tintje in de bekende stijl van Jack Johnson. "Long Journey Home" ontroert en betovert met treffende teksten, gedreven melodieën en opvallend intens akoestisch gitaarspel. Er blijft tijdens iedere draaibeurt onderhuidse spanning en een beklemmende geladenheid voelbaar op dit fraaie en pure debuut van James Ruff.

www.myspace.com/jamesruffmusic

www.cdbaby.com/cd/JamesRuff

Memphis 59 - Ragged But Right

2009-12-26T13:41:00.003+01:00

Rootsrock is een term, die meestal wordt gebruikt om de oorsprong van de rock-'n-roll, de versmelting van zwarte blues en witte country, in combinatie met de fokrevival te omschrijven. Een band die aan deze Amerikaanse rocktraditie voldoet, is Memphis 59. De groep bestaat uit Scott Kurt (zang en gitaar), Richard Lewis (basgitaar) en Chris Zogby (drums). "Ragged But Right" is het debuut van deze rootsrockband uit Virginia. De productionele touwtjes waren in handen van John Jennings.

Op de debuut-cd staan twaalf muzikale lekkernijen. De aanstekelijke liedjes met melodieuze gitaarhooks barsten van de energie. Het dynamische trio rockt met eerlijke muziek vol overgave de spreekwoordelijke pannen van het dak. De nummers nestelen zich dan ook direct in je geheugen. Way With Words zorgt na het stevige beukwerk voor het enige rustpuntje van "Ragged But Right". Rootsrock: recht uit het hart, doordacht en met ballen! De smulpapen onder ons zullen hun bordje aflikken, terwijl ze vergenoegd knorren: wat is "Ragged But Right" van Memphis 59 toch een uitstekende rootsrockplaat. Muziek zonder oogkleppen!

http://www.youtube.com/watch?v=uKLOQ1EGNbg

www.myspace.com/memphis59band1

www.cdbaby.com/cd/Memphis59

James Hummel - Like An Ocean

2009-12-26T13:32:00.003+01:00

Canada heeft zich dit jaar geprofileerd als singer-songwriterland bij uitstek. De uitstekende releases volgden elkaar in een hoog tempo op. Zo is er nu James Hummel uit Ontario, die zich aandient met een debuut-cd. Samen met Will Armstrong (basgitaar en drums) heeft hij twaalf liedjes opgenomen. Andy Magoffin is de verantwoordelijke producer voor deze plaat. Hij is bekend van producties met Great Lake Swimmers, Hidden Cameras en The Constatines.

De debuutschijf "Like An Ocean" hinkt op twee gedachten. Op zes van de twaalf liedjes begeleidt James zichzelf op de akoestische gitaar. Het zijn integere liedjes vol romantische en dromerige aspecten. Vanaf de eerste klanken raken deze stemmige liedjes je diep in je hart. In de overige nummers wordt helaas gebruikgemaakt van teveel instrumentarium waardoor ze vlak en eenvormig klinken. Pakkende scherpe randjes ontbreken. Daarom zeg ik dat "Like An Ocean" net niet ‘hot’genoeg is om te overtuigen, maar de liefde en het vakmanschap, waarmee dit debuut is gemaakt, springen er zeker bovenuit.

www.myspace.com/jameshummel

www.cdbaby.com/cd/jhummel

The Barnstormers - Graveyard Town

2009-12-25T10:43:00.004+01:00

Het duo Barnstormers uit Alabama heeft zijn naam ontleend aan het vliegende circus uit de jaren twintig. Barnstorming oftewel stuntvliegen was in die tijd razend populair. Ronald Moore en Chris Wilson hebben een uitstekende keuze gemaakt met hun naam. Op de nieuwe schijf "Graveyard Town" haalt het duo vreemde en indrukwekkende muzikale capriolen uit. De stuntvliegers grossieren in donkere en romantische liedjes met invloeden uit folk, rock en jazz. De liedjes worden in een aantal gevallen met hulp van strijkers zwaar en bombastisch aangezet. Multi-instrumentalist Chris Wilson is hiervoor verantwoordelijk. Op deze manier weet hij een apart en betoverend geheel te creëren.

Op de plaat staan schitterend gezongen liedjes met een bloedstollend mooie muzikale omlijsting. Nummers die je tot in je diepste vezels weten te raken. Je waant jezelf in de zevende hemel bij de ontlading door de strijkers of de blazerssectie. De droefgeestige liedjes worden spaarzaam afgewisseld met breekbare akoestische nummers. Het zijn momenten vol onbeschrijflijke schoonheid, die behoorlijk tot de verbeelding spreken. "Graveyard Town" is geen gemakkelijk album. Dromerig, filmisch en wonderschoon zijn termen die hier van toepassing zijn.

www.myspace.com/barnstormer

www.cdbaby.com/cd/barnstormersmusic2

West Nile Rangers - Honkabilly Western Garage

2009-12-24T10:30:00.004+01:00

Het Californische kwintet West Nile Ramblers maakt muziek die onweerstaanbaar dansbaar is en uiterst prettig de benen aan het werk zet. Met de Belg Bart van der Zeeuw (ex-drummer K's Choice) in de gelederen laten de West Nile Ramblers op hun debuut-cd "Honkabilly Western Garage" een combinatie op de luisteraar los van western swing en honky-tonk. De band noemt het zelf Western Garage. De heren weten een herkenbare sound op te frissen tot een totaal eigen stijl. Op de debuutplaat passeren ze één voor één de revue, de liedjes die je direct kan neuriën, meeblèren of meefluiten.

Van Silver Dew On The Blue Grass Tonight, The Whiskey Ain't Working (Neither Do I) tot aan de Drinking Song valt de Western Garage-sound van de West Nile Ramblers bij mij in goede aarde. De heren jammen er als gekken op los in het instrumentale en opzwepende zigeunerwijsje Uke Swing. Één van de onbetwiste pareltjes op de cd is de countrysmartlap Rosie Night. De productie van "Honkabilly Western Garage" is lekker uit de losse pols geschud. Met hun muzikale virtuositeit en nonchalante houding maken de mannen van deze Californische band oergezellige swing en honky-tonk, die zeker niet te versmaden is. Ik zet het geluid wat harder en dans er ongeremd op los. Zo blijf je warm in deze barre dagen.

www.myspace.com/thewestnileramblers

www.cdbaby.com/cd/westnileramblers

Two Cow Garage - A Through The Whiskey Glass Intro (Live @ Three Kings)

2009-12-23T14:28:00.003+01:00

De band Two Cow Garage uit Ohio bestaat inmiddels meer dan acht jaar. Met oprichter Micah Schnabel (zang en gitaar), Shane Sweeney (zang en gitaar) en de nieuwe groepsleden Cody Smith (drummer) en Andy Schnell (keyboard) staat de band garant voor heftige altcountry en rock. Door het aantrekken van een toetsenist op de laatste cd "Speaking In Cursive" uit 2008 kreeg het geheel iets meer een gepolijst randje. De lekker opzwepende altcountrymuziek van de band boette gelukkig niet in aan kracht. Het optreden dat de heren van Two Cow Garage gaven ter ere van het veertienjarig bestaan van het label Surbuban Home Records werd tijdelijk op cd weggeven bij aankoop van het album When The Stagelights Go Dim van Micah Schnabel.

Het optreden in de Three Kings in Denver, Colorado, bestond voor het merendeel uit nummers afkomstig van de laatste cd Speaking In Cursive. Bij het horen van de ruwe ongemixte opnames valt de eenvoud van de band op. Gewoon vier mannen, twee strotten, twee gitaren, een keyboard en een drumstel. Het zijn echte podiumbeesten die keiharde pokkeherrie weten te produceren. In een mum van tijd worden het publiek en de luisteraar thuis in vuur en vlam gezet. Je krijgt meer dan uur een dosis adrenaline toegediend waar je U tegen zegt. De live-plaat staat vol onvervalste en onstuimige rock ’n roll zonder enige opsmuk. Niet vernieuwend, maar zeker wel verfrissend. Rauw tot op het bot en uiterst ongenuanceerd!

www.myspace.com/twocowgarage

Amberville - Crystal Roads

2009-12-23T14:17:00.002+01:00

Noorwegen heeft niet echt een traditie op het gebied van americana. In het hoge koude noorden zal je eerder heavy metal tegenkomen. Vijf heren uit Trondheim eren een mooi en schilderachtig plekje op aarde: Amberville, gelegen in Noorwegen. Amberville bestaat uit een groep muzikale Vikingen die lekker in het gehoor liggende popliedjes brengen in een americana-jasje.

De twee zangers Dagfinn Rittland en Frode Thomassen zorgen op het album "Crystal Roads" met twee totaal verschillende stemmen voor een aanstekelijke sound. Dagfinn zingt met een iets te nadrukkelijk accent op een huilende, soms overdreven dramatische wijze. Frode daarentegen heeft een warm en gemoedelijk stemgeluid. Zijn bijdragen aan nummers als Fallen Angels, One Day en Land Of Cotton vallen daarom bij mij het meest in de smaak. De plaat valt op door de prachtige samenzang. Het geluid is mooi uitgebalanceerd, maar de productie van "Crystal Roads" is aan de brave kant. Het zou allemaal wel wat spontaner kunnen.

www.myspace.com/ambervillemusic

www.cdbaby.com/cd/Amberville

Robert Morton - Twisted Road

2009-12-22T10:33:00.003+01:00

De singer-songwriter Robert Morton uit Connecticut is overduidelijk beïnvloed door de jaren zeventig. Zijn warme melancholische stem lijkt als twee druppels water op die van James Taylor. Het is een zanger die zijn ziel en zaligheid blootlegt in eenvoudige liedjes met nostalgische momenten.

De negen eigen nummers liggen erg goed in het gehoor. De melodieën hebben je dan ook snel te pakken. Morton wordt bijgestaan door talentvolle studiomuzikanten. Door hun tomeloze inzet staan op "Twisted Road" veelal akoestische americanaliedjes van het fijnste soort. De productie van "Twisted Road" is misschien wat aan de voorzichtige kant, maar dat stoort mij geenszins. Robert Morton heeft een ouderwets lekkere americanaplaat gemaakt met pure en eerlijke liedjes. Nummers die zo'n krachtige warmte uitstralen dat de centrale verwarming in deze koude winter bijna overbodig wordt. Teruggrijpen naar de jaren zeventig, heerlijk toch.

www.myspace.com/robertmortonmusic

www.cdbaby.com/cd/RobertMorton

Johnson's Crossroad - Blood in Black and White

2009-12-21T13:26:00.005+01:00

Johnson’s Crossroad is een van de meest aangename muzikale verrassingen van dit jaar. De groepsnaam refereert aan de plek waar de moeder van zanger Paul Johnson is opgegroeid: Johnson Crossroad in West-Virginia. Het kostte de band bloed, zweet en tranen om dit prachtige debuutalbum te realiseren, vandaar de titel "Blood in Black and White". De heren Paul Johnson, Keith Minquez, Justin Eisenmann en Matthew Chase creëren op het album een klankpalet dat geraffineerd zijn muzikale rijkdom prijsgeeft. Het is de mooie mix van emotie, muzikaliteit en creativiteit die deze plaat zo goed maakt. Zanger Paul Johnson weet met zijn doorrookte, rauwe en gruizige stem een sfeer van innerlijke verstilling op te roepen. De sobere en warme akoestische omlijsting sluiten hierbij naadloos aan.

Op deze schitterende plaat staan tien lekker relaxte nummers met veel tempowisselingen. De subtiele samenzang in bluesliedjes als To The Bitter End, Those Lonesome Blues en You need Not Look Me In The Eyes verdoezelen het rauwe randje van Paul Johnsons stem. Een duister en meeslepend gevoel ontstaat door de emotionele dramatiek in Between You And I. De combinatie van Johnsons donkerbruine rauwe stem en de prachtige dobroklanken zijn een streling voor het oor. De opbeurende oldtimeyliedjes Left Behind en Bail Money weten mij door het betoverende mandolinespel uiterst vrolijk te stemmen. Let's have a toast to the memories zingt Paul Johnson tijdens één van de bloedstollende nummers. Ik denk dat wij dat allemaal eens moeten doen. "Blood in Black and White" is zonder twijfel een echte topplaat, een debuut dat meteen al een klassieker kan worden genoemd.

www.myspace.com/johnsonscrossroad

http://www.cdbaby.com/cd/JohnsonsCrossroad

Booker Lee & County Fair

2009-12-20T13:42:00.004+01:00

Een nummer schrijven over je geliefde oma, die pas is overleden, kan veel teweegbrengen. Josh Fidler gebruikt rond deze tijd de bijnaam van zijn oma "Booker Lee" als artiestennaam tijdens de vele optredens. De naam van zijn band Colab heeft hij veranderd in Booker Lee & The County Fair. In 2007 verscheen de debuut-cd "Journal", die opviel door de melodieuze altrocksound. Voor de nieuwe cd "For The Commonwealth" is wederom gekozen voor producer Jason Rubal. De tweede cd brengt een verzameling sterke rootsy altrockliedjes met een flinke drive. Rubal heeft een geweldige live-sound in de studio neergezet. Het is muziek met veel zeggingskracht.

De elf liedjes vallen op door hun harmonieuze en toegankelijke sound met de nodige scheurende gitaren.De variatie op dit album is uitstekend in orde. De solide rockliedjes worden namelijk regelmatig afgewisseld door bijzonder fraaie ballads met een gastrol voor Kristen Books, die op overtuigende wijze de zangpartijen voor haar rekening neemt. Booker Lee & The County Fair zegt zelf in de bijgeleverde persinformatie: "We just wanted to make a great rock 'n roll record"! De luisteraar zal het met mij eens zijn. "For The Commonwealth" is een heerlijk klinkende wereldplaat waarbij alles klopt.

www.myspace.com/bookerlee

www.cdbaby.com/cd/bookerleetcf2

Catharine Paver - Thunder Gold

2009-12-19T10:24:00.003+01:00

Wat maakt een cd interessant met twaalf liedjes van een zangeres die zingt in de oertraditie van de folkmuziek? Dat vroeg ik mij aanvankelijk af na de eerste beluistering van "Thunder Gold" van de Londense Catharine Paver, die duidelijke overeenkomsten vertoont met Joan Baez. Het verschil met de hippiezangeres en haar eindeloze vibrato's is dat Baez onvermoeibaar de mensen opriep tot saamhorigheid. Catharine Paver daarentegen heeft haar eigen droombeelden.

Ze zingt met een heldere en warme stem over het aloude Westen en begeleidt zichzelf op een akoestische gitaar. Haar folkliedjes hebben spooksteden in Wyoming, Arizona en Utah als onderwerp. Bij haar verhalen zie je beelden van verlaten steden. Een aantal mooie foto's, afgedrukt in het hoesje, helpt je erbij. Catharine is vaak te vinden rond een kampvuur om haar verhalen al zingend aan een ieder te laten horen. Ze laat je wegzweven met haar boeiende vertelsels die een heel eigen sfeer uitademen. Dit soort liedjes hoor je nog maar weinig meer. Catharine Paver heeft mij veertig minuten laten wegdromen naar de tijd van de groeiende en florerende steden ten tijde van de goudkoorts, steden die na het opraken van het goud veranderden in spooksteden waar niemand meer wilde wonen. "Thunder Gold" is voor mij een onuitputtelijke goudmijn!

http://www.youtube.com/watch?v=BvtaKxsvHNc&feature=related

www.myspace.com/catherinepaver

http://www.cdbaby.com/cd/CatherinePaver1

Cosmoline - Give Me Back My Pride

2009-12-17T09:45:00.004+01:00

De Amerikaanse marine zong tijdens de Tweede Wereldoorlog: Cosmoline houdt mijn geweer schoon. Cosmoline is een gelei-achtig middel om roesten tegen te gaan. Het is tevens de naam van een americana- en southern-rockband uit Minnesota nabij de rivier van Mississippi. De vijf heren van Cosmoline drinken van dit water. Ze houden zich dan ook voor dat hun bezieling en muzikale gedrevenheid hieruit voortvloeien. Cosmoline bestaat uit vijf fris ogende en enthousiaste heren. Steve Clay (basgitaar), Grant Dawson (keyboard), David Hepenstal (drums), John Kurtis (zang en elektrische gitaar) en Scott Malm (zang en elektrische gitaar). De debuut-cd Give Me Back My Pride is opgenomen na de nodige slokken Jack Daniels. De band laat je wegzweven op de americanaklanken van nummers als Time Cheating en Strong Enough. Tijdens deze liedjes wordt duidelijk waar de band de mosterd vandaan heeft gehaald.

De voornaamste inspiratiebronnen, zoals Gram Parsons, Buffalo Springfield, Chuck Prophet en Jay Hawks, zijn nooit ver uit de buurt. De melodieuze altcountry-songs worden gevolgd door southern-rockliedjes (Lay Me Down Gently en Coal Black Love) en dramatisch droevige nummers als Flame to Gasoline en Change Of Heart waarin Scott Malm zich profileert als een zanger in een treurige stemming. De loner op zijn akoestische gitaar houdt met minieme muzikale invulling moeiteloos de aandacht van de luisteraar vast. Dat is tevens de kern van het debuut van Cosmoline. Deze band heeft de americana en rootsrock uiteraard niet zelf uitgevonden, maar een goede cd hoeft niet altijd vernieuwend te klinken om boeiend en spannend te zijn. De band uit Minnesota heeft mijn zegen. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar een concertreeks in Nederland.

www.myspace.com/cosmoline

www.cdbaby.com/cd/Cosmoline

Judy Tampa & Bunko Squad - Tainted

2009-12-16T08:43:00.005+01:00

Haar artiestennaam is gekozen uit voorliefde voor de plaats waar ze geboren werd, maar haar echte naam is Judy Chicago. Als Judy Tampa staat ze tevens bekend als schilderes, ontwerpster en feministe. Deze 50-plusser heeft iets weg van Patti Smith. Gelukkig is ze niet zoals Patti aangetast door drank en drugs. Op haar nieuwe cd "Tainted" wordt ze bijgestaan door haar band Bunko Squad. Deze groep muzikanten bestaat uit: John McEwen (bouzouki, akoestische gitaar), TJ Weger (akoestische basgitaar), Harry Hayward (drums) en George Pappas (zang, akoestische gitaar, mondharmonica). Het nieuwe album bevat vijftien liedjes, die hoofdzakelijk door Tampa zijn geschreven. De nummers zijn stevig geworteld in de grote oerstormen van de muziekgeschiedenis zoals country, blues en folk. Judy’s stem is zeer afwisselend te noemen. In de countryliedjes String Theory en We Must Be Dead klinkt ze overwegend zwoel.

Dat Judy ook affiniteit heeft met de blues is duidelijk te horen in liedjes als Billy Billy en Mighty Fine Day. Met het grootste gemak en overtuiging zingt ze de blues alsof ze niet blank was. Tampa wordt op een aantal nummers bijgestaan door de donkere en gedreven stem van George Pappas en zijn diatonisch mondharmonicaspel. In vier bluesliedjes neemt George zelf de vocalen voor zijn rekening. De nummers Only The Shadow Knows en Back To The Riverside, waarin Ronny Elliott meezingt, komen wat gekunsteld over. Het parlando (pratend zingen) van Elliott is dan ook geen aanwinst voor deze plaat. Met de variatie van country en blues heeft de nieuwe schijf van Judy Tampa & Bunko Squad zeker genoeg diepgang en spontaniteit om de weg naar de cd-speler vaker te vinden.

www.cdbaby.com/cd/judytampa

Patrick Crowson - Finito La Comedia

2009-12-15T09:12:00.004+01:00

Patrick Crowson komt uit Brooklyn. Als we de geschiedenisboekjes openslaan, leren we dat dit stadsdeel is opgericht door Nederlanders, die zich daar namens de West-Indische Compagnie vestigden. De naam Breuckelen werd verbasterd tot Brooklyn, dat nu met zijn vervallen en verloederde wijken vergelijkbaar is met Harlem en de Bronx. De treurigheid en zwartgalligheid hoor je overduidelijk terug in de liedjes van Crowson. Zijn debuut-cd uit 2006 kreeg veel positieve recensies van de Nederlandse en Belgische schrijvende pers. Finito La Comedia is zijn tweede cd. Patrick heeft die met hulp van bevriende muzikanten Josh en Todd Allen uit zijn band The Meanwhiles opgenomen. Beide heren ondersteunen Patricks sombere melodieën op akoestische gitaar, traporgel en af en toe ook vocaal.

Crowson heeft een melancholische en gevoelige stem. De aanpak van de nummers is uiterst traag en indringend. Liedjes met poëtische teksten zonder een refrein, maar met een herhaling van woorden. Crowsons composities hebben raakvlakken met zijn voorbeelden Bob Dylan en Townes Van Zandt. Donkere wolken pakken zich samen in het titelnummer waarin de overeenkomst met Will Oldham en James Yorkston opvalt. Crowson schreeuwt om hulp in het weemoedige I Pray For You. Deze sfeerbeelden voeren je mee naar de armoede in de sloppenwijken van Brooklyn. De donkere en sobere lo-fi productie van Josh Allen drukt zeker een stempel op deze plaat. Patrick en Josh creëren een onheilspellende en aangrijpende sfeer. Je moet wel sterk in je schoenen staan om dit juweeltje te verteren. Zeg niet dat ik je gewaarschuwd heb!

www.myspace.com/patrickcrowson

www.cdbaby.com/cd/crowson2

The Deceptions - Sinner's Soul

2009-12-14T08:03:00.002+01:00

Als je de naam van de band The Deceptions letterlijk vertaalt als misleidingen, dan begint dat al bij de hoes. Deze doet denken aan een plaatje met moeilijke avant-gardemuziek. Onder bezielende leiding van producer Doug Kasper brengen de vijf heren uit Pennsylvanië op het debuut "Sinner's Soul" echter een aantal altcountryliedjes die doen denken aan het repertoire van Ol'97, Ryan Adams en de Jayhawks. Het zijn vrolijke rootsrockers en gespierde altrocksongs met een combinatie van akoestische en elektrische gitaren, ondersteund door orgel en accordeon. Jared Fretz en Dan Krofcheck nemen afwisselend de vocalen voor hun rekening. De afzonderlijke liedjes verraden dat Jared Fretz de beste songwriter is van het gezelschap.

Zijn liedjes blijven hangen in het geheugen. De composities van Krofcheck verzanden daarentegen in nummers die een minder geslaagd afgietsel lijken van het werk van de helaas te vroeg overleden singer-songwriter Dan Fogelberg. Ik mis in het repertoire van Krofcheck een bepaald spanningsveld en ook de fijngevoeligheid van Dan Fogelberg. "Sinner's Soul" van The Deceptions is best een aanvaardbaar debuut, maar ik voel dat er meer uit deze band is te halen.

http://www.myspace.com/thedeceptions

http://www.cdbaby.com/cd/Deceptions

Brent Bennett - A Ghost In Indiana

2009-12-14T05:49:00.004+01:00

Brent Bennett zit al meer dan 25 jaar in de muziek. Zijn muzikale carrière ging van start in plaatselijke bandjes in Indiana en Californië. Hij stond ondermeer in het voorprogramma van John Waite en Echo & the Bunnymen. Ook nam hij samen met Rob York een cd op. Vanaf 2000 brengt Bennett elektrisch getinte folkrock-cd's uit met eigen composities.Een uitstapje naar de blues volgt in 2008 als hij een cd opneemt met liedjes van zijn favoriete bluesartiesten. Momenteel hangt Bennetts elektrische gitaar in de wilgen, want zijn nieuwe cd "A Ghost In Indiana" is geheel in akoestische stijl. Met een stem die overeenkomsten vertoont met Tom Petty en Bruce Springsteen, rockt de doe-het-zelver (Bennett kreeg geen muzikale of vocale hulp van anderen) in vijftig minuten door zijn folk- en bluesliedjes met een knipoog naar de countryscène.Brent Bennett brengt zijn briljant geschreven nummers bezield en hartverscheurend.

In de folkrockers Vanishing Act en 50 Miles Away snijdt Bennett zijn favoriete onderwerp aan: vrouwen. In de bluessong Leavin’ Askin’ Myself beschrijft hij een vrouw die het huwelijkse leventje zat is. Bennett is gedreven en scherpzinnig in de folk-opener Alcratraz over het leven in een gevangenis waar uitbreken bijna onmogelijk is en beschrijft in de afsluitende popsong Rope een executie. "A Ghost in Indiana" is mede door Bennetts krachtige stem en begeleiding op de akoestische en slide-gitaar meeslepend en heerlijk om naar te luisteren.

www.myspace.com/brentbennettmusic

www.cdbaby.com/cd/brentbennett4

Beth Rinaldo & Scott Holland - Edge Of The World

2009-12-12T13:24:00.002+01:00

Als de country- en bluegrassgroep Big Sky brachten ze een aantal cd's uit, waaronder Live At The Half Moon uit 2005. Deze cd verkreeg in dat jaar een nominatie voor de beste Amerikaanse rootsrockplaat. Als Beth Rinaldo, Scott Holland featuring Big Sky and friends heeft het vijftal uit Washington een nieuwe cd afgeleverd met als titel "Edge of the world". Gastbijdragen zijn er van Dave Van Allen (pedal steel) en Allison Lurton (achtergrondvocalen). Beth en Scott borduren voort waar Big Sky eindigde, het maken van altcountry en rootsrock. De toevoeging van dobro, pedal steel en viool doet vermoeden dat het om cowboymuziek gaat, wat op dit album geenszins het geval is. Er staat van alles op.

Lekker swingende country, jazz, rockabillysongs, maar ook een paar countrytearjerkers volgen elkaar in een hoog tempo op. Beth heeft een zwoele en warme stem. De begeleiding van multi-instrumentalist Scott Holland is modern met een flinke scheut rock, roots en flarden jazz. De bijdragen van Helen Hausman (viool), Eric Roggenstroh (basgitaar) en Mark Lucas (drums) zijn zeker verdienstelijk te noemen.Deze combinatie levert een prachtige schijf op met negen eigen nummers en één traditional (Cold rain and snow). Liedjes die duidelijk de invloeden verraden van Buddy & Julie Miller, Emmylou Harris en Gillian Welch. De sterke muzikale vormgeving en de mooie sluitende harmonieën maken van Edge of the World een sympathiek plaatje om in je (country)hart te sluiten. Een mooie presentatie die nadere beluistering verdient.

http://www.myspace.com/bethrinaldoscottholland

http://www.cdbaby.com/cd/rinaldoholland

Steve Judice - Stormy Goodbyes & Laughing Eyes

2009-12-10T13:50:00.002+01:00

De uit Baton Rouge, Louisiana, afkomstige Steve Judice heeft met zijn debuut "Stormy Goodbyes & Laughing Eyes" een album afgeleverd met twee gezichten. Tien eigen composities met een mix van red dirt, outlawcountry-blues en americanaliedjes. In lekkere outlawsongs als Outta Lucky Again en Nobody Talks kleurt Steve de nummers met een stem van een zingend biervat, waarbij mede door de scherpe productie de nummers helemaal tot leven komen. Topbluesnummers zijn If You're Gonna Leave Me en Skoal Drippin’ Blues, mede dankzij de rauwe stem van Steve en de mondharmonica van Joe Ropollo. Dan is er nog een aantal americanasongs en tearjerkers die te braaf worden uitgevoerd. Judices stem leent zich duidelijk meer voor de rauwe blues en outlawsongs. In de countryballads klinkt hij te netjes, waarbij de kans groot is dat de luisteraar zijn aandacht gaat verliezen. "Stormy Goodbyes & Laughing Eyes" hinkt daarom nog teveel op twee gedachten: de serieuze en de onstuimige Steve Judice.

http://www.myspace.com/stevejudice

http://www.cdbaby.com/cd/SteveJudice

Mark Bates - Down The Narrow

2009-12-09T19:53:00.004+01:00

Acht jaar geleden zong hij als dertienjarig jochie gospelliedjes in de kerk. Tegenwoordig is de uit Nashville afkomstige Mark Bates een getalenteerde vertolker van americana en rock. Recent bracht hij zijn debuut-cd uit. Mark kreeg in de studio hulp van Dave Mattacks (drums), Richard Gates (basgitaar), Duke Levine (elektrische gitaar en pedal steel), Joe Med (saxofoon en klarinet) en David Jiles en Carolyn Marsh voor de achtergrondvocalen. De verantwoordelijke persoon die het geheel een mooi afgeronde sound heeft meegegeven is Mark Thayler. Als producer van singer-songwriters en americana-artiesten is hij zeker geen onbekende. Ook op "Down the Narrow" laat hij zijn vakkundigheid weer gelden.

De nummers klinken als de teksten: sober en ingetogen. Mark Bates is een pure verhalenverteller in zijn nummers, die rijkelijk worden omlijst door zijn muzikale hulptroepen. Hij probeert in zijn teksten een bepaalde situatie met humor minder droevig te maken. Het zijn liedjes waar de emoties van afdruipen. Tussen alle ellende is ook plaats voor een beetje vreugde in het gospelnummer The Promised Land. De semi-rocker Forbidden Love wordt opgeluisterd met een sublieme gitaarsolo van Duke Levine. Ook de gospelblues Daisy is voorzien van een lekker smerige gitaarsound. Met een dissonante stem à la Neil Young laat Mark een prachtig gedegen interpretatie horen van Townes Van Zandts Flyin' Shoes. Het album wordt afgesloten in aanstekelijke New Orleans stijl in het nummer Death Sucks. Hopelijk is de toon gezet voor een tweede album. "Down the Narrow" is een prachtig en meeslepend debuut van Mark Bates. Door de hoge kwaliteit verdient de plaat het om aandacht te krijgen van de andere altcountry-websites en radiostations.

http://www.myspace.com/markbatesmusic

http://www.cdbaby.com/cd/mbates

The Shivering Denizens - The Shivering Denizens

2009-12-09T11:21:00.002+01:00

Welcome to Honky Tonk Hell. Deze woorden komen bij je op als je luistert naar de debuutplaat van The Shivering Denizens. Roy E. Banner, Lee Harvey Hartwood, Henry Leinonin, Bob Borasa en Johnny Mercury zijn duidelijk beïnvloed door Johnny Cash, Wayne Hancock en Hank III. Op het naamloze debuut, dat is geproduceerd door Brian Nelson (engineer van Nirvana's Lithium), staan tien nummers die in twee dagen op de band zijn geknald. Dat spettert ook duidelijk van het schijfje af. De vijf heren uit Seattle laten (h)eerlijke spontaniteit, geestdrift en improvisatiekunde horen.

Vanaf de eerste tonen van The Shivering Denizen gaat de band compleet los met een heel scala van akoestische en elektrische gitaren, banjo, staande bas en drums. Er wordt een feestje gebouwd met rechttoe-rechtaan outlawcountry, honky tonk en rockabilly. Ieder nummer eindigt op het kookpunt. Het geheel heeft een broeierige, authentieke sound. Een prettig rustpuntje is de pianoballad Humptulips. In nog geen half uur razen de heren door hun bezielende songs heen. Stoelen aan de kant en voetjes van de vloer. It's party time met de The Shivering Denizens. Wat een uitzonderlijk en intens debuut!

www.myspace.com/theshiveringdenizens

http://www.cdbaby.com/cd/ShiveringDenizens

Tony Denikos - Already Gone

2009-12-07T07:14:00.003+01:00

Singer-songwriter Tony Denikos is geboren en opgegroeid in Baltimore. Hij is iemand die zich heeft toegelegd op het schrijven van radiovriendelijke countryrock en americana. Zijn liedjes laten duidelijk een invloed horen van John Fogerty, Lowel George, John Prine en Creedence Clearwater Revival. Voor zijn derde cd "Already Gone" kreeg Tony hulp van een aantal gerenommeerde muzikanten als Dave Roe (basgitaar), Dave Jacques (basgitaar), Phil Madeira (keyboard), Gantt Kushner (gitaar) en Timm Beiry (drummer).

De nieuwe schijf bestaat uit twaalf eigen composities met een uitgebreide mix van folk, americana en blues. De songteksten gaan over de dagelijkse dingen die om Denikos heen gebeuren. Norfolk Town, Ug & Googla, Auction Block en de tearjerker Broken Down Cowboys zijn prachtige liedjes, voorzien van een heerlijke upbeat. De songs laten een singer-songwriter horen uit de americanascene. Deze nummers vertonen duidelijk raakvlakken met het werk van Paul Simon, Lowel George en J.D. Souther. Gedreven en tergend is Denikos in de weer tijdens het akoestische Already Gone. Nobody Loves Her en Laurite zijn lekkere vette bluesnummers met het gitaarspel van een John Fogerty. Als bonustrack komt laatstgenoemde song in de herhaling. Hier krijgt Tony hulp van gitarist Warner E hodges van de legendarische band uit Tennessee Jason & the Scorchers, die ons van zijn vlijmscherpe spel laat genieten. Op zijn best is Denikos in melodieuze nummers die emoties en gevoelens uitstralen. Als dit je eerste kennismaking met Tony Denikos is, heeft hij met "Already Gone" zeker een aantrekkelijk visitekaartje afgeleverd.

www.myspace.com/tonydenikosband

http://www.cdbaby.com/cd/tonyde3

Matthew McCully - Matthew McCully & The Matter Of Principle

2009-12-05T23:39:00.005+01:00

De Canadese nieuwkomer Matthew McCully presenteert ons op zijn debuut cd Matthew McCully And The Matter Of Principle een collectie mooi uitgevoerde eigen nummers, die tevens prachtig zijn gearrangeerd. Met minimale instrumentatie van o.a. banjo, trompet, piano en akoestische gitaar hebben de liedjes niet echt een meezingkarakter. De melodielijnen zijn experimenteel en mysterieus te noemen.

Alternatieve folkliedjes met ieder een eigen kracht die de aandacht van de luisteraar weten vast te houden.De kille productie van Joey Vantol maakt deze plaat niet het meest luistervriendelijke album, maar wel een debuut dat zeker een verslavende werking heeft. In Elephant Trainer en Swing wordt de luisteraar verrast door de vocale medewerking van Heide Windebank en Jenni Johnston. Het zijn dan ook de meest toegankelijke liedjes van de plaat, die een bezwerende stemming met zich meedraagt. Het debuut van Matthew Mccully klinkt dan misschien grillig en onvoorspelbaar, maar is zeker van ongekende schoonheid.

http://www.myspace.com/matthewmccully

http://www.cdbaby.com/cd/mmccully

Joel Christofer - Maps Home

2009-12-05T07:54:00.004+01:00

Hij was als kind een stil en verlegen jochie. Dat veranderde al snel toen hij eerst de trompet en later de drums ontdekte. Joel Christofer verkaste van Atlanta naar Californië. Hij ging zich toeleggen op het schrijven van liedjes. De debuut-cd "Maps Home" heeft hem drie jaar van de straat gehouden. Het uiteindelijke resultaat ligt dan nu in mijn cd-speler. Een album dat is opgenomen in de Greenwood Sound Studios. Samen met Colin Mayo tekende Christofer voor de productie. Op twee nummers na zijn de extra instrumenten zoals de akoestische en elektrische gitaar, cello, basgitaar en drums minimaal aanwezig. De aandacht van de luisteraar zal zich vooral richten op het gitaarspel en de zangcapaciteiten van Joel Christofer.

Zijn folksongs zijn kwalitatief hoogstaand en worden over het algemeen vrij rustig gebracht. In de rock- en popnummers Cure The Gold en See Saws weet de zanger zijn ingetogenheid van zich af te schudden en ontwaakt de luisteraar uit de dromerigheid van Joel. Deze songs worden omlijst door een uitgebreidere instrumentatie. De elektrische gitaren en de cello van Adrienne Woods gaan in deze nummers dan ook flink tekeer. Joel Christofer speelt zich met "Maps Home" duidelijk in de kijker. Hij weet op meesterlijke wijze gevoelens en emoties om te zetten in zijn teksten en liedjes. De dromer zit in zijn eigen leefwereld. Hebben wij dat soms ook niet? Daarom zal deze plaat vele luisteraars aanspreken.

http://www.myspace.com/joelchristofer

http://www.cdbaby.com/cd/christoferjoel

Alan Newbery - Water

2009-12-03T21:33:00.004+01:00

Naast de kangoeroe en de didgeridoo staat Australië ook bekend om nieuw talent als Khristian Mizi, The Dishevelled Gentlemen en Andrew Petersen. In dat rijtje mag Alan Newbery zeker niet ontbreken. De niet meer piepjonge Newbery leeft zich vanaf het begin van de negentiger jaren helemaal uit in de muziek. De grijze en licht bebaarde muzikant kwam in 2008 in de schijnwerpers na het uitbrengen van zijn debuutschijf Ravages of time met eigen composities. Hij kreeg ook van de Belgische altcountry website "Rootstime" lovende reacties.

Op zijn nieuwe cd "Water" borduurt Alan voort op "Ravages of Time". Hij houdt zich bezig met het schrijven en uitvoeren van blues, rock en folk. De nummers zijn vaak voorzien van een modern jasje. In enkele liedjes worden zelfs electrobeats niet geschuwd. Daar moet je als luisteraar zeker voor openstaan. Anders zou dit plaatje wel eens wereldvreemd op je over kunnen komen. De link met Lou Reed en Steve Forbert is snel gelegd door Newbery’s vertellende manier van zingen met een dichtgeknepen stem. Met zijn lo-fi karakter is "Water" zeker niet verkeerd, maar de plaat vereist wel de juiste luisterbenadering.

http://www.songsbery.com/home.html

http://www.cdbaby.com/cd/alannewbery1

Carl Wirkkala - Drifters and Dreamers

2009-12-03T09:59:00.005+01:00

Guy Clark overdonderde mij dit jaar met zijn nieuwe cd, maar singer-songwriter Carl Wirkkala uit Washington doet er nog een schepje bovenop. Aanvankelijk was hij sportief ingesteld. Carl raakte op elfjarige leeftijd toch geïnteresseerd in de muziek. Hij luisterde naar platen van Don Williams, Waylon Jennings en Johnny Cash. Wirkkala begon met het schrijven van liedjes zonder overtuigd te zijn van eigen kunnen. Hij betwijfelde of er wel iemand op zijn nummers zat te wachten. Uiteindelijk bracht Wirkkala zijn debuut-cd Ghosttown in 2004 uit met akoestische begeleiding. Hij formeerde daarna een band voor live-optredens. De cd's volgden elkaar in een rap tempo op. Wirkkalas nieuwe cd (de tweede van dit jaar) "Drifters And Dreamers" is een singer-songwriter-plaat van zeer hoog niveau. Een album in dezelfde muzikale prijsklasse als het werk van Guy Clark, Chris Smither en Cam Penner. In de studio werd Carl begeleid door Luca Holmgren (akoestische en elektrische gitaar), Dave Captein (basgitaar), Don Lawry (drums), Paul Brainard (pedal steel) en Tom Current (achtergrondvocalen).

"Drifters And Dreamers" bestaat uit dertien meeslepende klassiekers. Met zijn indringende, warme en emotionele wijze van zingen voorziet Wirkkala met zijn akoestische gitaar de eigen composties van relaxte sfeerbeelden. Singer-songwriterliedjes met pedal steel en akoestische klanken vormen de hoofdmoot op Drifters and Dreamers. In 1999 kwam producer Nels Niemela voor het eerst in aanraking met de muziek van Carl Wirkkala, die aanvankelijk niet het hoogste niveau haalde. Het maakte hem nieuwsgierig naar de singer-songwriter. De nieuwe plaat is wederom geproduceerd door Nels. Op de vijfde schijf van Carl Wirkkala "Drifters and Dreamers" staan bijzonder mooi geschreven juweeltjes, gezongen met een prachtig innemende stem en een muzikale begeleiding die de songs kracht bijzet zonder maar één moment van overheersing. Drifters and dreamers is dan ook voor mij één van de beste cd’s in de categorie singer-songwriter van 2009.

http://www.youtube.com/watch?v=TX5szV0cW-E&feature=related

http://www.roaringcampmusic.com/carlwirkkalaartist.html

http://www.cdbaby.com/cd/cwirkkala2

Lucas Paine - Sometimes You Fly

2009-12-02T09:08:00.004+01:00

Voor mij ligt alweer de derde cd van Lucas Paine. Hij is nog steeds een onbekende in het singer-songwriterwereldje. Daar moet maar eens verandering inkomen. De hoes is al opvallend genoeg. Ieder hoesje is gedrukt op 100% hergebruikt karton, dat is voorzien van een prachtige linoleumprint. Het ontbreken van de track listing van de cd is helaas een gemis. Lucas Paine is geboren in North Carolina en groeit op in Alaska, waar hij samen met Katie Harris de schitterende naamloze ep uitbrengt.

Op zijn nieuwe schijf "Sometimes You Fly" is Katie met haar doordringende en mooie stem alleen in het eerste nummer Misty Mountain Tryst te horen. Het levert direct al het hoogtepunt van de cd op. Paine begeleidt zichzelf wisselend op de akoestische en elektrische gitaar. Op I Will Buy Your Horses wordt hij met stemmige celloklanken incidenteel bijgestaan door Sarah Evelyn Veres. Soms klinkt Lucas hulpeloos en bedroefd in There Are Stars als hij zingt I Never Be Loved. Zijn liedjes stralen bezieling en emotie uit. Door zijn vertolkingen van het folkgenre, afgewisseld met akoestische rauwe punkliedjes, hoor je onmiskenbaar een overeenkomst met Chuck Ragan. Paine brengt met zijn uitermate doorleefde stem liedjes voor fijnproevers zonder overdubs of een muur van geluid. "Sometimes You Fly" heeft dan ook iets mystieks en aangrijpends met zowel duistere als recht uit het hart vertolkte melodieën.

http://www.myspace.com/lucaspainemusic

http://www.cdbaby.com/cd/paine3

Hope Horner - Shadow Of Me

2009-11-30T08:36:00.003+01:00

Hope Horner uit Los Angeles is beïnvloed en geïnspireerd door singer-songwriters als Annie Lennox, Mary Chapin Carpenter, Sheryl Crow en Karen Carpenter. Ze is vijftien jaar bezig als songwriter als haar eerste cd met eigen materiaal verschijnt onder de titel "Shadow Of Me", een productie van Andy Scott. De titel reflecteert de donkere schaduwkant van mevrouw Horner, die voorwaar een fris geluid is in de immense vijver van Amerikaanse singer-songwriters. Zij heeft met dit album een aardig werkje afgeleverd dat een aantal luisteraars zal ongetwijfeld aanspreken. Horner begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar. Producer en instrumentalist Andy Scott verzorgt de verdere inkleuring van de nummers.

De liedjes van Hope Horner vertonen duidelijke raakvlakken met folk, rock en country. Haar donkere altstem, die doet denken aan Annie Lennox of Amy Ray, komt het best naar voren in melancholische en sombere folkliedjes als One White Rose, Shadow Of Me en Sound Of The Broken Down. Nobody's Home is een catchy nummer met een vertrouwd geluid, voorzien van een Creedence Clearwater Revival rifje. Producer Andy Scott heeft op de overige songs gebruik gemaakt van een vollere, moderne sound, die de intensiteit van mevrouw Horner soms moet missen.

Slotconclusie voor deze cd: het gaat om goede songs, gebracht door een zangeres met een mooie en pure stem. De productie had wat directer en intiemer gemogen om aan zeggingskracht te winnen. Het wachten is hoe ze met een opvolger voor de dag zal komen of Hope Horner een blijvertje gaat worden.

http://www.myspace.com/hopehorner

http://www.cdbaby.com/cd/hopehorner

Khristian Mizzi - The Road Between

2009-11-28T09:58:00.005+01:00

Soms komt een onbekende plaatselijke muzikant met zijn cd in de verdrukking door de stortvloed van platen die week na week uitkomt. Khristian Mizzi is één van die vele talentvolle zangers die je hierdoor over het hoofd zou kunnen zien. Zijn debuut-ep "The Road Between" stamt uit 2008. Een schijf en artiest die het verdienen om onder de aandacht gebracht te worden. De ep bevat een aantal ijzersterke singer-songwriterliedjes met een ingetogen vertellend karakter.

De Australische vertolker begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar. Hij laat op "The Road Between" zowel zijn romantische als zijn cynische kant zien. De melancholieke liedjes worden incidenteel ondersteund door Jason Bunn op viool. Khristian onderscheidt zich duidelijk door persoonlijke en warme songs. Met zijn charmante stem laat hij zijn kwetsbare kant zien. Het stemmige vioolspel van Jason siert de ingetogen liedjes prachtig op. Ik hoop dat Khristian Mizzi met zijn "The Road Between" de weg naar de harten van de folk en singer-songwriterliefhebbers zal vinden.

http://www.cdbaby.com/cd/KhristianMizzi

http://www.myspace.com/khristianmizzi

Steve Vaclavik - The Roof Needs More

2009-11-27T01:44:00.004+01:00

Ik heb iets met Steve Vaclavik. Een muzikant uit Florida, die ooit vergeleken is met een oude comfortabele bank. Op het oog lijkt het niets, maar als je er eenmaal op zit wil je er niet meer van af. Je kunt dat eveneens van zijn liedjes zeggen. Steve begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar en perst er op zijn tweede plaat “The Roof Needs More”met gemak elf eigen composities uit. De folk- en americanaliedjes komen bij de eerste beluistering soms wat eentonig over, vergelijkbaar met Bob Dylan in het begin van zijn carrière. De humoristische teksten van zijn drie minuten durende songs zijn essentieel. Hij wordt spaarzaam begeleid door Jody Gray op basgitaar en drums. De akoestische gitaar, mandoline, resonator en banjo neemt Vaclavik zelf voor zijn rekening. De minimale omlijsting geeft een spannend tintje aan zijn monotone nummers, die na langer luisteren helemaal niet zo alledaags klinken als aanvankelijk leek.

Nummers als Seperate Dreams, Sunrise of Gold, Run Mary, Pick Ourselves Up ademen de folky sfeer van Dylans Subterranean Homesick Blues. Op "The Roof Needs More" staan tevens ingetogen en meeslepende songs als het titelnummer van de ep, Autumn Rose en Dance Little Girl. Ik hoop niet dat ik een verkeerd beeld heb gegeven van The Roof Needs More. Deze troubadour laat zeker een eigen gezicht zien en horen op zijn nieuwe schijf. Het laatste album van Steve Vaclavik heeft door zijn eenvormige karakter iets spannends en zal daarom terdege bij de luisteraar opvallen.

www.myspace.com/stevevaclavik

www.cdbaby.com/cd/stevevaclavik2

Kevin Myers - Horse Shoe

2009-11-26T08:26:00.004+01:00

Dit jaar is al menige cd met sterk singer-songwritermateriaal uitgebracht. Met "Horse Shoe" van de debuterende Texaan Kevin Myers zijn wij een verrassing rijker. Kevin, die muzikaal beïnvloed is door songschrijvers als Guy Clark en John Prine, zingt over het dagelijkse leven in Texas. Kevin Myers voelt zich als de koning te rijk als gitaarlegende Rich Brotherton aangeeft zijn debuut te willen produceren. Rich hanteerde tijdens de opnames tevens de elektrische gitaar, mandoline en banjo. Samen met Tom Van Schaik (drums), Marty Muse (steelgitaar) en Bill Whitbeck (basgitaar) weet Kevin Myers met zijn fantastische akoestische gitaarspel een ijzersterk geheel neer te zetten.

Als voortreffelijk zanger laat hij ons op zijn debuutcd liedjes horen, die je ongemerkt de hele dag zou lopen zingen en fluiten zoals Passport, Tangerine en Hot Dog Man's Best Friend. Ook melancholische ingetogen nummers als Horseshoe, Outlaw Ways en Baffin Bay zijn ijzersterke staaltjes van de singer-songwriter Myers. De arrangementen zijn over het algemeen akoestisch. Rich Brotherton laat hier en daar een stevige gitaarsolo horen. De tien zelfgeschreven liedjes hebben iets onweerstaanbaars. Ze nodigen je uit meermalen de cd te draaien. De belofte voor de toekomst Kevin Myers heeft dan ook met zijn debuut "Horse Shoe" voor een grote verrassing gezorgd.

http://www.kevinmyersmusic.com/

http://www.cdbaby.com/cd/KevinMyers

Jake Armerding - Her

2009-11-25T17:29:00.003+01:00

Op vijfjarige leeftijd leert de uit Boston afkomstige Jake Armerding viool spelen. Op latere leeftijd raakt hij steeds meer geïnteresseerd in bluegrass. Hij speelt viool op drie albums van de band Northern Lights. Het is verrassend te noemen als Jake in 2003 zijn debuutalbum uitbrengt met eigen folkpopliedjes. Die koers is hij altijd blijven varen en is ook terug te vinden op zijn nieuwe, inmiddels al weer vijfde schijf "Her".Deze plaat staat vol liefdesliedjes. Hij is duidelijk geïnspireerd door zijn geliefde met wie hij vorig jaar trouwde. De elf songs zijn live opgenomen in een boerderij. Armerding werd tijdens de opnames begeleid door gerenommeerde muzikanten als Zack Hickman (staande bas), Paul Bessenbacher (piano), Kevin Barry (electrische gitaar) en Mark Erelli (gitaar).

Jake Armerding brengt met zijn diepwarme stem intieme en aangename nummers als I Came Upon Some Love Today, The Weight Of You en The Coastline. Laatstgenoemd nummer wordt mede gedragen door de mooie vocale bijdragen van Rachael Davis. De overige acht gedegen nummers worden tevens prachtig ingekleurd door de bescheiden ritmesectie. Songs die de juiste rootssfeer ademen. De schitterende folkpop-melodieën blijven door de hoge kwaliteit in je hoofd hangen. Jake heeft, ondanks het gevoelige onderwerp, nergens gebruikt gemaakt van de traditionele clichés. "Her" is dan ook een geslaagd luistermoment dat ik graag over wil blijven doen.

http://www.youtube.com/watch?v=3rup6KXhwFE

http://www.jakearmerding.com

http://www.myspace.com/jakearmerding

http://www.cdbaby.com/cd/armerding6

The Mayhaws - Lonely Place

2009-11-23T23:45:00.004+01:00

De "Mayhaw" is een zoetachtige bes die aan de stekelige hagendoorn groeit. Zo zoet als deze bes waarschijnlijk smaakt, klinkt de muziek van de gelijknamige band The Mayhaws. Het uit Florida afkomstige kwintet bestaat uit: Sharla June (zang, gitaar, banjo), Carrie Harnby (zang, dubbele bas, accordeon), Dave Leporati (zang, mandoline), Adam Straubinger (viool) en Deb Berlinger (drums, percussie). De kracht van The Mayhaws is het kundige songschrijven van Sharla, Carrie en Dave. Tevens nemen zij om de beurt de zangpartijen voor hun rekening. De samenzang en de harmonische partijen zijn om van te snoepen.

Liefhebbers van The Everly Brothers of The Louvin' Brothers zullen dan ook veel plezier beleven aan deze schijf. De melodieuze liedjes op "Lonely Places" zijn vol met invloeden van folk, honky-tonk, country en bluegrass. De prettige klanken van The Mayhaws voeren je mee naar de stekelige hagendoorn met die zoete vrucht. De veertien nummers hebben namelijk een zoet karakter, maar door de goede arrangementen en de sterke vocale en instrumentale kwaliteiten van het vijftal ontstaat er een pittige eigen sound. The Mayhaws weet de luisteraar met aanstekelijke zang en nummers aan zich te binden. Een uitstekende en gezellige plaat met vele eigen gezichten.

http://www.themayhaws.com
http://www.myspace.com/themayhaws

http://www.cdbaby.com/cd/mayhaws

Roger & The Rockets - Walking Band

2009-11-23T23:18:00.004+01:00

Ierse folkrock en vrolijke americana zijn de kernwoorden bij het beluisteren van de nieuwe cd van de Zweedse band Roger and the Rockets. Zanger en songschrijver Roger Häggstrom is wederom uitstekend in de weer. Voor de opvolger van het debuut "Unknown Man" heeft hij vijftig liedjes geschreven. Uiteindelijk zijn dertien songs op "Walking Band" verschenen. Het kwintet dat gebruik maakt van traditionele instrumenten zoals dobro, viool, mandoline en banjo produceert liedjes met lekkere, simpele en pakkende melodielijnen. De dijenkletser en opener van deze cd Walking Band heeft een raakvlak met het repertoire van de feestband The Levellers, terwijl nummers als Milk And Honey, Got To Go , So Lonely en Come On een stempel meedragen van Tom Petty en het vroegere werk van The Beatles. Roger is een verzamelaar van oude muziekinstrumenten.

Voor deze plaat heeft hij uit zijn verzameling een aantal authentieke instrumenten gebruikt, zoals een harpgitaar uit 1900 en een Gibson mandoline uit 1924. Voor de opname van de zangpartijen heeft hij incidenteel gebruik gemaakt van een microfoon uit 1930. Vele meezingers en meedeiners later staan er op "Walking Band" goddank ook een paar stripped songs. Op One United State en Don't Feel Sorry horen we de heer Häggström op een dobro uit 1930, prachtig ondersteund door Eskil Löveström op de trombone. Ik mis op deze schijf een diversiteit aan nummers. Vrolijk, huppelende americana en Ierse folkrock doen het altijd wel goed. Als je dit kunstje al een keer heb toegepast op je debuutcd begint het al snel herkenbaar te worden en kan de verveling op een gegeven moment toeslaan.Vooralsnog krijgt deze cd van Roger & the Rockets mijn goedkeuring door het aanstekelijke karakter. Als ik sterren uit zou delen, ging er direct eentje naar de authentieke hoesfoto die een marcherende en spelende band laat zien uit 1897.

www.myspace.com/rogerrockets

www.cdbaby.com/cd/rogertherockets2

The Dishevelled Gentlemen - Calling In Favours

2009-11-23T08:38:00.004+01:00

In zes dagen, oftewel tachtig uur, heeft de Australische rockband The Dishevelled Gentlemen veertien songs opgenomen voor de debuut-cd "Calling In Favours". Het vijftal onder leiding van zanger en gitarist Daniel Howlett is duidelijk beïnvloed door Neil Young en The Rolling Stones. Producer Tim Johnston, bekend van zijn werk met Nick Cave, heeft een zorgvuldig gepolijst en uitgebalanceerd geluid weten neer te zetten. Op "Calling In Favours" verlenen tal van gastmuzikanten hun medewerking. Hierdoor heeft de cd ook een afwisselender geluid meegekregen. De cd bevat smerige rockers als Second Hand News, Call Your Name en Because Of You. Door de toevoeging van een blazerssectie wordt het vurige Bus Stop in een souljasje gestoken. De semi-akoestische nummers One More Time en A Heavy Heart zijn frisse countryliedjes, mede door Paul Thomas op pedal Steel en zangeres Lilith Lane met haar ijl gegalm á la Kate Bush.

Bay Of Booze heeft overduidelijk een raakvlak met Neil Young & Crazy Horse. De texmex-song Freewill is de verrassing en uitschieter van de cd. Dit debuut is niet allemaal rozegeur en maneschijn. Liedjes als State Of Emergy, How We Arrived en New Faces zijn nummers die niet blijven hangen. Zanger Daniel Howlett zingt soms op een overdreven manier als Mick Jagger, Robert Smith en Marc Bolan. Ik heb absoluut niets tegen de betreffende heren, maar op deze cd komt het behoorlijk storend over. "Calling In Favours" van The Dishevelled Gentlemen is een plaat met vele lekker rockende momenten met uitstekende songs. Helaas zakt het hoge niveau nog te vaak in.

http://www.myspace.com/thedishevelledgentlemen

http://www.cdbaby.com/cd/disgentlemen

Marshall Drew - A Million Different Shades

2009-11-22T07:57:00.004+01:00

Marshall Drew uit Clarksdale, Mississippi, was vijf jaar, toen hij de eerste klanken produceerde op zijn akoestische gitaar. Op zijn achtste had hij al een nummer geschreven. Het heeft nog tot zijn vijfentwintigste geduurd voordat Marshall Drew zijn debuutcd "A Million Different Shades" uitbracht. Hij is duidelijk beïnvloed door Bob Dylan, The Byrds, Tom Petty, Bruce Springsteen en Neil Young. Het is een plaat die vol staat met fris klinkende muziek die uitermate herkenbaar aandoet. Op zijn debuut-cd kreeg Marshall hulp van Jesse Scheider (gitaar), Walt Busby (gitaar), Richard Crisman (basgitaar) en Tommy Hubbard (drums).

Bij de beluistering van de folkrockliedjes kreeg ik flashbacks, die mij deden terugdenken aan vervlogen tijden van The Byrds. De Gretsch-gitaar speelt in deze liedjes een dominerende rol. Nummers als de folkrock meedeiners Further Down The Road en A Million Different Times zijn op het lijf geschreven van Bruce Springsteen. When Tomorrow Comes heeft een uiterst trage opbouw en houdt de spanning tot het eind erin. De talentvolle Marshall Drew schrijft pakkende songs, die zich meteen nestelen in je hersenpan. "A Million Different Shades" is dan ook een album, dat je na beluistering niet snel zal vergeten. Verwacht geen verrassende en vernieuwende klanken. Herkenbaarheid en back to the roots staan voorop.

www.myspace.com/marshalldrew

www.cdbaby.com/cd/MarshallDrew

Venice - Electric, Live And Amplified

2009-11-20T09:07:00.004+01:00

Venice is een groep muzikanten, die herinneringen oproept aan de 'Good Old Days' van Woodstock en de Southern California muziek. De hemels mooie harmonieën en pakkende liedjes zijn een paar sterke punten. De meeste nummers worden door Kip, Mark, Michael en Pat Lennon zelf geschreven. Singer-songwriter John Vester heeft ook een aantal teksten geschreven voor de band. Vanaf 1990 brengt Venice met enig regelmatig nieuwe cd's uit. De vier heren zijn erg populair in Nederland. De terugkerende theatertournee van Venice wordt door de fans en de vele overige muziekliefhebbers zeer goed bezocht. Akoestische en elektrische versterkte shows wisselen elkaar af. De kleine, knusse zalen worden door de Lennons zeker niet vergeten. In het voorjaar van dit jaar waren zij voor een aantal concerten terug in Nederland. De shows in Arnhem, Deventer, Zoetermeer, Amsterdam en Breda lieten een lekker stevig rockende groep zien en horen. Goede vriend en bassist Mark Harris, toetsenist Nick Bult en drummer Jamie Wollum complementeerden de band.

Van deze shows zijn opnamen gemaakt. Dit resulteert in de pas uitgekomen live-cd "Electric, Live And Amplified". Een uniek document voor de fans, maar ook voor de nieuwkomers. De hoes ziet er uitermate fameus uit. Ik was daarom benieuwd wat de band mij zou brengen. Het spettert aan alle kanten je speakerboxen uit. Wat een grootse en strakke sound! De vier heren hebben er overduidelijk plezier in. De basis zijn de elektrische gitaren van Michael en Pat Lennon. Kip en Mark nemen afwisselend de vocalen voor hun rekening. Er wordt op deze live-cd, die vijftien nummers telt, veelal geput uit het ouder materiaal.The Water, Bleeding, Circus In Town en My Woman zijn de vier openingsknallen van dit zilveren schijfje. Venice wordt soms verweten zoetsappig te zijn. Het tegendeel bewijzen de Lennons op deze live-cd. Je hoort een groep geïnspireerde en uiterst gemotiveerde muzikanten bezig. De cd bevat tevens een nieuw rockend nummer High So High. Baby's Calling wordt voorzien van een loeiharde solo van Michael. Op One Quiet Day is de interactie tussen de groep en het publiek duidelijk te horen. De enige hit van de band Think Again mag uiteraard niet ontbreken. Één van de hoogtepunten van deze schijf is natuurlijk All My Life. Het nummer is afkomstig van de naamloze debuut-lp en wordt tijdens de show omgeven met een aantal welbekende covers zoals, I still haven't found what I am Looking for (U2) en Oh well (Fleetwood Mac). Het pakkende slotnummer If I Were You laat Venice horen op zijn best. Sprankelend, meeslepend en met sublieme harmonieën. Het speelplezier staat voorop bij deze partyband. Een feest wordt het als je Venice ziet en hoort. Een knaller van een live rock-cd met een prachtig gemixt geluid.

Venice is momenteel op tournee door Nederland. De band is nog te zien in:

Maandag 23 november : De Oosterpoort, Groningen

Dinsdag 24 november : Theater aan de parade, Den Bosch

Woensdag 25 november: Zaantheater, Zaandam

Vrijdag 27 november : De Vereeniging, Nijmegen

Zaterdag 28 november : Watt, Rotterdam

Ditmaal treedt Venice op in een akoestische setting, gezeten in een knusse huiskamer. Ik zou zeggen: probeer nog een kaartje te bemachtigen voor één van de bovenstaande shows. Laat de mooie songs en de harmonieën over je heenkomen. Deze live-cd en tevens andere cd's zijn daar ook te koop.

http://www.venicecentral.com

http://www.aanspreekpunt.nl

Andrew Petersen - The Universe And It's Sense Of Humour

2009-11-20T07:53:00.005+01:00

De muzikale verrassingen blijven nog steeds binnenstromen. Wij proberen je er steeds toe te bewegen de cd's te gaan beluisteren en ze vervolgens aan te schaffen. "The Universe And It's Sense Of Humour’ van Andrew Petersen hoef je niet vooraf te luisteren. Deze cd kun je meteen kopen.

Zeven jaar is hij bandleider en songschrijver geweest van de band Shutterspeed uit Brisbane, Australië. De debuut-lp "Hill Street Views" kreeg zelfs vier sterren van het muziekblad The Rolling Stone. Uiteindelijk wilde Andrew Petersen op eigen benen staan. Zijn debuut-cd is een missie van twee jaar, die hij samen met producer Ian Thomson zorgvuldig en succesvol heeft volbracht. Tijdens de opnames kreeg Andrew hulp van gastmuzikanten als Sean Bower (basgitaar), Robert Adamson (orgel), Mike Flanders (pedal steel) en Phil User (drums). Met een stem die je doet denken aan Bob Seger weet Andrew zijn folk- en powerpopliedjes maximaal in te kleuren. Producer Ian Thompson heeft zich goed van zijn taak gekweten. De cd heeft zowel een subtiel en kaal geluid als een volle sound . Multi-instrumentalist Petersen laat de luisteraar genieten van mooie, rustieke momenten in nummers als I Just Thought You Should Know, The Smallest Of Merces en Bleeding Heart. Een behoorlijk aangedikt orgel- en gitaargeluid is aanwezig in A River Near Here, I'll Come Running en It Get's That Way. De enige cover van de cd is Soul Deep, bekend van de jaren-zestigband The Box Tops. Petersen weet het nummer moeiteloos om te zetten naar een krachtig, soulful statement. Dit swingt compleet de pan uit.

De cd van Andrew Petersen moest van ver komen, helemaal uit Australië. Het heeft daarna drie maanden geduurd voordat deze mij bereikte door een verkeerd genoteerd huisnummer. Na beluistering kan ik zeggen dat het wachten meer dan waard is geweest. Het schrijven van prachtige nummers zit hem duidelijk in het bloed. Het is dan ook één van de grote talenten van Andrew Petersen. Zolang ik niet verveeld dreigt te raken, mag Andrew alvast een nieuwe envelop klaarleggen met het juiste adres om zijn volgende cd naar mij op te sturen.

www.myspace.com/andrewpetersen

www.cdbaby.com/cd/AndrewPetersen

James Clark Jones - Dispatch From Purgatory

2009-11-20T01:15:00.003+01:00

Je zou de Canadese singer-songwriter James Clark Jones een filosoof en grapjas kunnen noemen. Zijn nieuwe cd wordt geleverd met een kaartje waarop staat geschreven: ‘Ik had de top van een berg beklommen en keek over het landschap. Toen dacht ik: Is dit het nu, is dit alles wat er nog over is? Ik werd verdrietig, totdat ik besefte dat ik de verkeerde berg had beklommen’. "Dispatch from Purgatory" is Jones vierde cd. De artiest in kwestie is een druk baasje. Zijn derde schijf "Vibewrangler Sessions" werd eerder dit jaar uitgebracht. Hij is van oorsprong Schot, maar is inmiddels verhuisd naar Ontario, Canada. Hij is een liedjesschrijver en performer met het hart op de juiste plaats.

Zijn nieuwe plaat is opgenomen in het Amerikaanse Oakland. De heer Jones kreeg incidenteel hulp van Roman Tome (percussie) en Brian Kobayakawa (akoestische basgitaar). James Clark Jones begeleidt zijn wereldnummers op akoestische en elektrische gitaar. De sound heeft hij uiterst miniem weten te houden. Deze plaat is een welkome verrassing voor de liefhebbers van emotioneel oprechte ballads (Better Days, The Last Martini en Look At You). "Dispatch From Purgatory" vervolgt zijn weg via het geraffineerde Straight A's Blues naar de swing in The Years Away From You. De jazz wordt niet overgeslagen in het lekkere luie Wonder terwijl de cd wordt afgesloten met grommende bluesswing in Waiting For The Phone. James Clark Jones zingt als een gedreven Cat Stevens. Zijn gitaarspel heeft het vurige van Leon Redbone. "Dispatch From Purgatory" is een verdraaid aangenaam plaatje met ongepolijste pareltjes.

www.myspace.com/jamesclarkjones

www.river16.com/recordingstudio/james-clark-jones

The Wanderkind - The Wanderkind

2009-11-18T22:12:00.004+01:00

The Wanderkind is Alicia Viani en Jeff Cramer uit Portland, Orlando. Een duo dat toevallig is ontstaan. Alicia en Jeff aten in een klein plaatselijk café en vonden de ambiance prachtig. "Wat zou het mooi zijn om hier een keer op treden", zeiden zij tegen elkaar. De café-eigenaar hoorde dit en vertelde dat in de hoek van het café twee akoestische gitaren stonden. Bij de eerste tonen sloeg de vonk direct over. Het was de eigenaar die het ‘concert’ van het duo na twee uur moest stoppen vanwege sluitingstijd van zijn café. Uiteindelijk speelden Alicia en Jeff daar ieder weekend. Na een aantal maanden besloten zij een paar eigen composities op te nemen in de Kung Fu Bakery Studio's.

Als The Wanderkind is onlangs de eerste cd verschenen met daarop acht nummers. Composities die stuk voor stuk thuishoren in de folkmuziek. Alicia beschikt over een warme stem met een rauw randje. Jeff daarentegen is de lieflijke tegenpool met een zoete stem à la Paul Simon. Twee stemmen die schitterend harmoniëren. De finger-pick begeleiding op de akoestische gitaren geeft het geheel een ouderwetse sound mee. Intimiteit staat hoog in het vaandel van deze twee topmuzikanten. De acht folkliedjes zijn in vijf uur opgenomen en klinken erg spontaan. Naast zes eigen nummers staan op The Wanderkind tevens twee covers. Het tedere Roll 'Em Easy (Lowell George) en het ingetogen uitgevoerde My Bucket's Got A Hole In It (Hank Williams jr) met prachtige samenzang van het duo complementeren het geheel. The Wanderkind is een uitstekend traditioneel folkalbum geworden. Het laat zien hoe groot de chemie is tussen deze twee mensen.

www.viani.us/av/music

www.cdbaby.com/cd/Wanderkind

Dan Fester - A Few Songs For A Few Friends

2009-11-18T10:39:00.003+01:00

Hij is pas 21, maar heeft al zijn vierde cd uit. Dan Fester noemt zichzelf een one-man coverband. Nummers van Johnny Cash, Lynyrd Skynyrd tot aan Lil Wayne weet hij moeiteloos te vertolken met begeleiding van zijn akoestische gitaar. Eind vorig jaar vertrok hij uit Las Vegas om zich in Nashville te vestigen. Dat bleek toch iets moeilijker dan Fester had verwacht. Van het artiestenloontje kan je meestal niet rondkomen. Daarom is hij veelvuldig te zien en te horen in plaatselijke cafe's.

Op zijn vierde cd "A Few Songs For A Few Friends", gevuld met eigen composities, schetst Dan Fester een beklemmende atmosfeer. Met zijn schurende stem en venijnige gitaarspel verrast hij ons op de blues in Sunday Morning Blues, terwijl Meant To Be Alone en Homeward Bound echte singer-songwritersongs zijn. Bedrieglijk lieflijk klinkt Dan vervolgens in de folkliedjes Seems Like Love To Me, Like A Ghost en Stay With Me. Het zijn stuk voor stuk boeiend uitgevoerde nummers. Vol hoop en vraagtekens begeleidt hij zichzelf op de piano tijdens Annie, Where Are You Sleeping Tonight en I Won't Ever See Daylight Again. "A Few songs For A Few Friends" is donker en meeslepend. De rode lijn op de cd zijn de vrouwen, over wie Dan Fester zingt. Begeleid door een akoestische gitaar of wat incidentele piano-akkoorden klinken de tien nummers uiterst sober en intiem, maar zeker ook bloedmooi.

www.myspace.com/danfester

www.cdbaby.com/cd/danfester2

The Barrow Boys - The Barrow Boys

2009-11-18T08:44:00.001+01:00

Als ik buiten om mij heen kijk, zie ik nog veel bomen met groene bladeren. Een vreemde gewaarwording voor deze tijd van het jaar. Thuisgekomen zet ik maar de cd van The Barrow Boys op. De heren Troy Junge (zang en ritmegitaar), Aaron Lewis (leadgitaar) en Todd Pruson (basgitaar) hebben samen met producer Bruce Bennett in drie dagen dit debuutalbum met negen nummers opgenomen. Je wordt op deze naamloze cd getrakteerd op een mix van country (Johnny Cash), surf (The Ventures) en altcountry (Son Volt).

De cd zou ook als staalkaart kunnen dienen voor een maatschappij die deze plaat groots wil uitbrengen. Van de genres country, surf en altcountry zijn namelijk elk drie liedjes opgenomen. Troy, Aaron en Todd zijn een stel rasmuzikanten. De verschillende stijlen in hun muzikale pakket gaan ze dan ook gemakkelijk af. Tijdens de live-shows van The Barrow Boys brengen zij vele countrycovers. Van George Jones, Buck Owens tot aan Willie Nelson. Voor 2010 zijn er plannen gemaakt om in Europa een aantal concerten te geven. Een tweede ep staat tevens op stapel voor release in de zomer van het nieuwe jaar. Dan hoop ik wel op een iets consistenter geheel. Luisterend naar de muziek van The Barrow Boys waan je je in een luidruchtig café.

www.myspace.com/thebarrowboys

www.cdbaby.com/cd/BarrowBoys

Geoff Muldaur & The Texas Sheiks

2009-11-17T22:25:00.004+01:00

Waarom toch de naam Texas Sheiks? Deze vraag krijgt rootslegende Geoff Muldaur regelmatig voorgelegd als zijn twintiger-jarenproject Geoff Muldaur and The Texas Sheiks ter sprake komt. Om meer duidelijkheid te krijgen verwijs ik je naar de link onder aan deze recensie. Begin 2008 namen Geoff Muldaur en producer Roger Kasle het besluit om Stephen Bruton, die op dat moment in gevecht was met kanker, een hart onder de riem te steken met een project dat gericht was op de traditionele muzikale rootswereld. Van de oude bluesgiganten tot aan de akoestische muziek uit het diepe zuiden van Missisippi, Louisiana en Texas. Steeds met Stephen Bruton in de hoofdrol. Door hem te laten doen waar hij goed in is, namelijk muziek maken, wilden Geoff en Roger Bruton uit zijn isolement te halen. Gewoon lekkere old timey en bluesmuziek spelen. Vele vrienden van Bruton zegden hun medewerking toe aan dit unieke evenement, zoals Cindy Cashdollar, Johnny Nicholas, Suzy Thompson, Bruce Hughes en gast-sheiks Jim Kweskin, Floyd Domino en Damien Lianes.

De opnames vonden plaats in Austin, Texas. Er waren regelmatig momenten dat Stephen te ziek was om mee te spelen. Hoe ongedwongen de opnamen waren valt duidelijk te horen op de cd van de Texas Sheiks. Grommend en knauwend geven de zangers Geoff Muldaur en Johnny Nicholson de twintiger-jarenliedjes kleur. Traditionele stringbandmuziek, de blues, maar ook de Texas-swing mocht op deze cd niet ontbreken. De Texas Sheiks klinken zo authentiek als het maar kan. Of het nu Travelling Riverside (Robert Johnson), Fan It (frankie Jason) of het traditionele Don't Sell It, Don't Give It Away is, deze groep muzikanten geeft samen met Stephen een visitekaartje af waar menig old-timey of bluesartiest zijn pet voor af neemt. De chemie tussen de muzikanten is magisch. In alle nummers spat het speelplezier er van af. Dit was het laatste muzikale project waar Stephen Bruton aan meewerkte en kon afmaken. T-Bone Burnett laat ons nog weten: “Geoff Muldaur and his virtuosic band of friends, my great and lifelong friend Stephen Bruton among them, have filled this music with history. A beautiful record by any measure.” Tja, wie ben ik dan nog om er verder nog iets over te zeggen? Schaf deze cd aan. Om terug te gaan naar de roots of om nog één keer te genieten van Brutons schitterende muzikale bijdragen.

www.myspace.com/geoffmuldaurmusic

www.myspace.com/texassheiks

The Trapps - Cheap Seats

2009-11-15T15:14:00.007+01:00

De naam The Trapps lijkt eenvoudig te zijn gekozen. De leden van deze band komen uit New Paltz, New York. In de buurt van hun woonplaats ligt de Shawangunk Mountain Range, een bekend gebied voor bergbeklimmers, die vaak improviserend hun koers naar boven uitzetten. Een riskante onderneming, zo probeert de groep met de naam duidelijk te maken. Sean Schenker (zang en gitaar), Jason Sarubbi (zang, staande bas en elektrische gitaar), Warren Gold (slide en leadgitaar) en Seth Moutal (zang, drums) formeerden The Trapps in de winter van 2003. De roots van de vier heren zijn geworteld in de americana, folk en rock ’n roll. Het debuut "Good Luck Or Goodbye" (2006) wordt gevolgd door het zojuist uitgekomen "Cheap Seats". Voor deze nieuwe plaat werd een beroep gedaan op een aantal gastmuzikanten. Jeremy Lawton (pedal steel, dobro, orgel en piano) Tracy Bonham (viool) en Stuart Breed (tamboerijn) zorgen voor een vol en afwisselend geluid. De stem van Sean Schenker heeft een treffende overeenkomst met die van zanger Phil Collins van Genesis. De twaalf composities van Schenker zijn stuk voor stuk juweeltjes. Het zijn teksten die mij na aan het hart liggen. Verhalen over geboorte, liefde en dood passeren de revue.

Overstuurde gitaren, prachtige harmonieën en ingenieuze songs die op uiterst emotionele wijze worden gezongen zijn de kenmerken van de nieuwe cd. De hooggekwalificeerd uitgevoerde nummers zijn te omschrijven als een mix van Jayhawks, Black Crowes en Wilco. Koude rillingen zijn er in de nummers Never Quint, The Return en de titelsong van deze cd. Donker en relaxt van toonzetting, ondersteund door machtig mooie samenzang van de vier heren. Het zijn de sterkste punten van The Trapps. Een gastrol is weggelegd voor Tracy Bonham met haar opzwepend vioolspel in Too Late To Play Games. Op "Cheap Seats" is de altcountry verweven in americana en folkrock. De cd laat een band horen met verrassende contrasten in de sound. Van experimenteel en emotioneel tot aan een simpel akoestisch folkliedje. Een heerlijke en mooie cd die ik aan kan bevelen aan elke rechtgeaarde muziekliefhebber. Ga zelf eens op ontdekkingsreis. Beklim samen met The Trapps de toppen van de bergen in New Paltz.

www.myspace.com/thetrapps

www.cdbaby.com/cd/trapps2

The Black Flies - Middle Of The Night

2009-11-15T00:37:00.004+01:00

Voor mij staat het luisterrijk geheel voorop als ik een cd ontvang van artiesten. De verpakking neem ik soms maar voor lief. Het is de muziek die telt, zal ook The Black Flies uit Ontario in Canada hebben gedacht. De cd zit namelijk los in een opgevouwd kartonnen velletje. Mooi geïllustreerd met een schitterende potloodtekening van Kerri Michalica. The Black Flies is opgericht in 2007 door de zangers en gitaristen Jereme Vokey en Nathanial Goold. Aangevuld met basgitarist Jay Forhan en drummer Chris Chudobiak heeft de band na een half jaar touren door Canada besloten een cd op te nemen. Als producer werd Dean Malton uitgekozen. Dat het debuut "The Road Ahead" de band geen windeieren heeft gelegd, werd duidelijk toen zij in Canada werden uitverkozen als Beste Groep van 2009. Een successtory moet je niet veranderen. Daarom is Dean Malton wederom aangetrokken als producer van de nieuwe cd "Middle Of The Night".

Of de band met deze cd opnieuw in de prijzen belandt, valt nog te bezien. "Middle Of The Night" laat je een aantal semi-akoestische folkrocksongs horen afgewisseld met "recht door het midden" rocksongs. Het wat rustiger akoestisch en elektrische gedeelte bevat met Count Your Money, Middle Of The Night, Warm Bright Heart en Blue Eyes One juweeltjes van composities en hemelse samenzang van de vier zwarte vliegen. Het afsluitende Blue Eyes One heeft met hulp van Patrick Fortney op pedal steel raakvlakken met Gram Parsons en het zoete van de Everly Brothers. Voor het overige van de cd slaan de zwarte vliegen in rocksongs als Already Intended, I Know Why, Wake Up en Sacrifice compleet los zoals R.E.M. en Pearl Jam dat ook zo goed kunnen. De liedjes doen mij weinig. Er slaat zeker geen vonk over. Dat is heel jammer, want de overige nummers verraden dat The Black Flies het wel in zich heeft een consistent geheel af te leveren. Er wordt alleen nog getracht teveel muzikale oortjes te plezieren. De jongens hebben hard aan dit album gewerkt en dat waardeer ik ook. De cd grijpt mij op te weinig momenten naar de keel. Dat wil niet zeggen dat "Middle Of The Night" een matige cd zou zijn. Gelukkig mogen we allemaal onze eigen muzikale voorkeuren koesteren.

www.myspace.com/theblackfliesmusic

www.cdbaby.com/cd/theblackflies

Ernest Troost - Resurrection Blues

2009-11-15T00:11:00.004+01:00

Het repertoire van de uit Californië afkomstige Ernest Troost wordt vaak omschreven als een mix van Bob Dylan, Dave Alvin en Richard Thompson. Afkomstig uit de jazz en het big band circuit heeft Troost zich al snel de folk en blues aangeleerd. Ernest is tevens een begenadigd schrijver van filmmuziek, zoals "Homefront" met Tatum O'Neal en "Beat" met Courtney Love en Kiefer Sutherland. "Resurrection Blues" is de opvolger van "All The Boats Are Gonna Rise" uit 2004. Deze tweede cd heeft een duidelijke aanwezigheid van folk, maar de blues overheerst toch op het overgrote deel van de nummers.

Zijn stem verraadt een invloed van Ry Cooder. De liedjes gaan over passie, de verloren liefde en donkere karakteristieke figuren. Hij weet uiterst zorgzaam de aandacht van de luisteraar te vestigen op zijn liedjes door een ultiem en subtiel geluid. Met spaarzame begeleiding van zijn akoestische gitaar, banjo en accordeon , Richard Green (fiddle), Scott Higgins (hi-hat, tamboerijn) en zangeres Nicole Gordon brengt Ernest met veel emotie de folk in Sad Dog Blues, Doubtin Blues en Dark Days. Het laatstgenoemde nummer heeft duidelijke raakvlakken met Gram Parsons en Emmylou Harris. De bloedmooie samenzang tussen Ernest en Nicole bezorgen je koude rillingen over je hele lijf. Maar het zijn de opwindende en meeslepende bluesnummers die deze cd dragen. Als finger picker beroert Troost met veel expressie zijn akoestische gitaar in Switchblade Heart, de footstomping Hellbound en het titelnummer van de cd. Met steun van de zangeressen Nicole Gordon, Lorie Doswell, Lauren Adams en Scott Higgins op tamboerijn bezingt Ernest op melancholische toon de gospel in Lonesome Gospel Blues. Een lekkerder afsluiting kan ik mij bijna niet voorstellen van een album, dat een ijzersterke combinatie van folk en blues bevat. Ernest Troost laat je met zijn soms grove stem en uitstekend gitaarspel veertig minuten lang genieten van ijzingwekkend mooie composities met schitterende realistische teksten.

http://www.youtube.com/watch?v=D-vc2GMkfhI

http://www.ernesttroost.com

www.myspace.com/ernesttroost

www.cdbaby.com/cd/troost2

Steve Brown & The Bailers - How Things Start

2009-11-14T13:00:00.004+01:00

Acte de présence geven vijf muzikanten uit Alaska. Door een toevallige ontmoeting tussen Steve Brown en gitarist Robin Feinman kwam van het één het ander. Binnen de kortste keren waren ze aan het jammen. Todd Denick (staande bass) voegde zich bij het tweetal. Als trio traden ze op in coffeeshops en festivals. Matt Johnson (mandoline) en Kliff Hopson (drums) maakten het plaatje compleet. Als Steve Brown & the Bailers hebben ze in de 10th Planet Studios in Fairbank, Alaska, met producer Pat Fitgerald de debuut-cd "How Things Start" opgenomen.

De twaalf door Steve Brown geschreven composities klinken als een mix van akoestische folk en rockabilly. Of zoals de band zelf het genre noemt: folkabilly. De gedrevenheid die het vijftal tentoonspreidt is van uitzonderlijke klasse. De composities zijn onnavolgbaar en van uitstekende kwaliteit. De stemmen van Steve en Robin worden in ieder nummer schitterend in elkaar gevlochten. Of het nu de door Steve Earle beïnvloede liedjes Just A Little Luck en Mississippi Mud zijn dan wel de rustieke momenten in het kaal gehouden You've Got Everything en de country tearjacker Blindfold, de liedjes spetteren van het zilveren schijfje af. De perfecte voorbeelden van de folkabilly van Steve Brown and The Bailers zijn Hell To Pay en Addicted. Spannende nummers met in de schijnwerpers Todd Denick (staande bas). Er is tevens ruimte opengehouden om eens lekker te jammen en uit je dak te gaan. Op "How Things Start" wordt de luisteraar 35 minuten lang meegesleurd met de liedjes, doordrenkt met de folkabilly. Als je de cd eenmaal gehoord hebt, wordt het uiterst moeilijk om die nog weer los te laten.

http://www.myspace.com/stevebrownandthebailers2

http://www.cdbaby.com/Artist/SteveBrownandtheBailers

Bob David Bell - Sit Down Next To Me

2009-11-13T01:20:00.004+01:00

Wij vervolgen onze zoektocht naar het onmiskenbare muzikale talent van onbekende plaatselijke grootheden. De Schot Bob David Bell valt vrijwel direct op. Na zijn debuut-cd The Hard Road uit 2007 laat hij ons op zijn tweede album "Sit Down Next To Me" tien nieuwe akoestische folk- en popsongs horen. Wat meteen opvalt is de hoge stem van Bob. Zijn teksten gaan meestal over alledaagse beslommeringen zoals die in ieder leven voorkomen. Hij weet mij op dezelfde manier te raken als Crowded House of Squeeze. Het zijn luchtige nummers die na de eerste beluistering blijven hangen en je zelfs laten meeneuriën.

Bob David Bell geeft de luisteraar op zijn toegankelijke cd een kijkje in zijn fleurige leven. Met een glimlach staat hij in het leven in nummers als Make Somebody Smile en Smiles in the Morning. Een serieus onderwerp als in Open Heart Surgery gaat Bob ook niet uit de weg. Het zijn nummers waar songsmid Neil Finn jaloers op zou zijn. Er lijkt niets mis met dit album, met uitzondering dan van het vluchtige niemendalletje Free To Go dat de plank behoorlijk misslaat. Voor het overige is "Sit Down Next To Me" een heerlijke frisse schijf. Zo’n plaat die je, nu de bladeren vallen, vol weemoed doet terugverlangen naar de zomer.

www.myspace.com/bobdavidbell

www.cdbaby.com/cd/BobDavidBell

Orpheum Bell - Pearls

2009-11-12T08:38:00.004+01:00

Dit jaar staat bol van de mooie singer-songwriter produkties en altcountry cd's. Gelukkig verschijnen er ook regelmatig afwijkende cd's. De tweede cd van Orpheum Bell "Pearls" moet in dit verband zeker genoemd worden. De sterke troef van de band is zanger Aaron Klein met dat grommende en krassende van Tom Waits in zijn stem. Ook het repertoire van Orpheum Bell ligt ietwat in het verlengde van de heer Waits. Het zestal uit Ann Arbor, Michigan, brengt een mix van folk, country, jazz en Balkanmuziek. Muziek die perfect is als achtergrond in een stomme film.

In het jazzy titelnummer gromt Klein dat de wereld vol is met parels. Was het maar waar. Met Laurel Premo in de hoofdrol en de dames Crawford en Hodnefield voor de doowop-koortjes wordt in Local Boy een authentiek vijftiger-jarengeluid geschapen. De vrolijke, meeslepende zigeunermuziek in de instrumentale nummers Luna Pier en Money From Another Town laten je uit je stoel opveren. Maar in Don't Let On, dat invloeden vertoont van The Handsome Family zet je duidelijk weer terug op aarde. De mix van de Hongaarse muziek met folk is verbazingwekkend goed te noemen en zeker verrassend. Voor muziekhebbers die eens iets anders willen dan de tradionele folk, altcountry of americana is "Pearls" van Orpheum Bell een uitermate leuk alternatief.

http://www.youtube.com/watch?v=4t3MTwbV5aU&feature=related

www.myspace.com/orpheumbell

Leon Brock - Ordinary People

2009-11-11T22:08:00.003+01:00

19 april 2008. Voor veel Nederlandse altcountry-liefhebbers en Delftenaren een memorabele datum. Op die dag trok singer-songwriter en bandleider Leon Brock van de Nederlandse band The Red Sea Sharks na achttien jaar de stekker uit de altcountry band. Leon is hierna met zijn camper gaan reizen door Amerika. Van zijn belevenissen maakte hij zorgvuldig een dagboekverslag. Thuisgekomen begon hij deze teksten te bewerken en vorm te geven. Hij pakte hierbij zijn akoestische gitaar en schreef melodielijnen die geworteld zijn in de americana en de countryrock. Brocks eerste solo cd "Ordinairy People" is in één opnamedag in de GW Studios in Delft tot stand gekomen. Met spaarzame begeleiding van Martin Vermeer (contrabas) en Guus Westdorp (piano). Het resultaat mag er zijn. Leon creëert op "Ordinary People" een intiem folksfeertje. Hij laat je kennis maken met enkele Amerikanen en met zijn eigen ervaringen. Diverse karakteristieke figuren verschijnen ten tonele. Achter iedere individu zit een ander verleden.

Leon zingt met een ietwat dissonante stem, die duidelijke beïnvloeding door Neil Young verraadt. Met Guus op piano zingt Leon in Through The Eyes Of A Boy met een brok in zijn keel over zijn belevenissen. Prachtige sfeerbeelden, ondersteund door mooie rustige melodieën. De vlam gaat daadwerkelijk in de pan in Temperature Control met daarin een gastoptreden van Ad Vermeer (mandoline) en Angelique Boel (cello). "Ordinary People" is een gevarieerde en erg interessante plaat geworden. Gekluisterd aan je stoel blijf je zitten luisteren naar de schitterende anekdotes van de heer Brock. Dan McEvan (ex-bassist van Evan Johns & his H-Bombs) heeft Leon geholpen om de realistische teksten zo goed mogelijk naar het Engels te vertalen. God Leon, wat heb jij een boeiende cd gemaakt. Een echt singer-songwriter album dat ook interessant is voor menig Amerikaan. Liefhebbers van Neil Young en Townes Van Zandt, hou deze man in de gaten. Beluister zijn liedjes en schaf zijn cd aan.

De cd-presentatie van Ordinary People is op zondag 15 november a.s. vanaf 16.30 in Café de Klok aan de Oude Delft in Delft. Leon Brock zal deze presentatie kleur geven door een aantal van deze liedjes live te brengen.

Om de CD te bestellen: stuur een email naar leonbrock@hotmail.com en je krijgt info hoe je de cd in huis krijgt. kosten 10 euro + verzendkosten (ca. 1 euro).

http://www.youtube.com/watch?v=t2Xf1WmU7-A&feature=related

www.myspace.com/leonbrock

www.myspace.com/ordinarypeoplecd

Majors Junction - Good VS Evil

2009-11-10T08:11:00.004+01:00

Uit Chicago komt een band die in de country, bluegrass en folk maar ook met rockabilly liedjes uitstekend tot zijn recht komt. Majors Junction is vanaf 2003 aktief in het muziekwereldje. De groep wordt gevormd door het echtpaar Mike Mulcahy en Heather O'Brien, die met hun stemmen de band een hartverwarmend geluid meegeven. Mike schrijft grotendeels de liedjes zelf. Kiley O'Brien, de zus van Heather, neemt de schitterende harmonieën voor haar rekening. Ira Sussman (staande bass) Colin Williams (drums) en Matt Gaandurski (gitaar) complementeren een groep, die door de positieve bijval tijdens concerten besluit om in het eerste jaar van het bestaan meteen al een debuut-cd op te nemen, met als titel "A Desert Oases". Drie jaar later volgt "Confluence". Het album krijgt in Amerika veelbelovende recensies. De cd staat vol nummers, die variëren van uptempo rocksongs tot aan prachtige countryballads.

Op "Good Versus Evil", dat een paar maanden geleden uitkwam, blijkt de muzikale progressie verder toegenomen. Johnny Cash viert hoogtij in liedjes als The Truth, Soft Rain, My Baby's Gone en I Still Want Her Back. Mulcahy's stemgeluid is duidelijk beïnvloed door de heer Cash. De semi-akoestische countryrocker Asteroid 1950 en het rustpuntje Good Versus Evil met een hoofdrol voor Allie Kral op viool zorgen voor de broodnodige afwisseling, maar er had meer van die momenten op de cd mogen staan. "Good Versus Evil" zit muzikaal goed in elkaar. De nummers blijven na een aantal beluisteringen zeker hangen, maar er wordt te weinig met Mike's opvallende stemgeluid gedaan.

www.myspace.com/majorsjunction

www.cdbaby.com/cd/majorsjunction3

Brown Bird - The Devil Dancing

2009-11-09T08:22:00.005+01:00

We mogen ons weer gelukkig prijzen. In vijf jaar tijd heeft Brown Bird alweer zijn vierde cd uitgebracht genaamd "The Devil Dancing". Nog steeds floreert de eigenzinnige David Lamb als zanger met zijn diep en donkere klanken. David heeft met zijn band op deze tweede schijf voor Peapod Recordings gekozen voor iets meer toegankelijkheid in de liedjes van Brown Bird. Opgenomen in de Hogfarm Studios in Biddeford en Peapod Record Studio in Portland heeft men samen met engineer Ron Harrity gezocht naar een gevarieërder geluid. De toevoeging van Micah Blue Smaldone op staande bas aan het al bekende geluid is een opmerkelijke, maar uitstekende keuze. Hierdoor zijn de folknummers doorspekt met jazz-invloeden denkend aan Tom Waits. Jeremy Robinson die zich herhaaldelijk op de accordion manifesteert laat de band de folk vermengen met de Klezmermuziek.

De donkere en Low-fi sound op voorgaande cd's is ingeruild voor een pakkend en voller geluid. Deze vierde schijf bevat naast de nodige capriolen van David Lamb ook liedjes met violiste/vocaliste Morgan Eve Swain en Jerush Robinson op de cello in de hoofdrollen. Mike Samos op de dobro en lapsteel zorgt voor de nodige altcountry in de songs. Deze cd heeft iets broeiends en vasthoudends. Ontegenzeggelijk mooie sfeervolle folkliedjes afgewisseld met de nodige andere muzikale stijlen. David Lamb is een unieke persoonlijkheid. Ik blijft mij verbazen over de hoogstaande kwaliteit van The Devil Dancing.

David Lamb wil met zijn Brown Bird touren in Europa wat zou moeten resulteren in een show op 2 februari 2010 in Paradiso in Amsterdam, samen met The Low Anthem. Hiervoor is geld nodig. Binnenkort is meer over de geldinzamelingsaktie te vinden op de myspace pagina van de band. Als je via gelddonatie helpt de band naar Europa te laten komen voor de tournee krijg je als dank een cd met onbekend Brown Bird nummers cadeau.

http://www.brownbird.net/

www.myspace.com/brownbird

Jim Dyar Band - Magical Land

2009-11-09T07:04:00.008+01:00

De muzikale ingrediënten die terug te vinden zijn in de muziek van de Jim Dyar Band zijn americana, bluegrass en countryrock.Een band uit Californië die onlosmakelijk is verbonden met Merle Haggard's Band The Strangers. De huidige line-up heeft hun sporen ruimschoots verdiend in de diverse muziekstijlen en zijn dan ook van alle markten thuis. Dat laten ze op de debuutcd "Magical Land" goed horen. Tijdens de beluistering is het een feest van herkenning met invloeden te over van Merle Haggard tot The Byrds. Een cd die in de studio zorgvuldig is gearrangeerd met een eigen karakter.

Met de drie liedjes Ridgeview, Ain't No Time en het titelnummer zijn deze prettige en vrolijke countrystarters afkomstig van een debuut, die garant staat voor vele afwisselingen. Naast de countryrock en stevig snoerende gitaren staat in nummers als What Am I Gonna Do en Gone zangeres Torri Pratt in de schijnwerpers. Zij deelt een ieder een gevoelige tik uit met haar doordringende en vertederende stem. Jim Dyar band produceert een lekker wisselend countrygeluid. Orgel, viool, scherpe gitaarsolo's, zangeres Pratt met een uiterst soulfull bereik en bandleider Jim Dyar die beschikt over een helder kleurende stem. Hey, Are You OK? vragen Jim en Torri zich af in het afsluitende Walkin On A Ledge. Met ons gaat het zeker goed. "Magical Land" is genoeglijk om te horen en het beluisteren meer dan waard. Je gaat zeker vele plezierige countryuren beleven met deze schijf.

http://www.jimdyarband.com/
www.myspace.com/jimdyarmusic
www.cdbaby.com/cd/dyarjim

Ian Lang - The Whisper

2009-11-08T07:27:00.007+01:00

Singer-Songwriter Ian Lang uit het Engelse Cheshire is geen nieuw gezicht. Hij was voor mij zeker wel een onbekende naam. Vanaf 1997 verblijdt de heer Lang ons met mooi verhaalvertellende liedjes. Dit doet hij veelal met een stevige brok emotie in zijn licht krassende stem. Vanaf zijn debuut cd "Primitive" uit 1997 legt Ian met het uitbrengen van een nieuwe schijf de lat hoger als liedjesschrijver. "Blood on the Pale Moon" uit 2003 mocht zich heugen op positieve recensies van de Engelse pers. Samen met Gavin Sutherland (sutherland Bros), Chris Parks (Any Trouble), Ollie Collins (Angie Palmer), Zak Borden (Rachel Harrington), Paul Elliot (michelle Shocked) en vokaliste Nancy K. Dillion heeft Ian Lang in de Nursery studio in Engeland een collectie aan subliem geschreven nummers opgenomen wat resulteert in zijn vierde cd "The Whisper".

Met een uiterst spaarzame invulling van de viool, pedal steel, dobro, mandoline en zangeres Nancy K. Dillion bouwt Ian vanaf de akoestische opener Under The Sun het spanningsveld behoorlijk op. Hij verliest dan ook geen moment de intensiteit van zijn teksten uit het oog. Als producer heeft Ian een uitermate klein en indringend beeld gecreeërd. Als singer-songwriter omarmd met zijn akoestische gitaar weet hij met zijn sterk geschreven repetoire het geheel een intiem beladen sfeertje mee te geven."The Whisper" heeft mij van het begin tot het eind grotendeels ontroerd en geraakt. Menig luisteraar zal Ian Lang zich met zijn intense vertolkingen aan zich weten te binden. Geef hem die kans.