Joel Christofer - Maps Home

Hij was als kind een stil en verlegen jochie. Dat veranderde al snel toen hij eerst de trompet en later de drums ontdekte. Joel Christofer verkaste van Atlanta naar Californië. Hij ging zich toeleggen op het schrijven van liedjes. De debuut-cd "Maps Home" heeft hem drie jaar van de straat gehouden. Het uiteindelijke resultaat ligt dan nu in mijn cd-speler. Een album dat is opgenomen in de Greenwood Sound Studios. Samen met Colin Mayo tekende Christofer voor de productie. Op twee nummers na zijn de extra instrumenten zoals de akoestische en elektrische gitaar, cello, basgitaar en drums minimaal aanwezig. De aandacht van de luisteraar zal zich vooral richten op het gitaarspel en de zangcapaciteiten van Joel Christofer.

Zijn folksongs zijn kwalitatief hoogstaand en worden over het algemeen vrij rustig gebracht. In de rock- en popnummers Cure The Gold en See Saws weet de zanger zijn ingetogenheid van zich af te schudden en ontwaakt de luisteraar uit de dromerigheid van Joel. Deze songs worden omlijst door een uitgebreidere instrumentatie. De elektrische gitaren en de cello van Adrienne Woods gaan in deze nummers dan ook flink tekeer. Joel Christofer speelt zich met "Maps Home" duidelijk in de kijker. Hij weet op meesterlijke wijze gevoelens en emoties om te zetten in zijn teksten en liedjes. De dromer zit in zijn eigen leefwereld. Hebben wij dat soms ook niet? Daarom zal deze plaat vele luisteraars aanspreken.

http://www.myspace.com/joelchristofer

http://www.cdbaby.com/cd/christoferjoel

Alan Newbery - Water

Naast de kangoeroe en de didgeridoo staat Australië ook bekend om nieuw talent als Khristian Mizi, The Dishevelled Gentlemen en Andrew Petersen. In dat rijtje mag Alan Newbery zeker niet ontbreken. De niet meer piepjonge Newbery leeft zich vanaf het begin van de negentiger jaren helemaal uit in de muziek. De grijze en licht bebaarde muzikant kwam in 2008 in de schijnwerpers na het uitbrengen van zijn debuutschijf Ravages of time met eigen composities. Hij kreeg ook van de Belgische altcountry website "Rootstime" lovende reacties.

Op zijn nieuwe cd "Water" borduurt Alan voort op "Ravages of Time". Hij houdt zich bezig met het schrijven en uitvoeren van blues, rock en folk. De nummers zijn vaak voorzien van een modern jasje. In enkele liedjes worden zelfs electrobeats niet geschuwd. Daar moet je als luisteraar zeker voor openstaan. Anders zou dit plaatje wel eens wereldvreemd op je over kunnen komen. De link met Lou Reed en Steve Forbert is snel gelegd door Newbery’s vertellende manier van zingen met een dichtgeknepen stem. Met zijn lo-fi karakter is "Water" zeker niet verkeerd, maar de plaat vereist wel de juiste luisterbenadering.

http://www.songsbery.com/home.html

http://www.cdbaby.com/cd/alannewbery1

Carl Wirkkala - Drifters and Dreamers

Guy Clark overdonderde mij dit jaar met zijn nieuwe cd, maar singer-songwriter Carl Wirkkala uit Washington doet er nog een schepje bovenop. Aanvankelijk was hij sportief ingesteld. Carl raakte op elfjarige leeftijd toch geïnteresseerd in de muziek. Hij luisterde naar platen van Don Williams, Waylon Jennings en Johnny Cash. Wirkkala begon met het schrijven van liedjes zonder overtuigd te zijn van eigen kunnen. Hij betwijfelde of er wel iemand op zijn nummers zat te wachten. Uiteindelijk bracht Wirkkala zijn debuut-cd Ghosttown in 2004 uit met akoestische begeleiding. Hij formeerde daarna een band voor live-optredens. De cd's volgden elkaar in een rap tempo op. Wirkkalas nieuwe cd (de tweede van dit jaar) "Drifters And Dreamers" is een singer-songwriter-plaat van zeer hoog niveau. Een album in dezelfde muzikale prijsklasse als het werk van Guy Clark, Chris Smither en Cam Penner. In de studio werd Carl begeleid door Luca Holmgren (akoestische en elektrische gitaar), Dave Captein (basgitaar), Don Lawry (drums), Paul Brainard (pedal steel) en Tom Current (achtergrondvocalen).

"Drifters And Dreamers" bestaat uit dertien meeslepende klassiekers. Met zijn indringende, warme en emotionele wijze van zingen voorziet Wirkkala met zijn akoestische gitaar de eigen composties van relaxte sfeerbeelden. Singer-songwriterliedjes met pedal steel en akoestische klanken vormen de hoofdmoot op Drifters and Dreamers. In 1999 kwam producer Nels Niemela voor het eerst in aanraking met de muziek van Carl Wirkkala, die aanvankelijk niet het hoogste niveau haalde. Het maakte hem nieuwsgierig naar de singer-songwriter. De nieuwe plaat is wederom geproduceerd door Nels. Op de vijfde schijf van Carl Wirkkala "Drifters and Dreamers" staan bijzonder mooi geschreven juweeltjes, gezongen met een prachtig innemende stem en een muzikale begeleiding die de songs kracht bijzet zonder maar één moment van overheersing. Drifters and dreamers is dan ook voor mij één van de beste cd’s in de categorie singer-songwriter van 2009.

http://www.youtube.com/watch?v=TX5szV0cW-E&feature=related

http://www.roaringcampmusic.com/carlwirkkalaartist.html

http://www.cdbaby.com/cd/cwirkkala2

Lucas Paine - Sometimes You Fly

Voor mij ligt alweer de derde cd van Lucas Paine. Hij is nog steeds een onbekende in het singer-songwriterwereldje. Daar moet maar eens verandering inkomen. De hoes is al opvallend genoeg. Ieder hoesje is gedrukt op 100% hergebruikt karton, dat is voorzien van een prachtige linoleumprint. Het ontbreken van de track listing van de cd is helaas een gemis. Lucas Paine is geboren in North Carolina en groeit op in Alaska, waar hij samen met Katie Harris de schitterende naamloze ep uitbrengt.

Op zijn nieuwe schijf "Sometimes You Fly" is Katie met haar doordringende en mooie stem alleen in het eerste nummer Misty Mountain Tryst te horen. Het levert direct al het hoogtepunt van de cd op. Paine begeleidt zichzelf wisselend op de akoestische en elektrische gitaar. Op I Will Buy Your Horses wordt hij met stemmige celloklanken incidenteel bijgestaan door Sarah Evelyn Veres. Soms klinkt Lucas hulpeloos en bedroefd in There Are Stars als hij zingt I Never Be Loved. Zijn liedjes stralen bezieling en emotie uit. Door zijn vertolkingen van het folkgenre, afgewisseld met akoestische rauwe punkliedjes, hoor je onmiskenbaar een overeenkomst met Chuck Ragan. Paine brengt met zijn uitermate doorleefde stem liedjes voor fijnproevers zonder overdubs of een muur van geluid. "Sometimes You Fly" heeft dan ook iets mystieks en aangrijpends met zowel duistere als recht uit het hart vertolkte melodieën.

http://www.myspace.com/lucaspainemusic

http://www.cdbaby.com/cd/paine3

Hope Horner - Shadow Of Me

Hope Horner uit Los Angeles is beïnvloed en geïnspireerd door singer-songwriters als Annie Lennox, Mary Chapin Carpenter, Sheryl Crow en Karen Carpenter. Ze is vijftien jaar bezig als songwriter als haar eerste cd met eigen materiaal verschijnt onder de titel "Shadow Of Me", een productie van Andy Scott. De titel reflecteert de donkere schaduwkant van mevrouw Horner, die voorwaar een fris geluid is in de immense vijver van Amerikaanse singer-songwriters. Zij heeft met dit album een aardig werkje afgeleverd dat een aantal luisteraars zal ongetwijfeld aanspreken. Horner begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar. Producer en instrumentalist Andy Scott verzorgt de verdere inkleuring van de nummers.

De liedjes van Hope Horner vertonen duidelijke raakvlakken met folk, rock en country. Haar donkere altstem, die doet denken aan Annie Lennox of Amy Ray, komt het best naar voren in melancholische en sombere folkliedjes als One White Rose, Shadow Of Me en Sound Of The Broken Down. Nobody's Home is een catchy nummer met een vertrouwd geluid, voorzien van een Creedence Clearwater Revival rifje. Producer Andy Scott heeft op de overige songs gebruik gemaakt van een vollere, moderne sound, die de intensiteit van mevrouw Horner soms moet missen.

Slotconclusie voor deze cd: het gaat om goede songs, gebracht door een zangeres met een mooie en pure stem. De productie had wat directer en intiemer gemogen om aan zeggingskracht te winnen. Het wachten is hoe ze met een opvolger voor de dag zal komen of Hope Horner een blijvertje gaat worden.

http://www.myspace.com/hopehorner

http://www.cdbaby.com/cd/hopehorner

Khristian Mizzi - The Road Between

Soms komt een onbekende plaatselijke muzikant met zijn cd in de verdrukking door de stortvloed van platen die week na week uitkomt. Khristian Mizzi is één van die vele talentvolle zangers die je hierdoor over het hoofd zou kunnen zien. Zijn debuut-ep "The Road Between" stamt uit 2008. Een schijf en artiest die het verdienen om onder de aandacht gebracht te worden. De ep bevat een aantal ijzersterke singer-songwriterliedjes met een ingetogen vertellend karakter.

De Australische vertolker begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar. Hij laat op "The Road Between" zowel zijn romantische als zijn cynische kant zien. De melancholieke liedjes worden incidenteel ondersteund door Jason Bunn op viool. Khristian onderscheidt zich duidelijk door persoonlijke en warme songs. Met zijn charmante stem laat hij zijn kwetsbare kant zien. Het stemmige vioolspel van Jason siert de ingetogen liedjes prachtig op. Ik hoop dat Khristian Mizzi met zijn "The Road Between" de weg naar de harten van de folk en singer-songwriterliefhebbers zal vinden.

http://www.cdbaby.com/cd/KhristianMizzi

http://www.myspace.com/khristianmizzi

Steve Vaclavik - The Roof Needs More

Ik heb iets met Steve Vaclavik. Een muzikant uit Florida, die ooit vergeleken is met een oude comfortabele bank. Op het oog lijkt het niets, maar als je er eenmaal op zit wil je er niet meer van af. Je kunt dat eveneens van zijn liedjes zeggen. Steve begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar en perst er op zijn tweede plaat “The Roof Needs More”met gemak elf eigen composities uit. De folk- en americanaliedjes komen bij de eerste beluistering soms wat eentonig over, vergelijkbaar met Bob Dylan in het begin van zijn carrière. De humoristische teksten van zijn drie minuten durende songs zijn essentieel. Hij wordt spaarzaam begeleid door Jody Gray op basgitaar en drums. De akoestische gitaar, mandoline, resonator en banjo neemt Vaclavik zelf voor zijn rekening. De minimale omlijsting geeft een spannend tintje aan zijn monotone nummers, die na langer luisteren helemaal niet zo alledaags klinken als aanvankelijk leek.

Nummers als Seperate Dreams, Sunrise of Gold, Run Mary, Pick Ourselves Up ademen de folky sfeer van Dylans Subterranean Homesick Blues. Op "The Roof Needs More" staan tevens ingetogen en meeslepende songs als het titelnummer van de ep, Autumn Rose en Dance Little Girl. Ik hoop niet dat ik een verkeerd beeld heb gegeven van The Roof Needs More. Deze troubadour laat zeker een eigen gezicht zien en horen op zijn nieuwe schijf. Het laatste album van Steve Vaclavik heeft door zijn eenvormige karakter iets spannends en zal daarom terdege bij de luisteraar opvallen.

www.myspace.com/stevevaclavik

www.cdbaby.com/cd/stevevaclavik2

Kevin Myers - Horse Shoe

Dit jaar is al menige cd met sterk singer-songwritermateriaal uitgebracht. Met "Horse Shoe" van de debuterende Texaan Kevin Myers zijn wij een verrassing rijker. Kevin, die muzikaal beïnvloed is door songschrijvers als Guy Clark en John Prine, zingt over het dagelijkse leven in Texas. Kevin Myers voelt zich als de koning te rijk als gitaarlegende Rich Brotherton aangeeft zijn debuut te willen produceren. Rich hanteerde tijdens de opnames tevens de elektrische gitaar, mandoline en banjo. Samen met Tom Van Schaik (drums), Marty Muse (steelgitaar) en Bill Whitbeck (basgitaar) weet Kevin Myers met zijn fantastische akoestische gitaarspel een ijzersterk geheel neer te zetten.

Als voortreffelijk zanger laat hij ons op zijn debuutcd liedjes horen, die je ongemerkt de hele dag zou lopen zingen en fluiten zoals Passport, Tangerine en Hot Dog Man's Best Friend. Ook melancholische ingetogen nummers als Horseshoe, Outlaw Ways en Baffin Bay zijn ijzersterke staaltjes van de singer-songwriter Myers. De arrangementen zijn over het algemeen akoestisch. Rich Brotherton laat hier en daar een stevige gitaarsolo horen. De tien zelfgeschreven liedjes hebben iets onweerstaanbaars. Ze nodigen je uit meermalen de cd te draaien. De belofte voor de toekomst Kevin Myers heeft dan ook met zijn debuut "Horse Shoe" voor een grote verrassing gezorgd.

http://www.kevinmyersmusic.com/

http://www.cdbaby.com/cd/KevinMyers

Jake Armerding - Her

Op vijfjarige leeftijd leert de uit Boston afkomstige Jake Armerding viool spelen. Op latere leeftijd raakt hij steeds meer geïnteresseerd in bluegrass. Hij speelt viool op drie albums van de band Northern Lights. Het is verrassend te noemen als Jake in 2003 zijn debuutalbum uitbrengt met eigen folkpopliedjes. Die koers is hij altijd blijven varen en is ook terug te vinden op zijn nieuwe, inmiddels al weer vijfde schijf "Her".Deze plaat staat vol liefdesliedjes. Hij is duidelijk geïnspireerd door zijn geliefde met wie hij vorig jaar trouwde. De elf songs zijn live opgenomen in een boerderij. Armerding werd tijdens de opnames begeleid door gerenommeerde muzikanten als Zack Hickman (staande bas), Paul Bessenbacher (piano), Kevin Barry (electrische gitaar) en Mark Erelli (gitaar).

Jake Armerding brengt met zijn diepwarme stem intieme en aangename nummers als I Came Upon Some Love Today, The Weight Of You en The Coastline. Laatstgenoemd nummer wordt mede gedragen door de mooie vocale bijdragen van Rachael Davis. De overige acht gedegen nummers worden tevens prachtig ingekleurd door de bescheiden ritmesectie. Songs die de juiste rootssfeer ademen. De schitterende folkpop-melodieën blijven door de hoge kwaliteit in je hoofd hangen. Jake heeft, ondanks het gevoelige onderwerp, nergens gebruikt gemaakt van de traditionele clichés. "Her" is dan ook een geslaagd luistermoment dat ik graag over wil blijven doen.

http://www.youtube.com/watch?v=3rup6KXhwFE

http://www.jakearmerding.com

http://www.myspace.com/jakearmerding

http://www.cdbaby.com/cd/armerding6

The Mayhaws - Lonely Place

De "Mayhaw" is een zoetachtige bes die aan de stekelige hagendoorn groeit. Zo zoet als deze bes waarschijnlijk smaakt, klinkt de muziek van de gelijknamige band The Mayhaws. Het uit Florida afkomstige kwintet bestaat uit: Sharla June (zang, gitaar, banjo), Carrie Harnby (zang, dubbele bas, accordeon), Dave Leporati (zang, mandoline), Adam Straubinger (viool) en Deb Berlinger (drums, percussie). De kracht van The Mayhaws is het kundige songschrijven van Sharla, Carrie en Dave. Tevens nemen zij om de beurt de zangpartijen voor hun rekening. De samenzang en de harmonische partijen zijn om van te snoepen.

Liefhebbers van The Everly Brothers of The Louvin' Brothers zullen dan ook veel plezier beleven aan deze schijf. De melodieuze liedjes op "Lonely Places" zijn vol met invloeden van folk, honky-tonk, country en bluegrass. De prettige klanken van The Mayhaws voeren je mee naar de stekelige hagendoorn met die zoete vrucht. De veertien nummers hebben namelijk een zoet karakter, maar door de goede arrangementen en de sterke vocale en instrumentale kwaliteiten van het vijftal ontstaat er een pittige eigen sound. The Mayhaws weet de luisteraar met aanstekelijke zang en nummers aan zich te binden. Een uitstekende en gezellige plaat met vele eigen gezichten.

http://www.themayhaws.com
http://www.myspace.com/themayhaws

http://www.cdbaby.com/cd/mayhaws

Roger & The Rockets - Walking Band

Ierse folkrock en vrolijke americana zijn de kernwoorden bij het beluisteren van de nieuwe cd van de Zweedse band Roger and the Rockets. Zanger en songschrijver Roger Häggstrom is wederom uitstekend in de weer. Voor de opvolger van het debuut "Unknown Man" heeft hij vijftig liedjes geschreven. Uiteindelijk zijn dertien songs op "Walking Band" verschenen. Het kwintet dat gebruik maakt van traditionele instrumenten zoals dobro, viool, mandoline en banjo produceert liedjes met lekkere, simpele en pakkende melodielijnen. De dijenkletser en opener van deze cd Walking Band heeft een raakvlak met het repertoire van de feestband The Levellers, terwijl nummers als Milk And Honey, Got To Go , So Lonely en Come On een stempel meedragen van Tom Petty en het vroegere werk van The Beatles. Roger is een verzamelaar van oude muziekinstrumenten.

Voor deze plaat heeft hij uit zijn verzameling een aantal authentieke instrumenten gebruikt, zoals een harpgitaar uit 1900 en een Gibson mandoline uit 1924. Voor de opname van de zangpartijen heeft hij incidenteel gebruik gemaakt van een microfoon uit 1930. Vele meezingers en meedeiners later staan er op "Walking Band" goddank ook een paar stripped songs. Op One United State en Don't Feel Sorry horen we de heer Häggström op een dobro uit 1930, prachtig ondersteund door Eskil Löveström op de trombone. Ik mis op deze schijf een diversiteit aan nummers. Vrolijk, huppelende americana en Ierse folkrock doen het altijd wel goed. Als je dit kunstje al een keer heb toegepast op je debuutcd begint het al snel herkenbaar te worden en kan de verveling op een gegeven moment toeslaan.Vooralsnog krijgt deze cd van Roger & the Rockets mijn goedkeuring door het aanstekelijke karakter. Als ik sterren uit zou delen, ging er direct eentje naar de authentieke hoesfoto die een marcherende en spelende band laat zien uit 1897.

www.myspace.com/rogerrockets

www.cdbaby.com/cd/rogertherockets2

The Dishevelled Gentlemen - Calling In Favours

In zes dagen, oftewel tachtig uur, heeft de Australische rockband The Dishevelled Gentlemen veertien songs opgenomen voor de debuut-cd "Calling In Favours". Het vijftal onder leiding van zanger en gitarist Daniel Howlett is duidelijk beïnvloed door Neil Young en The Rolling Stones. Producer Tim Johnston, bekend van zijn werk met Nick Cave, heeft een zorgvuldig gepolijst en uitgebalanceerd geluid weten neer te zetten. Op "Calling In Favours" verlenen tal van gastmuzikanten hun medewerking. Hierdoor heeft de cd ook een afwisselender geluid meegekregen. De cd bevat smerige rockers als Second Hand News, Call Your Name en Because Of You. Door de toevoeging van een blazerssectie wordt het vurige Bus Stop in een souljasje gestoken. De semi-akoestische nummers One More Time en A Heavy Heart zijn frisse countryliedjes, mede door Paul Thomas op pedal Steel en zangeres Lilith Lane met haar ijl gegalm á la Kate Bush.

Bay Of Booze heeft overduidelijk een raakvlak met Neil Young & Crazy Horse. De texmex-song Freewill is de verrassing en uitschieter van de cd. Dit debuut is niet allemaal rozegeur en maneschijn. Liedjes als State Of Emergy, How We Arrived en New Faces zijn nummers die niet blijven hangen. Zanger Daniel Howlett zingt soms op een overdreven manier als Mick Jagger, Robert Smith en Marc Bolan. Ik heb absoluut niets tegen de betreffende heren, maar op deze cd komt het behoorlijk storend over. "Calling In Favours" van The Dishevelled Gentlemen is een plaat met vele lekker rockende momenten met uitstekende songs. Helaas zakt het hoge niveau nog te vaak in.

http://www.myspace.com/thedishevelledgentlemen

http://www.cdbaby.com/cd/disgentlemen

Marshall Drew - A Million Different Shades

Marshall Drew uit Clarksdale, Mississippi, was vijf jaar, toen hij de eerste klanken produceerde op zijn akoestische gitaar. Op zijn achtste had hij al een nummer geschreven. Het heeft nog tot zijn vijfentwintigste geduurd voordat Marshall Drew zijn debuutcd "A Million Different Shades" uitbracht. Hij is duidelijk beïnvloed door Bob Dylan, The Byrds, Tom Petty, Bruce Springsteen en Neil Young. Het is een plaat die vol staat met fris klinkende muziek die uitermate herkenbaar aandoet. Op zijn debuut-cd kreeg Marshall hulp van Jesse Scheider (gitaar), Walt Busby (gitaar), Richard Crisman (basgitaar) en Tommy Hubbard (drums).

Bij de beluistering van de folkrockliedjes kreeg ik flashbacks, die mij deden terugdenken aan vervlogen tijden van The Byrds. De Gretsch-gitaar speelt in deze liedjes een dominerende rol. Nummers als de folkrock meedeiners Further Down The Road en A Million Different Times zijn op het lijf geschreven van Bruce Springsteen. When Tomorrow Comes heeft een uiterst trage opbouw en houdt de spanning tot het eind erin. De talentvolle Marshall Drew schrijft pakkende songs, die zich meteen nestelen in je hersenpan. "A Million Different Shades" is dan ook een album, dat je na beluistering niet snel zal vergeten. Verwacht geen verrassende en vernieuwende klanken. Herkenbaarheid en back to the roots staan voorop.

www.myspace.com/marshalldrew

www.cdbaby.com/cd/MarshallDrew

Venice - Electric, Live And Amplified

Venice is een groep muzikanten, die herinneringen oproept aan de 'Good Old Days' van Woodstock en de Southern California muziek. De hemels mooie harmonieën en pakkende liedjes zijn een paar sterke punten. De meeste nummers worden door Kip, Mark, Michael en Pat Lennon zelf geschreven. Singer-songwriter John Vester heeft ook een aantal teksten geschreven voor de band. Vanaf 1990 brengt Venice met enig regelmatig nieuwe cd's uit. De vier heren zijn erg populair in Nederland. De terugkerende theatertournee van Venice wordt door de fans en de vele overige muziekliefhebbers zeer goed bezocht. Akoestische en elektrische versterkte shows wisselen elkaar af. De kleine, knusse zalen worden door de Lennons zeker niet vergeten. In het voorjaar van dit jaar waren zij voor een aantal concerten terug in Nederland. De shows in Arnhem, Deventer, Zoetermeer, Amsterdam en Breda lieten een lekker stevig rockende groep zien en horen. Goede vriend en bassist Mark Harris, toetsenist Nick Bult en drummer Jamie Wollum complementeerden de band.

Van deze shows zijn opnamen gemaakt. Dit resulteert in de pas uitgekomen live-cd "Electric, Live And Amplified". Een uniek document voor de fans, maar ook voor de nieuwkomers. De hoes ziet er uitermate fameus uit. Ik was daarom benieuwd wat de band mij zou brengen. Het spettert aan alle kanten je speakerboxen uit. Wat een grootse en strakke sound! De vier heren hebben er overduidelijk plezier in. De basis zijn de elektrische gitaren van Michael en Pat Lennon. Kip en Mark nemen afwisselend de vocalen voor hun rekening. Er wordt op deze live-cd, die vijftien nummers telt, veelal geput uit het ouder materiaal.The Water, Bleeding, Circus In Town en My Woman zijn de vier openingsknallen van dit zilveren schijfje. Venice wordt soms verweten zoetsappig te zijn. Het tegendeel bewijzen de Lennons op deze live-cd. Je hoort een groep geïnspireerde en uiterst gemotiveerde muzikanten bezig. De cd bevat tevens een nieuw rockend nummer High So High. Baby's Calling wordt voorzien van een loeiharde solo van Michael. Op One Quiet Day is de interactie tussen de groep en het publiek duidelijk te horen. De enige hit van de band Think Again mag uiteraard niet ontbreken. Één van de hoogtepunten van deze schijf is natuurlijk All My Life. Het nummer is afkomstig van de naamloze debuut-lp en wordt tijdens de show omgeven met een aantal welbekende covers zoals, I still haven't found what I am Looking for (U2) en Oh well (Fleetwood Mac). Het pakkende slotnummer If I Were You laat Venice horen op zijn best. Sprankelend, meeslepend en met sublieme harmonieën. Het speelplezier staat voorop bij deze partyband. Een feest wordt het als je Venice ziet en hoort. Een knaller van een live rock-cd met een prachtig gemixt geluid.

Venice is momenteel op tournee door Nederland. De band is nog te zien in:

Maandag 23 november : De Oosterpoort, Groningen

Dinsdag 24 november : Theater aan de parade, Den Bosch

Woensdag 25 november: Zaantheater, Zaandam

Vrijdag 27 november : De Vereeniging, Nijmegen

Zaterdag 28 november : Watt, Rotterdam

Ditmaal treedt Venice op in een akoestische setting, gezeten in een knusse huiskamer. Ik zou zeggen: probeer nog een kaartje te bemachtigen voor één van de bovenstaande shows. Laat de mooie songs en de harmonieën over je heenkomen. Deze live-cd en tevens andere cd's zijn daar ook te koop.

http://www.venicecentral.com

http://www.aanspreekpunt.nl

Andrew Petersen - The Universe And It's Sense Of Humour

De muzikale verrassingen blijven nog steeds binnenstromen. Wij proberen je er steeds toe te bewegen de cd's te gaan beluisteren en ze vervolgens aan te schaffen. "The Universe And It's Sense Of Humour’ van Andrew Petersen hoef je niet vooraf te luisteren. Deze cd kun je meteen kopen.

Zeven jaar is hij bandleider en songschrijver geweest van de band Shutterspeed uit Brisbane, Australië. De debuut-lp "Hill Street Views" kreeg zelfs vier sterren van het muziekblad The Rolling Stone. Uiteindelijk wilde Andrew Petersen op eigen benen staan. Zijn debuut-cd is een missie van twee jaar, die hij samen met producer Ian Thomson zorgvuldig en succesvol heeft volbracht. Tijdens de opnames kreeg Andrew hulp van gastmuzikanten als Sean Bower (basgitaar), Robert Adamson (orgel), Mike Flanders (pedal steel) en Phil User (drums). Met een stem die je doet denken aan Bob Seger weet Andrew zijn folk- en powerpopliedjes maximaal in te kleuren. Producer Ian Thompson heeft zich goed van zijn taak gekweten. De cd heeft zowel een subtiel en kaal geluid als een volle sound . Multi-instrumentalist Petersen laat de luisteraar genieten van mooie, rustieke momenten in nummers als I Just Thought You Should Know, The Smallest Of Merces en Bleeding Heart. Een behoorlijk aangedikt orgel- en gitaargeluid is aanwezig in A River Near Here, I'll Come Running en It Get's That Way. De enige cover van de cd is Soul Deep, bekend van de jaren-zestigband The Box Tops. Petersen weet het nummer moeiteloos om te zetten naar een krachtig, soulful statement. Dit swingt compleet de pan uit.

De cd van Andrew Petersen moest van ver komen, helemaal uit Australië. Het heeft daarna drie maanden geduurd voordat deze mij bereikte door een verkeerd genoteerd huisnummer. Na beluistering kan ik zeggen dat het wachten meer dan waard is geweest. Het schrijven van prachtige nummers zit hem duidelijk in het bloed. Het is dan ook één van de grote talenten van Andrew Petersen. Zolang ik niet verveeld dreigt te raken, mag Andrew alvast een nieuwe envelop klaarleggen met het juiste adres om zijn volgende cd naar mij op te sturen.

www.myspace.com/andrewpetersen

www.cdbaby.com/cd/AndrewPetersen

James Clark Jones - Dispatch From Purgatory

Je zou de Canadese singer-songwriter James Clark Jones een filosoof en grapjas kunnen noemen. Zijn nieuwe cd wordt geleverd met een kaartje waarop staat geschreven: ‘Ik had de top van een berg beklommen en keek over het landschap. Toen dacht ik: Is dit het nu, is dit alles wat er nog over is? Ik werd verdrietig, totdat ik besefte dat ik de verkeerde berg had beklommen’. "Dispatch from Purgatory" is Jones vierde cd. De artiest in kwestie is een druk baasje. Zijn derde schijf "Vibewrangler Sessions" werd eerder dit jaar uitgebracht. Hij is van oorsprong Schot, maar is inmiddels verhuisd naar Ontario, Canada. Hij is een liedjesschrijver en performer met het hart op de juiste plaats.

Zijn nieuwe plaat is opgenomen in het Amerikaanse Oakland. De heer Jones kreeg incidenteel hulp van Roman Tome (percussie) en Brian Kobayakawa (akoestische basgitaar). James Clark Jones begeleidt zijn wereldnummers op akoestische en elektrische gitaar. De sound heeft hij uiterst miniem weten te houden. Deze plaat is een welkome verrassing voor de liefhebbers van emotioneel oprechte ballads (Better Days, The Last Martini en Look At You). "Dispatch From Purgatory" vervolgt zijn weg via het geraffineerde Straight A's Blues naar de swing in The Years Away From You. De jazz wordt niet overgeslagen in het lekkere luie Wonder terwijl de cd wordt afgesloten met grommende bluesswing in Waiting For The Phone. James Clark Jones zingt als een gedreven Cat Stevens. Zijn gitaarspel heeft het vurige van Leon Redbone. "Dispatch From Purgatory" is een verdraaid aangenaam plaatje met ongepolijste pareltjes.

www.myspace.com/jamesclarkjones

www.river16.com/recordingstudio/james-clark-jones

The Wanderkind - The Wanderkind

The Wanderkind is Alicia Viani en Jeff Cramer uit Portland, Orlando. Een duo dat toevallig is ontstaan. Alicia en Jeff aten in een klein plaatselijk café en vonden de ambiance prachtig. "Wat zou het mooi zijn om hier een keer op treden", zeiden zij tegen elkaar. De café-eigenaar hoorde dit en vertelde dat in de hoek van het café twee akoestische gitaren stonden. Bij de eerste tonen sloeg de vonk direct over. Het was de eigenaar die het ‘concert’ van het duo na twee uur moest stoppen vanwege sluitingstijd van zijn café. Uiteindelijk speelden Alicia en Jeff daar ieder weekend. Na een aantal maanden besloten zij een paar eigen composities op te nemen in de Kung Fu Bakery Studio's.

Als The Wanderkind is onlangs de eerste cd verschenen met daarop acht nummers. Composities die stuk voor stuk thuishoren in de folkmuziek. Alicia beschikt over een warme stem met een rauw randje. Jeff daarentegen is de lieflijke tegenpool met een zoete stem à la Paul Simon. Twee stemmen die schitterend harmoniëren. De finger-pick begeleiding op de akoestische gitaren geeft het geheel een ouderwetse sound mee. Intimiteit staat hoog in het vaandel van deze twee topmuzikanten. De acht folkliedjes zijn in vijf uur opgenomen en klinken erg spontaan. Naast zes eigen nummers staan op The Wanderkind tevens twee covers. Het tedere Roll 'Em Easy (Lowell George) en het ingetogen uitgevoerde My Bucket's Got A Hole In It (Hank Williams jr) met prachtige samenzang van het duo complementeren het geheel. The Wanderkind is een uitstekend traditioneel folkalbum geworden. Het laat zien hoe groot de chemie is tussen deze twee mensen.

www.viani.us/av/music

www.cdbaby.com/cd/Wanderkind

Dan Fester - A Few Songs For A Few Friends

Hij is pas 21, maar heeft al zijn vierde cd uit. Dan Fester noemt zichzelf een one-man coverband. Nummers van Johnny Cash, Lynyrd Skynyrd tot aan Lil Wayne weet hij moeiteloos te vertolken met begeleiding van zijn akoestische gitaar. Eind vorig jaar vertrok hij uit Las Vegas om zich in Nashville te vestigen. Dat bleek toch iets moeilijker dan Fester had verwacht. Van het artiestenloontje kan je meestal niet rondkomen. Daarom is hij veelvuldig te zien en te horen in plaatselijke cafe's.

Op zijn vierde cd "A Few Songs For A Few Friends", gevuld met eigen composities, schetst Dan Fester een beklemmende atmosfeer. Met zijn schurende stem en venijnige gitaarspel verrast hij ons op de blues in Sunday Morning Blues, terwijl Meant To Be Alone en Homeward Bound echte singer-songwritersongs zijn. Bedrieglijk lieflijk klinkt Dan vervolgens in de folkliedjes Seems Like Love To Me, Like A Ghost en Stay With Me. Het zijn stuk voor stuk boeiend uitgevoerde nummers. Vol hoop en vraagtekens begeleidt hij zichzelf op de piano tijdens Annie, Where Are You Sleeping Tonight en I Won't Ever See Daylight Again. "A Few songs For A Few Friends" is donker en meeslepend. De rode lijn op de cd zijn de vrouwen, over wie Dan Fester zingt. Begeleid door een akoestische gitaar of wat incidentele piano-akkoorden klinken de tien nummers uiterst sober en intiem, maar zeker ook bloedmooi.

www.myspace.com/danfester

www.cdbaby.com/cd/danfester2

The Barrow Boys - The Barrow Boys

Als ik buiten om mij heen kijk, zie ik nog veel bomen met groene bladeren. Een vreemde gewaarwording voor deze tijd van het jaar. Thuisgekomen zet ik maar de cd van The Barrow Boys op. De heren Troy Junge (zang en ritmegitaar), Aaron Lewis (leadgitaar) en Todd Pruson (basgitaar) hebben samen met producer Bruce Bennett in drie dagen dit debuutalbum met negen nummers opgenomen. Je wordt op deze naamloze cd getrakteerd op een mix van country (Johnny Cash), surf (The Ventures) en altcountry (Son Volt).

De cd zou ook als staalkaart kunnen dienen voor een maatschappij die deze plaat groots wil uitbrengen. Van de genres country, surf en altcountry zijn namelijk elk drie liedjes opgenomen. Troy, Aaron en Todd zijn een stel rasmuzikanten. De verschillende stijlen in hun muzikale pakket gaan ze dan ook gemakkelijk af. Tijdens de live-shows van The Barrow Boys brengen zij vele countrycovers. Van George Jones, Buck Owens tot aan Willie Nelson. Voor 2010 zijn er plannen gemaakt om in Europa een aantal concerten te geven. Een tweede ep staat tevens op stapel voor release in de zomer van het nieuwe jaar. Dan hoop ik wel op een iets consistenter geheel. Luisterend naar de muziek van The Barrow Boys waan je je in een luidruchtig café.

www.myspace.com/thebarrowboys

www.cdbaby.com/cd/BarrowBoys

Geoff Muldaur & The Texas Sheiks

Waarom toch de naam Texas Sheiks? Deze vraag krijgt rootslegende Geoff Muldaur regelmatig voorgelegd als zijn twintiger-jarenproject Geoff Muldaur and The Texas Sheiks ter sprake komt. Om meer duidelijkheid te krijgen verwijs ik je naar de link onder aan deze recensie. Begin 2008 namen Geoff Muldaur en producer Roger Kasle het besluit om Stephen Bruton, die op dat moment in gevecht was met kanker, een hart onder de riem te steken met een project dat gericht was op de traditionele muzikale rootswereld. Van de oude bluesgiganten tot aan de akoestische muziek uit het diepe zuiden van Missisippi, Louisiana en Texas. Steeds met Stephen Bruton in de hoofdrol. Door hem te laten doen waar hij goed in is, namelijk muziek maken, wilden Geoff en Roger Bruton uit zijn isolement te halen. Gewoon lekkere old timey en bluesmuziek spelen. Vele vrienden van Bruton zegden hun medewerking toe aan dit unieke evenement, zoals Cindy Cashdollar, Johnny Nicholas, Suzy Thompson, Bruce Hughes en gast-sheiks Jim Kweskin, Floyd Domino en Damien Lianes.

De opnames vonden plaats in Austin, Texas. Er waren regelmatig momenten dat Stephen te ziek was om mee te spelen. Hoe ongedwongen de opnamen waren valt duidelijk te horen op de cd van de Texas Sheiks. Grommend en knauwend geven de zangers Geoff Muldaur en Johnny Nicholson de twintiger-jarenliedjes kleur. Traditionele stringbandmuziek, de blues, maar ook de Texas-swing mocht op deze cd niet ontbreken. De Texas Sheiks klinken zo authentiek als het maar kan. Of het nu Travelling Riverside (Robert Johnson), Fan It (frankie Jason) of het traditionele Don't Sell It, Don't Give It Away is, deze groep muzikanten geeft samen met Stephen een visitekaartje af waar menig old-timey of bluesartiest zijn pet voor af neemt. De chemie tussen de muzikanten is magisch. In alle nummers spat het speelplezier er van af. Dit was het laatste muzikale project waar Stephen Bruton aan meewerkte en kon afmaken. T-Bone Burnett laat ons nog weten: “Geoff Muldaur and his virtuosic band of friends, my great and lifelong friend Stephen Bruton among them, have filled this music with history. A beautiful record by any measure.” Tja, wie ben ik dan nog om er verder nog iets over te zeggen? Schaf deze cd aan. Om terug te gaan naar de roots of om nog één keer te genieten van Brutons schitterende muzikale bijdragen.

www.myspace.com/geoffmuldaurmusic

www.myspace.com/texassheiks